Trots

By | zondag/22/05/2016

31 mei 2015, in de hal van het AMC hangen grote spandoeken met daarop de aangekondigde loop. Ik strompel op krukken de lift weer in om mijn vader te bezoeken die de donderdag ervoor een zware Whipple operatie heeft gehad. De geschreven tekst in zijn operatie rapport “marathon loper” en de gedachte dat hij tijdens zijn chemo’s nog gewoon een klein rondje deed.

rapport

Dat was waarschijnlijk de laatste keer dat hij kon hardlopen. Een Whipple operatie is zwaar en het herstel duurt vreselijk lang. Mede omdat er 8 weken na zijn zware operatie al weer een nieuwe kuur Folfirinox inging.

Ik heb de laatste maanden eigenlijk niet meer willen bloggen over dit onderwerp omdat het elke keer een wond open trekt van verdriet. Je moet het een plek geven dat “het” ooit weer terug kan komen en gewoon maximaal gaan genieten van het leven dat geschonken is. Doordat mijn vader terugkomend buikvocht had stond hij zwaar onder controle nog van het AMC en nadat zijn nefrodrain verwijderd was, mocht hij weer wat gaan sporten van zijn specialisten.

Moet je je eens voorstellen wat 7 zware chemokuren, 3 operaties en 5 vocht drainages met je lichaam doen?

Via Runnersworld Zaandam kreeg mijn vader een beginnersschema om in de sportschool weer RUSTIG te starten met trainen. En kochten we nieuwe schoenen bij Frank. De eerste keer weer kort rennen in de winkel…het voelde raar en eng voor mijn pa. Maar daarnaast ook weer vertrouwd.

rw

En langszaam ging hij weer vaker rennen op de lopende band. Het lichaam wilde soms niet, de enkels deden pijn, maar hij had een doel voor ogen: samen met mij de AMC loop doen. Hij was op alle manieren door de hal van het AMC gegaan, in een bed…een rolstoel…met een rugzak vol smurrie. Maar nooit hardlopend…

27 april deden we het eerste rondje in de Jagersplas samen. Rustig aan beginnen en langszaam het tempo wat opvoeren. Koningsdag 2015 was mijn vader een wrak en lag hij de hele dag in bed bij te komen van een zware chemokuur. Nu deden we samen iets wat vorig jaar als onmogelijk had geleken. Hij liep de 3,5km vol en tijdens de vakantie in Drenthe deden we samen de eerste 5km terwijl het 25 graden was.

Foto 06-05-16 15 57 41

De training bij thuiskomst in de avond ging een stuk beter en ik merkte dat het tempo ook al weer flink omhoog was gegaan.

De laatste week voor de wedstrijd trainde hij zelf flink door in de sportschool en ik zei al tegen mijn neef dat ik het gevoel had dat hij voor 30 minuten wilde gaan. En toen ik vanmorgen vroeg waarop ik hem moest pacen kreeg ik inderdaad te horen “30 minuten”. De coopertest op de loopband had hij afgelopen week nog in 32 minuten gedaan dus hij vond het wel haalbaar šŸ˜€

En zo gingen we richting het AMC. De laatste keer dat ik hier was, was eind november toen ik hem ophaalde na zijn laatste operatie. Nu liepen we naar binnen in sportkleding. De koffie van de Starbucks smaakte nu heel anders en we gingen al snel richting het wedstrijdgebied om wat sfeer te proeven. We zeiden nog tegen elkaar, moeten we nog even langs F6-Zuid (de chemo afdeling). Even gedag zeggen tegen verpleegster Monique, iemand die vanaf het eerste moment heel betrokken is geweest. Alsof het lot het bepaalde hoorden we in het vak de vrolijke stem van Monique, ze ging ook de 5km lopen.

De sfeer was mooi en er deden veel mensen mee die ook geschiedenis hadden in het AMC. Een fotograaf maakte een mooie foto van mij en mijn vader toen hij de tekst op onze speciale t-shirts zag “giving up is never an option”. Een tekst vergezeld met het teken van de “geloof, hoop en liefde”.

Daar ging het startschot, mijn vader ging als een speer en zelfs ik had het even zwaar want had me ingesteld op een rustige start als opwarming šŸ˜€ Ik dacht dit houdt hij nooit vol en ik wilde niet dat hij ging wandelen. De ingang naar het AMC was een pittige klim en de hal was warm en benauwd.

Foto 22-05-16 12 04 53

Aangezien de eerste 2 kilometers op een flink tempo waren gegaan, maakte ik me nu wel een beetje zorgen maar even gas los dus en mijn pa ging “vrolijk” door. Bij de uitgang stonden 2 vrouwen die ik kort daarvoor het verhaal over mijn vader had verteld, ons aan te moedigen. Ik vond het zo leuk en gaf ze een high-five. De laatste 2 kilometers waren zwaar en mijn vader had het moeilijk. Ik probeerde hem er doorheen te praten en toen het echt lastig werd hoorden we de stem van de finish al. Doorlopen pap, niet je tijd weggeven nu, riep ik naar hem en zette nog even aan.

Het parcours was 5 kilometer en wat extra meters, officiele tijd 30 minuten en 3 seconden wat inhoudt dat we de 5km netjes binnen het half uur hebben gelopen. Mijn vader heeft echt alles gegeven en nog aardig wat lopers achter hem gelaten. Wie had dat vorig jaar gedacht… De fotograaf ziet ons weer en maakt nog even een foto van ons samen. Hij heeft diep respect voor mijn vaders prestatie en ik ben ontzettend dankbaar.

Mensen zullen misschien nu denken “het viel allemaal wel mee”. Maar mijn vader is een ontzettende vechter en ondanks dat we altijd lachen, is het soms ook gewoon zwaar. De strijd tegen het gewicht, het vocht en uiteraard dat monster in zijn lichaam dat op elk moment weer terug kan komen. Maar mijn vader is het levende bewijs dat je leven met alvleesklier kanker niet altijd direct ophoudt. Ook al zijn de prognoses ronduit slecht. En moet je een heel zwaar pad bewandelen waarin geloof, hoop en liefde een belangrijke rol spelen.

26 mei 2015 opereerde het team van dokter Bush mijn vader en werd de tumor verwijderd en schreef hij de woorden “marathon loper”. Op 22 mei 2016 loopt mijn vader een wedstrijd van 5km, maar gezien de omstandigheden is dit de ultra die hij nog niet eerder heeft gelopen. Pap, ik ben TROTS op je.

En niet alleen ik, maar je geeft vele mensen met alvleesklier kanker een stukje hoop. En onze foto prijkt nu op de Facebook pagina van de AMC-Loop.

facebook

In het artikel in de Volkskrant wordt Dr. Besselink geinterviewd.

‘De studie laat zien dat deze chemokuur bij een bepaalde groep patiĆ«nten zeer effectief kan zijn.’ Besselink, gespecialiseerd in de aanpak van alvleesklierkanker, ging met zijn team een stap verder door de behandeling met Folfirinox in het Amsterdamse AMC in praktijk te brengen. Dat gebeurde bij patiĆ«nten die niet konden worden geopereerd omdat de kanker te veel in de bloedvaten was ingegroeid. ‘We vroegen ons af: als de chemokuur zo zwaar is, hoeveel patiĆ«nten houden dat dan vol?

GIVING UP IS NOT AN OPTION!

2 thoughts on “Trots

  1. Jan Zuidam

    Elles en vader, van harte gefeliciteerd met deze prestatie. Wat een ongelooflijke weg hebben jullie bewandeld en wat een uitkomst vandaag bij de AMC-loop. Terecht trots op je vader.
    Helaas van nabij meegemaakt dat vechten tegen (alvleesklier) kanker niet altijd goed afloopt. Dit sterkt mij (ons, mijn vrouw en ik sporten beide) in het respect naar de volhouders, de vechters, de overwinnaars. Ons doel is inmiddels zoveel mogelijk evenementen ter ondersteuning van o.a. KWF en andere kanker gerelateerde goede doelen. Mijn vrouw ‘deed’ vorig jaar de Alp d’Huzes.
    Ik sluit niet uit jullie tijdens een hardloop rondje tegen te komen en schud jullie dan graag de hand!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *