Met een lach en een traan

By | vrijdag/23/09/2016

Mijn laatste blog ging over de AMC loop en was eigenlijk een mooi en blij blog. Het was mei, de zomer stond voor de deur en we hadden eindelijk weer even een moment van rust en geluk in huis na de zware tijd met mijn vader. We gingen met de hemelvaart nog even lekker op vakantie naar ons geliefde Drenthe en genoten van het mooie weer en onze honden. Het leven was simpel en mooi.

13113039_974770589285139_2938163956344880670_o

In eens begon onze Lisa te manken. We dachten nog die heeft zich verstapt en met een doktersbezoek en het kuurtje Metacam ging het weer wat beter. Alleen toen de Metacam uitgewerkt was, begon Lisa ook weer te manken. We bezochten een ostheopaat, maar iets zat bij haar niet goed dus volgde er een foto. We waren al stiekem bezig in ons achterhoofd met een operatie van haar kruisband. Alleen toonde de foto iets heel anders aan: botkanker. Onze lieve flierefluiter zou nooit meer beter worden en dit hakte er werkelijk in. Lisa was tijdens de ziekte van mijn vader een belangrijke factor. De momenten dat we diep in de put zaten, maakte zij ons nog aan het lachen. Ze heeft ons door een hele moeilijke tijd heengesleept en nu waren de rollen omgedraaid. We voelden ons machteloos want we wisten dat botkanker een vorm was die heel moeilijk te overwinnen was.

12227152_1038135506207659_554471418048637539_n

Juist op het moment dat je weer een beetje uit het dal omhoog aan het klimmen bent en de rand in zicht is, gebeurd er zoiets. We waren er allemaal kapot van, maar ik maakte me vooral veel zorgen om mijn vader omdat stress niet goed is voor zijn ziekte. Het meest treurige uit deze periode is nog dat er iemand is geweest die echt werkelijkwaar een heel naar bericht over mijn vader openlijk op Facebook heeft neergezet en daar ook nog bijstand in vond van mensen die we beschouwden als vrienden. Het werd dus weer pijnlijk duidelijk hoe je in tijden van nood je echte vrienden leert kennen.

We kochten een kar voor Lisa en besloten toch vakantie te gaan vieren in Zeeland. Het zou onze laatste vakantie zijn met Lisa en we reden met twee auto’s zodat ze alle ruimte had. Het deed zo ontzettend veel pijn om Lies zo te zien. Die avond in het Zeeuwse bed dacht ik echt dat we terug naar huis moesten gaan om haar in te laten slapen. Zo hard ging het met haar.

Maar die Zeeuwse lucht deed haar goed, zo goed dat we besloten om tijdens onze vakantie voor een second opinion te gaan bij de oncoloog van Nederland. Rosita ging ook met ons mee als fokker van Lisa en goede bekende van Johan, de oncoloog. We wilden zo graag Lisa bij ons houden dat we zelfs bereid waren om haar poot te laten amputeren. We waren al bij de receptie geweest van het vakantiepark om te kijken of we een week bij konden boeken eventueel. Maar de CT-scan toonde aan dat Lisa al vergrote lymfeknopen had. Dit was eigenlijk geen standaard beeld van botkanker dus ook de expert stond met een vraagteken. Het was een regenachtige dag in een van Neerlandse lelijkste steden, Terneuzen en we betaalden een rekening die hoger was dan de huur van het vakantiehuisje. Helaas bleek het achteraf gezien dus niets opgeleverd te hebben, behalve dat de CT-Scan veel duidelijkheid gaf over Lisa.

13503006_1000345723394292_3381226544339902388_o

We probeerden er nog een mooie vakantie van te maken en sleepten Lisa overal naartoe met haar kar. Zodoende vloog de week voorbij en ging het met Lisa eigenlijk langszaam beter. Het was onvoorstelbaar hoe vrolijk ze nog was met haar beperking. Lisa had haar poten ingeruild voor de kar en al trekkende kwam ze nog overal. Mijn ouders gingen 2 keer per dag naar het Twiske toe en dat was mooi en leuk maar ik zag ook hoe het aan ze vrat. Maar het belangrijkste was dat we Lisa nog hadden en stilletjes begonnen we te hopen dat ze de vakantie in Zeeland van september nog wel zou halen. Het was inmiddels juli en met goede pijnstillers had ze nog een leuk leven. Helaas was het half juli extreem warm weer en Lisa had het enorm zwaar. We koelden haar af, maar ik zag dat ze het steeds moeilijker begon te krijgen. Niet alleen door de warmte, maar door de kanker. Ze kreeg koorts.

Op vrijdagmorgen 22 juli ging het mis. Ik was aan het werk toen ik geroepen werd, er kwam bloed uit haar neusje. Mijn vader zat heel gedwee het bloed weg te deppen. Lisa raakte niet in het paniek, was heel rustig. We lieten de dokter komen en Lisa was blij en toonde absoluut niet het beeld van een hond die er klaar mee was. Met een antioticakuur op zak vertrokken mijn ouders naar het Twiske. Achteraf gezien was dit de laatste wandeling want Lisa haar neusje stopte niet meer met bloeden en je zag het leven uit haar vandaan stromen. Onze mooie prachtige Lisa is ’s middags om 2 uur heel mooi vertrokken naar de honden-hemel. Ze mocht maar 7 jaar worden en een beetje. De kanker was hoogstwaarschijnlijk toch ontstaan in haar lymfeklieren en zorgde ervoor dat het ziektebeeld zo aggressief was. We waren en zijn er nog steeds kapot van.

13667712_1025867064175491_2148524434161932283_o

Mijn ouders vielen ook in een gat. Mijn vader zijn bloedwaarden die maandelijks gecontroleerd worden waren te hoog. Zijn leverwaarden waren toegenomen en we schrokken ons kapot. Achteraf gezien blijkt dit heel normaal te zijn voor mensen die een whipple operatie hebben gehad. Maar als niemand je dat van te voren heeft verteld en ook de huisarts dit niet weet, ga je gelijk van het ergste uit. Een mooie afleiding vonden mijn ouders in Jane, een hond van onze vriend Arie. Arie ging op vakantie en vroeg of wij een weekje op Jane wilden passen. Het was inmiddels al half augustus en de leegte in huis was groot. We waren wel bezig met een pup, maar zo’n groot monster in huis die heerlijk met je ging knuffelen was een welkome afwisseling. Het was zo fijn met Jane dat we haar nog een week in huis mochten houden en we werden stapelgek op haar. Dit was wederzijds en daarom was het voor haar beter om terug te keren naar haar eigen roedel omdat ze anders daarmee problemen zou krijgen. Het afscheid van Jane was moeilijk en er vloeiden wat traantjes. Vooral omdat Jane ook ontzettend aan ons gehecht was inmiddels en zeker aan mijn moeder.

14054301_1048772215218309_3410887028112814951_o

Het vertrek van Jane zorgde ervoor dat we nu 2 honden misten: Lisa en Jane. Jane was een mooie afleiding, maar eigenlijk een uitstel op de verwerking van het verlies van Lisa. Er moest gewoon een hond in huis komen en dat mocht niet al te lang duren. We konden Jane nog wel eens “lenen” van Arie, maar dat was niet de oplossing. Ik was al wel bezig geweest met een pupje, maar dat was uiteindelijk niet doorgegaan. Na het vertrek van Jane zat ik een beetje op Facebook en kwam de post tegen van Annette Kirsch. Het was al een wat oudere post, maar ik zag 2 foto’s van schitterende pups die nog beschikbaar waren volgens de Duitse OES site. Ik kon het niet geloven, maar stuurde Annette wel een berichtje. Het was wel ver in Duitsland en in eerste instantie was het antwoord dan ook dat de pups nog wel beschikbaar waren, maar dat ze die niet zo ver weg wilden verkopen. Ik snapte de reactie volkomen, ze wilden gewoon van dichtbij bekijken hoe de teefjes zich zouden ontwikkelen. Toch hield ik contact met Annette en na een paar dagen zei ze dat ze zich bedacht hadden en voor ons een uitzondering wilde maken. Je krijgt dan de kans om een pup van toen 14 weken in je familie te mogen opnemen. Een prachtig meisje met 2 bruine ogen en een zwart oortje.

14151847_1214850911869450_1003886454_o

Mijn ouders stonden inmiddels wederom op een wachtlijst voor een pup, maar die moesten nog geboren worden en dit teefje was er al. Alleen eventjes een stukje verderop bij de voormalig Oost-Duitse grens. Waar een wil is, is een weg dus we besloten er voor te gaan. Rhea kreeg haar rabbies injectie, ik nam een dag vrij en we gaven bij Annette aan dat we ervoor gingen. Ik kreeg elke dag van Annette geweldig leuke en vooral lieve foto’s van de 2 meisjes. Wij mochten kiezen, 1 zou bij hun blijven. Aangezien we in hun 15e week nog even een weekend naar Zeeland “moesten”, konden we haar ophalen met 16 weken.

Het weekend in Zeeland was een grote flashback. We stapten het huisje binnen en alles ademde Lisa. Niet alleen Lisa maar ook de herinneringen van mijn vader hoe hij daar zat net na zijn chemo. Gelukkig waren Cees en Hanneke bij ons en hebben we samen met hun een fantastisch leuk weekend gehad. Rhea miste heel duidelijk haar zusje op het strand, maar had gelukkig Sarah en Sophie bij haar. Het weekend vloog om maar dat was niet erg, want ik was stiekem al de dagen aan het aftellen.

14372336_1062768393818691_714238848478025672_o

Beide meisjes, Tami en Punktchen waren even leuk, maar omdat de moeder van Annette al een band had met Punktchen en wij door de vele video’s en foto’s al een voorkeur hadden voor Tami, gingen voor de laatste. Dit voelde goed en fijn en vol spanning stapten we vrijdagmorgen om 6 uur in de auto voor een lange rit. De weg bracht veel herinneringen naar boven. We waren 2x eerder op vakantie geweest in deze regio en uiteraard stopten we vertrouwd bij “Rastplatz Hunxe”. Na ruim 5 uur rijden kwamen we aan bij Annette en haar moeder Siglinde. Dan zie je 2 van die schattige mini-Bobtails staan en weet je dat er eentje van jou is. We stonden met tranen in onze ogen, zo dankbaar.

14324208_1067802173315313_3422468147673638494_o

We hebben een hele leuke middag gehad en Rhea vermaakte zich prima met haar nieuwe vriend Humphrey. We deden nog een wandeling door het Thuringer Wald en taaiden daarna af richting het hotel voor een ouderwetse Wiener Schnitzel. ’s Avonds keerden we terug en hebben we nog even heerlijk in de tuin gezeten en gezellig zitten kletsen. Jawohl, in het Duits.

De dag erna haalden we Tami op. Het was een vreselijk moeilijk afscheid voor Annette en Siglinde en ook hier vloeiden traantjes. Tami stapte bij ons de auto in en na wat piepjes werd ze rustig en viel ze in slaap als Naomi in mijn moeders armen. De reis terug ging eigenlijk ontzettend makkelijk en Naomi was heerlijk relaxed.

Naomi is morgen een week bij ons. We zitten op een roze wolk van geluk en voelen ons ontzettend blij met dit prachtige hondje. Ze is niet alleen mooi, maar ze is zo ontzettend lief. Ze slaapt vanaf de eerste nacht gewoon in de huiskamer bij Rhea. Wanneer we ’s morgens beneden komen is ze zo blij, dat knort ze helemaal. We hebben bijna 1100km gereden in 2 dagen maar ze zijn het absoluut waard. Een buurvrouw van mijn ouders komt naar mij toe als ik richting mijn auto loop. “Je ouders zien er zo gelukkig uit”. Dat is denk ik het mooiste compliment wat ik sinds tijden gehoord heb.

14409644_1070322219729975_5681319611542217376_o

Mijn vader heeft inmiddels ook weer wat minder last van zijn kwaaltjes en pijntjes sinds Naomi in ons leven is gekomen. Er zullen mensen zijn die ons niet snappen of een mening hebben over hoe wij het allemaal doen. Mijn moeder zei het laatst heel mooi: er zijn momenten dat je gewoon voor jezelf moet kiezen. Dat hebben we gedaan en we zijn intens dankbaar dat Siglinde en Annette ons Naomi hebben gegeven.

4 thoughts on “Met een lach en een traan

  1. Annemarieke

    Wat kun jij dit toch allemaal mooi verwoorden.
    Respect!
    <3

  2. Rosita

    Ben zo blij voor jullie Elles. Geluk is niet te koop. Maar als ik je verhaal lees toch wel een klein beetje. Koop een oes pup voor geluk zou een slogan kunnen zijn. 😉 We hopen dat Naomi in goede gezondheid stokoud mag worden bij jullie. Geniet samen met en van elkaar.

  3. Alex

    Weer een mooi en zeer pakkend verhaal. Prachtig geschreven alsof het een boek is. Natuurlijk heel veel plezier, liefde en geluk met jullie nieuwe aanwinst. Naomi brengt weer gezonde en verse energie bij jullie in huis. Chapeau Elles. ????

  4. Josje de Kloet

    Prachtig geschreven Elles, heel fijn om te lezen dat Naomi de zon weer laat stralen voor jullie! En in je leven moet je heel vaak voor jezelf kiezen en doen wat jou als mens gelukkig maakt. Ik wens jullie en ook Rhea alle geluk met jullie prachtige lieve pupje Naomi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *