The Runner

By | zaterdag/05/09/2015

Dit jaar hadden we ons voor het eerst ingeschreven voor de Warming Up lopen in Assendelft, uiteraard op aanraden van mijn vader. Deze werden 4 weken achtereen georganiseerd op de woensdagavond. Wetende dat dit ook de chemodagen zijn, werd het nog wel even spannend of ik ze alle 4 zou gaan halen. De eerste begon al gelijk na een zware dag in het AMC. Op 1 of andere manier werd het elke keer zwaarder om mijn vader in gezonde toestand daar achter te laten en als een hoopje ellende weer op te halen. Deze keer was zijn bloed weer net aan goed en de chemo werd weer doorgezet op 75%. Dat hield gelukkig ook in dat ik hem al weer ’s middags kon ophalen en dus ’s avonds richting Assendelft kon met Ben.

Foto 19-08-15 19 26 24

Het was redelijk warm en we konden in het kort. Mijn pa had al gezegd, verken eerst het parcours en ga niet gelijk op volle snelheid. Als ik wedstrijden doe die mijn vader ook heeft gedaan, dan ben ik op 1 of andere manier altijd extra gemotiveerd. Het ging dan ook lekker en toen ik over de finish ging, schrok ik van mijn tijd want ik had sinds mijn blessure niet meer zo hard gelopen. Dat ik thuiskwam om mijn vader het goede nieuws te vertellen lag hij ziek op zijn bed. De chemo had weer hard toegeslagen. Hij was misselijk, hield totaal geen eten binnen. Toch toverde ik een glimlach op zijn gezicht.

Vrijdag werd hij gelukkig weer losgekoppeld. Normaal gesproken gaat er dan een alarm af dat het infuus leeg is. Nu gebeurde dit al veel eerder dus reden we samen met een noodgang naar het AMC. Gelukkig was alles goed en zat de chemo er weer op. Of het door het warme weer kwam of dat het gewoon elke keer zwaarder werd…mijn vader was echt gewoon doodziek. Wie wel eens klaagt over een buikgriepje…het hebben van een chemo staat niet in verhouding. Een slok water…het kijken naar eten…alles was een reden om over te geven. Mijn moeder en ik maakten ons zorgen…veel zorgen. Er ging meer uit dan in en het was ook nog eens warm buiten. We vreesten voor uitdroging….nierstenen…het ging gewoon helemaal niet goed met mijn vader.

Toen kwam het besef…we deden deze chemo eigenlijk “voor de zekerheid”. Was dit al het lijden wel waard? Mijn vader die eigenlijk sinds zijn operatie nog amper kon eten…altijd het gevoel van vol zijn. En dit werd nog eens extra versterkt door de chemo. We namen een besluit…deze derde zou de laatste chemo zijn. Die vierde kon zijn lichaam gewoon niet meer aan. Het was mooi geweest.

Er viel een soort rust over ons heen en langszaam kon mijn vader weer kleine beetjes eten binnen houden. Het eten was een soort strijd geworden. Het wel moeten doen, maar het eigenlijk niet echt kunnen. Mijn moeder zei wel eens tegen mij dat ze nu begreep hoe het is om een kind te hebben met anorexia. Continue een strijd over eten en ook over drinken. Het is niet voor te stellen hoe moe we allemaal waren, we zaten er gewoon doorheen. En het besluit om te stoppen met de chemo, het te laten bij deze 3 voelde als een verlossing.

Ik liep die woendagavond nog harder als de keer ervoor. Ik voelde me sinds tijden weer eens wat vrijer, maar het gevoel van blijdschap was wederom van korte duur. Toen ik thuiskwam had mijn vader pijn…pijn in zijn buik…zijn rug en ook donkere urine. Vijf jaar geleden heb ik al eens met mijn vader op de EHBO gezeten voor nierstenen. Hij wist nu ook genoeg…deze pijn kwam uit zijn nieren.

De volgende dag moesten ze toch al richting het AMC voor het “after chemo” gesprek met de oncoloog. Aangezien ze nog een groene sticker hadden voor een bloedonderzoek, besloten ze die ook maar te doen. De waardes waren duidelijk niet goed! Mijn vader kon gelijk door voor een echo en daarop was inderdaad een steentje te zien. De dag erna kon hij gelijk terugkomen voor een onderzoek, nieuwe bloedtest en gesprek met de uroloog. Ik zat op mijn werk toen de oncoloog belde. Ze kon mijn ouders niet bereiken in het AMC en had de uitslag gezien van de bloedtest. Mijn vader zijn waardes waren totaal niet goed en hij had uitdrogingsverschijnselen. Er moest opnieuw een echo gemaakt worden, maar dit werd direct een CT scan.

Mijn vader bleek een niersteen van 2 cm. te hebben die precies in de buis zat en daardoor functioneerde de nier verre van volledig. Maar wat nog veel erger was…op de CT scan was vocht te zien. Liters vocht op precies te zijn. De uroloog had al snel zijn mening klaar. Een kanker patient met vocht in de buik…met een beetje mazzel was het de lever. Omdat de nier nog maar amper functioneerde werd mijn vader direct voorzien van een catheter. Het vergruizen van nierstenen doen ze niet meer, maar wordt op een later moment operatief verwijderd. Nadat de catheter was aangebracht, kreeg hij een drain om het vocht weg te laten stromen. Hij had inmiddels al weer een kamertje gekregen met deze keer uitzicht over station Holendrecht, want wat een kort bezoek moest worden, werd een overnachting. Op de CT scan was ongeveer 2 liter vocht te zien, dus toen er inmiddels 2 volle zakken geleegd waren en er nog steeds vocht uit bleef stromen, baarde ons dat wel zorgen. De woorden van de uroloog had er behoorlijk ingehakt en de angst sloeg toe. Buikvocht is meestal het gevolg van een uitzaaiing…en wanneer dit in het buikvlies zit is het verhaal gewoon over.

Foto 29-08-15 10 33 02

Mijn vader lag daar op bed…broodmager…uitgeteld….uitgestreden. Soms wordt het je gewoon allemaal te veel. En dit was het moment…dit was de druppel. En dan is daar ook zo’n omslagpunt. Het gevoel van honger…van trek…We reden naar het AMC met verse pasta en zagen hem voor het eerst eten…ja echt eten. Geen muizenhapjes…nadenken…nog een hapje. Nee gewoon iemand met gezonde honger. Er werd uiteindelijk 5 liter vocht uit mijn vaders buik gehaald. En hij was in een week tijd 8 kilo afgevallen! Maar hij voelde zich sinds de operatie voor het eerst weer een stuk beter.

Maar de angst blijft…want waar komt dat vocht vandaan. Het werd op kweek gezet…gekeken of het kwaardaardige kankercellen zou bevatten. We hadden weer een week vol spanning en er stonden weer 2 afspraken gepland in het AMC. Woensdag werd er eerst een echo gemaakt van de poortader, want het vocht kon ook hier vandaan komen door een lekkage. Gelukkig was de poortader goed geheeld na de operatie en niet de boosdoener. Een dag later was er de afspraak met de oncoloog. Zij zou ons het goede of slechte nieuws brengen. Mijn vader had vertrouwen in zijn lichaam…het moest gewoon het wondvocht zijn geweest. De woorden uit de mond van de oncoloog “Alles is goed”. Meer hoef je niet te horen, wat het dan wel was….Het is niet kwaadaardig.

En dan de nier…ja dat wordt weer wachten op een operatie. Binnen nu en 8 weken gaan ze de steen verwijderen en is mijn vader weer 3 dagen aan het logeren in het AMC. Tot die tijd heeft hij een catheter, een nefrodrain, die het werk overneemt van 1 urinelijder. Langszaam komt hij weer een kilootje aan nu hij weer kan eten. Maar zijn conditie heeft een enorme klap gehad. We gingen vandaag weer voor het eerst sinds maanden een dagje weg. File heen, file terug…regen…maar toch een korte wandeling met de meiden. Even een foto maken van de hei die in bloei staat. En ook gewoon even lekker eten in onze vaste stek De Rosenboom. De laatste keer dat we hier liepen was eind april, vlak voor de 4e chemo.

Foto 05-09-15 12 18 18

Er blijft altijd angst. We moeten het een plek leren te geven. Nu mijn vader gestopt is met de chemo valt hij niet meer onder de oncologie maar onder chirurgie. Die gaat bepalen wanneer mijn vader door de CT scan moet. Elke scan of test zal weer een moment van spanning zijn. Maar het pad wat we tot nu toe hebben gehad is een hele zware maar we zijn al verder dan we in januari gedacht hadden.

En wij…wij hopen gewoon dat we weer gelukkig mogen zijn…en mogen genieten van de simpele dingen in het leven. Aanstaande woensdag is de 4e en laatste warming up loop. Mijn vader zal bij de finish staan…

Foto 16-08-15 10 26 15

 

8 thoughts on “The Runner

  1. L&L

    Dank voor de update. Wat een zware tijd is het voor jullie. Weet dat er in Zwijndrecht aan jullie wordt gedacht en voor jullie wordt geduimd.

    Groeten Leo & Liesbeth

  2. Rosita

    Hoop dat het nu snel de goede kant op gaat Elles. Denk erg vaak aan jullie. Dikke knuf voor jullie allen .

  3. Magda

    Lieve Elles en Lidy
    Heel veel sterkte in deze moeilijke tijden en beterschap voor je vader…hopelijk wordt hij snel beter na al die behandelingen…

  4. Charlotte

    lieve vrienden, jullie zijn een heel zware period door. Hoop dat Gerrit nu op zijn krachten kan komen zodat de operatie wordt gedaan en daarna maar rust en weer opbouwen.
    Jullie zijn altijd in mijn gedachten.

  5. Hugo

    Je zus, Gerrit heeft Ben en mij dit in een mailtje veel “lichter” voorgesteld, maar het was dus erop of eronder. Ik kan me uit ervaring zo goed voorstellen hoe jullie je hebben gevoeld en weet dus hoe zwaar dit is: onnoemelijk zwaar.
    Er zijn geen andere woorden dan: Heel veel sterkte voor jullie allemaal!

  6. Chris en Adriana

    Lieve familie,
    Zeer herkenbaar verhaal!
    Blijf geloven in het onmogelijke, Gerrit is een vechter!
    Go for it!
    Chris en Adriana.

  7. Arielle

    Het waren hele harde noten te kraken voor je vader en jullie. En dan al die bijkomende narigheden . Hoop dat hij nu vlug aansterkt voor de operatie van de niersteen. Na de harde lange regen periode komt de zon. In gedachten altijd bij jullie. Sterkte voor het verdere verloop

  8. Marco Sombroek

    Ik herken veel van wat je schrijft. Zolang er leven is, is er hoop. Mijn vader gebruikte voedingssupplementen om door de chemo’s heen te krijgen. Vast voedsel was niet mogelijk daarom had hij ook vloeibaar voedsel. Heel veel sterkte tijdens deze moeilijke tijden.

    Groeten,

    Marco Sombroek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *