Afgelopen twee weken was ik vrij….vrij van werk en verplichtingen. De eerste week ging ik samen met mijn vriend een week naar Bretagne en de week erop naar mijn ouders in Drenthe. Na een reis van een kleine tien uur reden we over een veredeld fietspad naar ons vakantiehuis in de Middle of Nowhere. In de verste verte was er geen huis te bekennen en om ons heen alleen maar rust. Één ding mocht er niet ontbreken aan onze vakantie: internet.
We hadden na een strenge selectie een huis gevonden dat internet had. Een draadloos signaal dat door een dikke muur moest en bij de huiseigenaar vandaan kwam. Een enkel streepje op de airport…Maar we hadden uiteraard onze vakantietas goed ingepakt. En de Airport Express werd rap eruit gehaald. In eens was er vol bereik en in combinatie met de netwerkkabel haalden we zelfs de snelheid van een ADSL lijntje.
We hadden die week een druk programma en elke dag waren we op stap. De huiseigenaar was blijkbaar diverse keren bij ons aan de deur geweest om te vragen of het ons beviel. Uiteindelijk stuurde ze ons maar een e-mail om te vragen hoe we het hadden. Vakantie foto’s werden natuurlijk direct gedeeld op Facebook en om de T-mobile rekening te beperken, belde ik niet met mijn moeder maar had ik haar uitgelegd hoe we moesten Skypen.
Wanneer we ‘s avonds op de bank neerploften na een vermoeiende dag was het tijd voor ontspanning. Voor veel mensen uit mijn omgeving haast niet te begrijpen, maar voor ons was dat een avondje WordPress. Ik had eindelijk eens de tijd om te werken aan een nieuw theme. Dat werkt meestal als volgt: Ik ben (interaction) designer en bedenk de meest uitdagende oplossingen die standaard niet in WordPress zitten. Mijn vriend is developer en ziet hierin een uitdaging om dit technisch voor elkaar te krijgen.
Zo zitten wij dus naast elkaar op de bank, met de laptops op schoot te werken aan WordPress dingen. Dat noemen wij ontspanning…Naast de hele laptop die volstond met nieuwe series overigens. En de TV…die is niet aangeweest.
