It’s a big race

By | zondag/20/09/2015

Dit jaar besloten we niet mee te doen aan de Dam tot Damloop. Het was inmiddels bijna onmogelijk om een startbewijs via inschrijving te bemachtigen en ik weiger om lid te worden van Le Champion om mee te kunnen doen aan een hardloopwedstrijd. Een week later is Texel dus we besloten voor de lol de Night Run te doen en de 10 EM aan ons voorbij te laten gaan. Maar na 4 maanden blessureleed, leek het me in eens een stuk minder verstandig om een fun-run zo vlak voor Texel te doen. Ik had de afstand van Texel amper in de benen en zou dit weekend nog wel nodig gaan hebben voor een training. Achteraf gezien ging het hardlopen in eens wat beter nadat Remco Evers (Fysio XL) mijn enkel weer wat vrijheid gaf en deden we een test duurloopje van 18 km die deels over het parcours van de DtD ging. Het begon als rasechte Zaankanter weer te kriebelen bij me. We deden Purmerend en ik had in eens sneller dan verwacht de afstand weer goed in de benen. Toen Facebook volstond met blijde hardlopers die trots hun startbewijs toonden, begon het nog harder te kriebelen. Vooral omdat er bijna net zoveel startbewijzen te koop stonden. We hadden onze startbewijzen voor de nachtloop verkocht en voor dat geld twee plekken weten te bemachtigen in het Le Champion vak. Dus niet meer ergens in de middag starten, maar gewoon ’s morgens om 11 uur.

Foto 16-08-15 14 10 35 (2)

We liepen na Purmerend het halve parcours van de Dam tot Damloop weer en ik had behoorlijk last van mijn hamstring. Eigenlijk sinds mijn enkel blessure speelde dit aan hetzelfde been op en dan met name tijdens de langere loopjes als het tempo wat lager lag. Die woensdag erna was de vierde WUP en mijn grootste supporter ging mee. Ik voelde me al niet fit en was benieuwd of ik mijn tijd wel kon verbeteren. Deed ook mijn Asics GT-2000’s weer eens aan, voor het eerst na mijn enkel blessure. Ik had vleugels…mijn benen voelden superlicht en ik gaf ongeveer alles. Ik had sinds februari niet meer zo hard gelopen met het gevolg een dik PR op de 5km en bijna 1 minuut sneller dan mijn eerdere 3 WUPS.

Foto 09-09-15 20 18 36

Het leek wel of die WUP ook ongeveer het laatste stukje energie uit mijn lichaam had geperst. Het weekend erna was ik weer eens sinds maanden in Tiel om te gaan genieten van Appelpop. Maar het werd vooral genieten van een seizoen Falling Skies, want ik was doodmoe. Ik vond het ook ontzettend moeilijk om weer een heel weekend weg te gaan. Mijn vader en moeder hadden het zwaar. Het ging nog steeds niet goed met mijn vader en we zijn allemaal moe. Ik besloot ook om een weekend rust te pakken qua hardlopen. Mijn rug zeurde, mijn benen zeurden…mijn lichaam was het gewoon even zat.

De week voor de Dam tot Damloop bestond dan ook uit rustige trainingen en een bezoek aan de fysio. Ik ben blij dat ik een echte sport fysio heb gevonden die niet kijkt naar het probleem, maar vooral waar het vandaan komt. Ik had zelf al het gevoel dat het niet mijn hamstring zou kunnen zijn en dat werd bevestigd. Remco kijkt vooral naar mobiliteit. Hoe ver draait je ene knie naar binnen en hoe ver je andere knie. Mijn linker ging goed..mijn rechter happerde. En na wat tikjes had daarna ook mijn rechter knie weer zijn normale draai beweging. Ik vind het altijd wonderlijk hoe zulke kleine dingen zo makkelijk op te lossen zijn als je bij een specialist op de bank ligt.

Op donderdag werd het dus even uittesten of het inderdaad had geholpen. We namen een parcours met veel bruggen, maar ik had nagenoeg geen last. Op het werk waren er al een aantal aangestoken door de griep en ik probeerde dit toch echt te voorkomen. Niet alleen vanwege de Dam tot Damloop maar ook vanwege mijn vader. Sinds de chemo heeft hij gewoon nul weerstand en een simpele verkoudheid van mij, kan bij hem verstrekkende gevolgen hebben. Hij had nog steeds het gevoel dat de vocht aan het terug komen was. Vocht in de buik is zeker niet altijd te zien, maar elke kilo die hij dan aankomt slaat de twijfel toe. Is dit vocht of is dit wel gewoon vet. Een week geleden zeiden ze in het AMC nog dat het er allemaal goed uitzag, maar helaas kan er in een week veel veranderen. Mijn vader zijn enkels werden nu ook dik en daarnaast kreeg hij pijn met plassen dus voor ons was de maat vol en hebben we contact opgenomen met het AMC.

Terwijl mijn vader aan de telefoon hing met het AMC, reed ik even snel naar de stad. Ik had zaterdagochtend een afspraak met Frank van Runnersworld. Ik loop op Asics Kayano 21, eigenlijk heel prettig maar heb ook vocht in mijn hiel. Vooral omdat ze net iets te ruim zijn voor me. Nou ja…het eerste paar wat ik bij Asics had gekocht begin mei…het paar wat ik via Frank had gekocht liepen een stuk beter. Frank wist te vertellen dat mijn gele Kayano’s eigenlijk nagenoeg op waren. Met zooltjes kon ik nog wel een maand of 2 erop doorrennen, maar dan wel alleen de kortere trainingen. Eigenlijk best zuur voor zulke redelijk nieuwe schoenen waar ik hooguit 500km op gerend heb. Maar waar ik wel heel veel op gewandeld heb nadat ik door mijn enkel was gegaan. Frank vertelde me dat de Kayano 22 nog breder was geworden volgens de ervaringen van een andere klant. Aangezien ik al hele mooie NYC special editions had gespot op de Amerikaanse Asics site wilde ik ze wel eerst even voelen dan voordat hij ze voor me zou bestellen.

Foto 19-09-15 18 05 20

De schoen was helemaal niet breder geworden, maar smaller en de hielkap die net iets te zacht was voor me was nu weer wat harder. Ze hadden bij Asics precies die 2 dingen aangepast die mij irriteerde aan de Kayano. Na een uur liep ik met een doos nieuwe Kayano’s de Runnersworld uit en de zooltjes hingen weer keurig in het rek. Ik belde naar huis om te melden dat ik er aan kwam. Plan was om even met mijn moeder naar Amsterdam te gaan. Maar we waren eigenlijk beide niet meer voor in de stemming. Ze zag mijn vermoeide gezicht en we keken beide naar mijn vader. Zo wanhopig…zo moedeloos…nu weer nieren die niet goed lijken te werken. Afspraak met het AMC staat voor morgen en we besloten om gewoon even thuis te blijven. ’s Middags ging ik even mijn Kayano’s inlopen richting het Dam tot Damlooppark om daar wat hardlopende Zaanse Facebookers te ontmoeten. Ik voelde me niet lekker…mijn hoofd deed pijn en ik had al een paar keer gekeken of ik koorts had, want dan houdt het hardlopen op. ’s Avonds had mijn vader wel gewoon trek in zijn favoriete chinese gerecht en hij at meer dan mijn moeder en ik. Zijn soms die hele kleine dingen in het leven waar je dan van kan genieten, maar zwaar is het wel.

Vanmorgen stond ik op en merkte dat de Ibrufen en het uit mijn bed zweten wel geholpen had. Mijn net-niet-griepje was nog wel aanwezig maar minder dan de dagen ervoor en ik besloot voor de 16 EM te gaan. Mijn vader was in een dag tijd inmiddels ruim een kilo aan vocht aangekomen en met die gedachte haalde ik Ben op om richting het station te lopen.

Foto 20-09-15 09 14 26

Op het Centraal Station was het chaos. De plekken om de tassen in te leveren was nu op het busstation en we hadden er geen moment bij stilgestaan dat je bij de DtD je spullen alleen mocht achterlaten in die plastic Le Champion tas. Aangezien ik altijd een grote rugzak bij me heb waar we alles in proppen hadden we nu een probleem. Tas leeggehaald…en richting de kluisjes om daar de tas achter te laten voor 24 uur. Aangezien we alleen nog maar kleinschalige wedstrijden doen was dit HEL. Het startvak was bij aankomst al zo stampvol dat we er niet eens inkonden. “Waar was ik aan begonnen”, dacht ik. Als je iets niet kan gebruiken voor een wedstrijd is het wel stress of spanning en ik ervaarden alle ingredienten in meervoud. Na wat peptalk van Ben en het gelukkig ontbreken van een hyperactieve Annemarie Thomas voor de gezellige warming up, kon ik de knop omdraaien en kreeg ik focus.

Foto 20-09-15 10 50 31

Het vak bleek gelukkig groot zat en we konden vrij snel in ons eigen tempo lopen. Doel was training en vlak lopen op het tempo van Texel. Dus geen PR, maar gewoon even een ontspannen loopje en genieten van al die mensen die langs de kant staan. Ik heb heel wat kinderen onderweg een high-five gegeven en dat is zo leuk als je ziet dat er zoveel mensen met een waas voorbij lopen en jij op die manier het publiek kan bedanken. Want ja…mensen zijn ronduit gestoord en heb me moeten inhouden. Mensen die lopen voor “het goede doel” en gewoon als een debiel door de menigte stampen en mensen wegduwen om zelf vooruit te komen. Terwijl mensen vaak met een vriendelijk tikje op de schouder en een groet vanzelf wel ruimte voor je maken. Wanneer je leven in het teken staat van ernstige een ernstige ziekte als kanker dan vraag je je soms af hoe mensen zich druk kunnen maken om de meest kleine dingen in het leven. Gisteren zag ik een prachtig interview van Van Gaal op televisie. Het ging over zijn vrouw die 20 jaar geleden de strijd heeft verloren aan Alvleesklierkanker. Kort na haar overlijden schandeerde het publiek van Feijenoord vreselijke dingen over deze ziekte en zijn vrouw. Van Gaal bleef eigenlijk heel rustig en zei dat de Nederlanders nog zo weinig respect hebben voor elkaar en voor het leven. Dat ik vandaag een aantal debielen voorbij zag holen met notabene sponsoringen ook van vreselijke ziektes, dacht ik ja…Van Gaal heeft gelijk.

En zo liepen we Zaandam binnen en keek ik even opzij naar de “kippenbrug”. In mijn gedachten stond mijn vader daar. Wetende dat hij thuis op de bank zat omdat hij niet in staat was om daar naar mij te komen kijken. Ik liep nog steeds ontspannen en dacht nog wel onder de anderhalf uur te kunnen eindigen. Ik had de pacers van 1:30 nog niet voorbij zien komen dus had goede hoop. Wederom werd ik beroerd zodra we de Zuiddijk op draaiden. De vreselijke herrie van de muziek…de bewegende mensen massa voor me. Ik zag eventjes de hele wereld ook voor me draaien en wist dat ik even pas op de plaats moest nemen. Met gemak renden we richting de finish….net iets meer dan 1:30 maar wel een prachtige vlakke race. Missie geslaagd. Ik had ook gewoon op mijn nieuwe Kayano’s gelopen…en moet zeggen…wat en ik blij met die nieuwe patta’s. Die gaan ook mee de boot op naar Texel.

12011334_912268885519718_7386459357069560935_n

Bij de kleding inname kwamen we Simone tegen. Een Zaanse die we kennen via Facebook. Had haar nog nooit persoonlijk ontmoet, maar ze vroeg direct hoe het mijn vader ging. De emotie kwam er uit… tranen rolden over mijn wangen en vertelde dat we morgen weer naar het ziekenhuis gingen. Dat hij nu eigenlijk geen kanker patiĆ«nt meer is, maar dat het gewoon maar niet op lijkt te houden. Ik keek naar het bord van Asics en zag staan “It’s a big race”. En ja dat is het zeker…eentje die eigenlijk al veel te lang duurt. Ik vrees soms dat de finish nooit in zicht komt, maar we moeten vechten…we moeten doorgaan…

10991060_780731771981198_6817180149339269228_n

We zijn vroeg thuis en als ik dit blog schrijf hoor ik de klanken van de ambulance continue gaan. Het uitlopen van een wedstrijd is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Een hoop mensen hebben hem niet kunnen uitlopen en hun leven is vandaag misschien wel voor altijd veranderd.

Respect voor het leven…respect voor elkaar. Het was weer een wijze levensles vandaag.

2 thoughts on “It’s a big race

  1. rene van der veen

    Beste Ellis,

    Mooi verhaal dat je hebt geschreven. Een hardloopwedstrijd met al je emotie’s erin die ik kan voelen. Er zijn altijd mensen die denken dat zij alleen ergens zijn. Vandaag de wedstrijd gelopen voor je vader. Ook al was hij vandaag niet aanwezig en zat hij op de bank, misschien wel te kijken op tv, toch mooi dat je voelt dat hij er is. Blij dat je toch lekker hebt kunnen lopen en veel succes in Texel.

  2. Yvonne

    Wauw wat heb je dat mooi geschreven zeg en idd ik werd ook helemaal zenuwachtig van die ambulances ze bleven maar gaan maar wat hebben jullie een mooie run neergezet na wat gedoe vooraf en absoluut je pa is supertrots op jou dat weet ik zeker… Petje af voor jullie X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *