Ik besloot om mijn liefde achterna te reizen en te kiezen voor een andere baan bij een bedrijf dat toendertijd bekend stond om zijn geweldige en prijswinnende Flash sites. Ik werd halverwege mijn eerste jaar gevraagd of ik de overstap wilde maken van visual designer naar flash designer. Ik moest goed nadenken. Wilde ik dit wel…het vormgeven loslaten en overgaan naar animatie. Ik besloot het niet te doen…dat was de eerste breuk in de relatie die ik had met Flash. Ik bouwde nog wel mijn eigen portfolio site volledig in Flash en ook het echte scripten ging me steeds beter af. Bij mijn nieuwe baan verkondigde ik nog steeds mijn liefde voor Flash en de naam javascript wilde ik niet horen.

SEO en geheugenvreteer…

Maar zo in eens was de liefde over. Ik vond Flash niet meer interessant. Ik begon me steeds meer te verdiepen in SEO dingen en omdat Flash steeds meer een geheugenvreter begon te worden, stapte ik over. xHTML met javascript en CSS3 gaven me steeds meer vrijheid waardoor ik Flash niet meer nodig had. Het werd overbodig…

Critici zagen in Microsofts Silverlight als grote concurrent voor Flash. Maar de grote klap kwam eigenlijk toen Apple besloot het niet te ondersteunen onder iOs. Samsung probeert nog krampachtig te adverteren met haar Galaxy Tab en de daarop aanwezigheid van Flash ondersteuning. Maar ondanks de enorme opmars van Anroid Tablets, is de iPad al ruim een jaar heer en meester op de tabletmarkt….zonder Flash ondersteuning. Adobe deed er alles aan om Flash nieuw leven in de blazen. Ze maakten het zelfs mogelijk om vanuit Flash (Air) iOS App’s te kunnen bouwen.

Adobe op overnamepad

Vandaag kwam het nieuws binnen dat Adobe 2 bedrijven heeft overgenomen: TypeKit en PhoneGap. TypeKit is een font database waar je doormiddel van een javascript mooie fonts kan tonen op je website. Klinkt bekend? Inderdaad Google Fonts is hetzelfde…alleen dan gratis. TypeKit heeft vorig jaar de bekende Adobe Open Type Font Collection toegevoegd aan haar assortiment. Op deze manier kun je tegen betaling van ongeveer 50 dollar per jaar onbeperkt gebruik maken van echte designerfonts. Geen gedoe meer met lelijke HTML fonts, maar gewoon je webpagina opmaken met de Adobe Myriad Pro.

Dat was toch wel één van de dingen waar je als designer gelukkig van werd in Flash. Die beperking van fonts…die was er niet…

Dan PhoneGap. Even een mobiel technisch verantwoorde uitleg. Je hebt 2 soorten apps: native en hybrid. Native wordt gemaakt in Java voor Android en Objective-C voor iOS iPhone. Een hybrid App wordt gemaakt met HTML5/CSS3/Javascript en PhoneGap is een soort van schil die daar bijvoorbeeld een IOS of Android App van maakt. Zo hoef je als developer niet meer de (volledige) kennis te bevatten van meerdere programmeertalen om apps te maken voor zowel Android als iPhone. Zo zijn er nog wel meer van dit soort technieken, maar PhoneGap is nu wel van Adobe…

Wat wil Adobe met PhoneGap en TypeKit?

Is Adobe stukjes aan het verzamelen om straks met iets nieuws te komen? Iets waarmee ze weer een deel van de markt kunnen heroveren. Gaat Adobe zich ook begeven in de wereld van de mobiele websites en apps? Adobe heeft TypeKit en PhoneGap gekocht met een reden. Het logo van Dreamweaver prijkt al op de homepage van PhoneGap. Wellicht een kwestie van tijd totdat PhoneGap zijn eigen Adobe logo gaat krijgen.

Laat iedereen maar uitkijken naar de iPhone 5. Ik vind het interessanter welke kant Adobe opgaat…

Artikelen:

• Developing for iOS using Flash Professional 
• Nitobi enters into Acquisition Agreement with Adobe
• Adobe aquires TypeKit

Responsive design is een oplossing die gebruik maakt van een flexibel grid. Afhankelijk van de schermresolutie worden blokken op een andere plek gezet. Content blijft hetzelfde en dient dan ook kort en bondig geschreven te worden. Mobiel is leading dus lange gedichten worden niet meer gewaardeerd. Klinkt goed toch? Je bent in één klap klaar, houdt de kosten in de kiem en bedient daarmee toch al je bezoekers.

Sinds de enorme groei van mobiel internet verkeer kun je als bedrijf niet meer achterblijven en je bezoekers een trage website op postzegelformaat aanbieden. Flash lijkt al helemaal een schande. Less is more, het liefst HTML5 en Internet Explorer lager dan 9 telt bijna al niet meer mee. Grids bestonden al langer, maar een responsive design doet daar nog een schepje bovenop.

Is responsive design wel echt de oplossing voor alle media?

Paar jaar geleden toen er nog een 800×600 schermresolutie bestond en je enorm hip was met je 1024 monitor, kwam er uit Amerika ook een trend overwaaien: Liquid Design. Alles bleef wel op z’n plek staan, maar de blokken waren schaalbaar in de breedte. Zo had je twee vliegen in één klap en was je niet afhankelijk van de schermresolutie die je bezoeker had.

Nadat de prijs van monitoren enorm daalde en iedereen al vrij snel van de grote dozen overging naar mooie breedbeeld displays verdween liquid design ook al vrij snel van de kaart. Het was namelijk niet echt meer nodig, want je wil een liquid design niet bekijken op je 1920px scherm.

We zitten nu in eenzelfde overgangsfase. We hebben te maken met een enorme hoeveelheid schermresoluties en responsive design biedt zich aan als oplossing. Veel bedrijven weten niet of ze serieus aanwezig willen zijn op het mobiele net of zien  het nut  niet om daar een aparte investering voor te doen.

Mobiel bepaalt het allemaal, of niet?

Ik maak voornamelijk corporate websites. Eigenlijk ideaal om daarvoor een responsive design te maken. Maar kan ik een klant uitleggen dat deze zijn teksten moet beperken tot twee Post Its? En wil een klant wel de  content van zijn volledige website mobiel aanbieden? Wijkt de User Interface van een mobiele website niet af van een standaard website. Een simpele hoofdnavigatie met daarin 3 lagen kun je niet kwijt in een mobiele variant. Daarom moet er ook vanuit mobiel gedacht worden. Niks niet 3 lagen, maar simpele website structuren die de bezoeker gemakkelijk naar de pagina leidt die hij zoekt.

Ik kijk nog eens naar een aantal van mijn recente websites en hoe de blokken zich zouden verplaatsen wanneer het om een responsive website zou gaan. Call 2 actions staan aan de rechterkant dus zouden automatisch naar onderen verplaatsen. Wil ik dit wel, ze zijn juist rechtsbovenin geplaatst omdat ze belangrijk zijn. Een ander design toont 4 grote blokken naast elkaar die elk even belangrijk zijn. Dat wordt op de mobiel een behoorlijk stukje scrollen wanneer ze onder elkaar vallen.

Responsive design gaat uit van de eenvoud. Eenvoud die we door de groei van de techniek bij websites hebben kunnen loslaten. Mobiele websites en standaard websites zijn nu nog niet hetzelfde. Wie een beetje houdt van User Interface en design een warm hart toedraagt, zal in responsive design nog geen oplossing zien….

Meer artikelen over responsive design:

• http://goldengridsystem.com/
• Responsive webdesign voor optimale gebruikservaring webcontent
• http://www.alistapart.com/articles/responsive-web-design/

We hadden na een strenge selectie een huis gevonden dat internet had. Een draadloos signaal dat door een dikke muur moest en bij de huiseigenaar vandaan kwam. Een enkel streepje op de airport…Maar we hadden uiteraard onze vakantietas goed ingepakt. En de Airport Express werd rap eruit gehaald. In eens was er vol bereik en in combinatie met de netwerkkabel haalden we zelfs de snelheid van een ADSL lijntje.

We hadden die week een druk programma en elke dag waren we op stap. De huiseigenaar was blijkbaar diverse keren bij ons aan de deur geweest om te vragen of het ons beviel. Uiteindelijk stuurde ze ons maar een e-mail om te vragen hoe we het hadden. Vakantie foto’s werden natuurlijk direct gedeeld op Facebook en om de T-mobile rekening te beperken, belde ik niet met mijn moeder maar had ik haar uitgelegd hoe we moesten Skypen.

Wanneer we ‘s avonds op de bank neerploften na een vermoeiende dag was het tijd voor ontspanning. Voor veel mensen uit mijn omgeving haast niet te begrijpen, maar voor ons was dat een avondje WordPress. Ik had eindelijk eens de tijd om te werken aan een nieuw theme. Dat werkt meestal als volgt: Ik ben (interaction) designer en bedenk de meest uitdagende oplossingen die standaard niet in WordPress zitten. Mijn vriend is developer en ziet hierin een uitdaging om dit technisch voor elkaar te krijgen.

Zo zitten wij dus naast elkaar op de bank, met de laptops op schoot te werken aan WordPress dingen. Dat noemen wij ontspanning…Naast de hele laptop die volstond met nieuwe series overigens. En de TV…die is niet aangeweest.

De technische houdbaarheid van een product is heden dag hooguit 10 jaar. De videorecorder, cd-rom, en ICQ hebben hun houdbaarheidsdatum al lang bereikt. Producten en diensten die ooit een enorme hype waren, worden vervangen door betere, leukere en nieuwere producten.

Ik was denk ik een jaar of 20 dat ik mijn eerste mobiele telefoon kocht. Toendertijd nog een prepaid en van het nieuwe netwerk genaamd Telfort. Dat ik bijna nergens bereik had met mijn mobiel was wel erg jammer dus stapte ik vrij snel over op Libertel. Chatten deed ik via ICQ. Aan het lage nummer kon je zien dat je één van de eerste gebruikers was, dan had je namelijk een cijfer minder. En het social network waar ik lid van was, was DDS (De Digitale Stad)

Het lijkt allemaal zo lang geleden, maar het zijn allemaal dingen van de afgelopen 10 jaar. Totaal in de vergetelheid geraakt en vervangen door verbeterde producten of diensten.

Tegenwoordig is het Appen, Skypen of Facebooken. Hyves is al weer ouderwets. En mijn MSN account staat onder een laagje stof in een hoekje weg te teren. Smsjes versturen doe ik alleen met mijn moeder. Voor de rest gebruik ik What’s App.

What’s App is een soort van chat-sms dienst. Het is gratis en je hebt direct response. Bij SMS is het altijd de vraag of een bericht wel is aangekomen. Bij What’s App zie je twee vinkjes staan bij de gelezen berichten.

Skype en What’s App zijn indirect gevaren voor de Vodafone’s en de KPN’s. Ze verdienden bakken met geld aan SMS verslaafde jongeren. Nu doen ze dit via gratis App’s en wordt er niks meer aan ze verdiend. Dus willen ze op deze diensten extra kosten gaan berekenen.

En dan is het vandaag in eens topic van de dag. Facebook komt met zijn eigen Messenger. Facebook, de Apple onder de social media netwerken. Alles wat uit die koker komt, wordt met veel “ah’s en oh’s” ontvangen. Want alles wat Facebook doet, doet Facebook goed in de ogen van velen. De App is voorlopig alleen nog maar in Amerika te downloaden. Maar in Nederland word er al veel over geschreven. Is dit de ondergang van de SMS, de vervanger van What’s App?

Nee, ik denk het niet. In Nederland wordt de houdbaarheidsdatum van SMS kunstmatig langer gemaakt. Het is net als de Campina melk die ik als kind dronk en hooguit 5 dagen te bewaren was. Tegenwoordig is dit al drie keer zo lang. SMS is er nog steeds en zal voorlopig ook nog wel blijven ook. KPN en Vodafone doen hun uiterste best om het uit de klauwen gelopen dataverbruik in te dammen. En T-Mobile heeft nog steeds in grote delen van Nederland een redelijk slecht netwerk.

Voor What’s App, Skype Facebook en alle andere Instant Messaging App’s heb je toch echt een 3G netwerk nodig. Met GPRS blijft What’s App genadeloos hangen op “connecting”. Berichten worden niet verstuurd of ontvangen en hiermee wordt gelijk maar weer de beperking van een App aangetoond.

Afgelopen weekend zat ik in Groningen en ondanks de zendmast een paar 100 meter verderop, kwam mijn telefoon met T-Mobile abonnement niet verder dan 1 of 2 GPRS streepjes. Ik kan vertellen, geen enkele App werkt dan! En wat werkt er dan wel. Juist, oude vertrouwde SMS. T-Mobile, door jullie enorm brakke netwerk hebben jullie zojuist het leven verlengd van SMS. Daar kan geen enkele Facebook Messenger tegenop.

Ik leerde HTML code schrijven tot het zweet mij uitbrak, wat was dat lastig. Ik maakte kleine animaties in gifjes en een mouse over was helemaal hot! Toen we samen met Adam Curry een site lanceerden waar video inzat, was dat doorbrekend!

Al snel merkte ik dat ik mijn ideeën niet meer kon vastleggen in een stilstaand beeld. Na lang wikken en wegen besloot ik om te kiezen voor een toekomst in het internet. Achteraf gezien, een goeie beslissing. Want het internet blijft groeien!

Ik heb een jaar lang niet meer geblogd, had niet de behoefte om nog iets te schrijven. Ik merk dat ik de laatste tijd steeds minder vaak mijn kennis kan delen in 144 characters. Daarom toch maar besloten om weer te gaan bloggen. WordPress geupdate en vol goeie moed.

Tot snel!

Dus besloot ik om woensdag maar naar mijn werk te gaan. Rond half 3 zag ik een tweet van de ANWB voorbij komen waarin ze waarschuwden voor extreme sneeuwval. Paar minuten daarna belde mijn moeder op dat het echt enorm sneeuwde. Het had weinig zin om toen nog naar huis te gaan, want ik ben al minimaal 50 minuten onderweg zonder tegenslagen. Ik besloot tot een uur of 5 op mijn werk te blijven en daarna in Vianen boodschappen te doen bij de Makro. Bij “ons” was het nog prima weer, de zon was net ondergegaan. Meestal is de drukte op de ring Amsterdam wel rond een uur of 7 weg en kan ik gewoon doorrijden. De ANWB sprak over een infarct bij Amsterdam. De ring stond klokje rond over alle banen muurvast. En ook op de A1 en A2 begonnen lange files te ontstaan. Ik besloot rond een uur of 6 maar naar huis te gaan en het erop wagen.

Ik haalde wat eten bij het tankstation, ging nog een laatste keer naar de wc en waagde het erop. Op de A2 was het rustig en ik kon doorrijden tot Amsterdam. De weg werd steeds slechter begaanbaar en een dikke laag sneeuw scheidde de rijstroken. Bij Amsterdam werd het pas echt erg. Ik twijfelde of de auto’s wel de weg op konden komen, want het was een ijsbaan. De derde baan was een glimmende strook ijs en op de tweede baan was het ook goed opletten. We reden gemiddeld 5 tot 10 km per uur. Langs de weg stonden mensen stil en de ANWB auto’s reden op en aan. Nederland was veranderd in een oostblokland.

Op de radio hield Patrick Kicken de automobilisten een beetje warm. Sommigen stonden al vanaf 4 uur ‘s middags stil op de A9. Ik was nog zo slim geweest om wat eten en drinken te halen, maar anderen hadden die mogelijkheid niet genomen of gehad. Pas om half elf was ik eindelijk thuis. Op dat moment stond er nog 21km file op de A9 en nog 17km file op de ring Amsterdam. Mijn voet was dood door het vele indrukken van de koppeling en mijn lichaam stijf van het zitten. Voorzichtig nam ik de steile afrit naar de lokale weg en trof tot mijn verbazing aan dat de N-weg schoner was dan de ring. De sneeuwruimers waren ook wakker geworden en in eens zag ik ze in colonnes vertrekken. De vrachtauto’s die al sinds ‘s middags op de Den Uylbrug stonden, waren ook net weggetakeld. Die waren door de plotselinge sneeuwval van de brug gevallen. Vol verbazing keek ik om me heen en hoorde nog net op de radio dat er iemand al 7 uur onderweg was. Om half elf was ik vermoeid thuis, ik had er 4 uur over gedaan om thuis te komen, waarvan ik 3,5 uur op de ring Amsterdam heb vastgestaan. Gelukkig heeft mijn autootje mij niet in de steek gelaten en heb ik geen gevaarlijke situaties gehad.

Vroeger waren dit normale winters. Ik vraag me af wat er gebeurd is in Nederland dat we er nu niet meer mee om kunnen gaan….

Deze morgen liepen we de straat uit op weg naar het park toen er een busje van de Albert Heijn boodschappen service aan kwam stuiven. Blijkbaar was hij te laat op schema en kon hij het niet vinden. Door de hobbel in de straat maakte hij nog al veel herrie en ik stond al weer klaar met Rhea kort en dicht tegen mij vast. Hoe het heeft kunnen gebeuren is een raadsel, maar ze maakte een beweging waardoor de halsband over haar kop trok en in volle vaart achter het busje aan rende. Ik aarzelde geen ogenblik en rende er net zo hard achter aan op mijn kaplaarzen. Rhea had inmiddels het andere eind van de straat bereikt en het busje maakte een bocht naar links, de drukke weg op. Ik had een stille hoop dat Rhea ging inhouden, maar mijn hart zat in mijn keel toen ze er nog steeds in volle snelheid achteraan rende. 30 meter verderop reed het busje de straat achter ons in. Het is allemaal 1-richtingsverkeer en ik zag hem inhouden in de bocht omdat Rhea aan de zijkant stond te blaffen. Ik dacht, gelukkig hij stopt…ik kan Rhea pakken. Maar hij trok op en reed de straat in. Ik bleef in volle snelheid rennen en roepen en aan het einde van de straat zag ik het busje weer links gaan met Rhea er nog steeds achteraan rennend. Mijn longen deden zeer, ik kon niet meer en moest opgeven. Ik had een stille hoop dat nu Rhea weer richting onze eigen straat rende opgevangen werd door mijn moeder. Aan het einde van de straat stond een Turkse man wild te gebaren dat ze “die kant” op was gerend. Ik rende door en schreeuwde naar een vrouw die het al doorhad dat er iets mis was. Rhea stond midden op de drukke weg voor de uitgang van onze straat naar mij te kijken. De vrouw had haar aandacht getrokken en mijn moeder die inmiddels op de fiets ook mijn kant op was gekomen kon Rhea vastpakken. Ze was duidelijk blij ons weer te zien en was gek genoeg totaal niet buiten adem. In tegenstelling tot mij, want ik loop al de hele dag te hoesten en heb nog steeds pijn in mn longen van de veel te grote inspanning.

Rhea heeft nu weer haar tuigje om. Ze past het maatje van Lisa weer en we gaan niet meer het risico lopen dat ons ontglipt. Het was vroeg in de ochtend en daardoor nog erg rustig op straat. We hebben ontzettende mazzel gehad en ik ben eigenlijk al de hele dag van slag. Het is niet te beschrijven hoe onmachtig je je voelt als je het volledige contact met je hond verliest en je moet opgeven achter haar aan te rennen.
Vanavond was Rhea heel rustig op straat. Ze blafte nergens tegen, hopelijk is ze geschrokken van haar actie.

Ik heb de AH bezorgservice opgebeld en een klacht ingediend over de bezorger die gewoon als een dwaas bleef doorrijden terwijl hij zag dat ik schreeuwend achter mijn hond aanrende. Zulke mensen horen niet door een woonwijk heen te rijden. Rhea had vandaag een engeltje op haar rug die over haar waakte. Zij heeft nergens meer last van, maar in mijn hoofd blijft het moment maar afspelen. Een tuigje is misschien wat minder fijn voor haar vacht, maar wel prettiger voor mijn hart…

En de mensen die zich afvragen bij het kijken van mijn foto’s waarom Rhea altijd aan een riem loopt op het strand? Hoop dat dit verhaal antwoord geeft op die vraag.

Zitten we daar nu op te wachten zo’n remake? Battlestar Galactica is 4 seizoenen lang 1 van mijn favoriete series geweest. Dit was ook een remake, maar met een nieuwere kijk op de oude verhaallijn. Datzelfde geldt voor V. Ik heb net zoals BSG ooit misschien 1 of 2 afleveringen gezien van de oude serie en begin fris te kijken naar de pilot aflevering. Gelijk herken ik veel acteurs. De hoofdrol gaat naar Julliet uit Lost, die in de laatste aflevering in een donker gat stortte en dus blijkbaar weer tijd heeft voor een nieuw project. Joel Gretsch ken ik nog uit 4 seizoenen 4400 en Steven Spielberg’s Taken. Ik ga er eens even lekker voor zitten, want dit belooft ten minste geen knullige remake.

V’s remake is spannend, goed geproduceerd en na 4 afleveringen, behoor ik al tot de trouwe kijkers!

Ideaal dus om een jonge pup als Lisa het goede voorbeeld te geven. Dat denk je! Rhea heeft altijd een begrenzer in zich gehad die dankzij Lisa elke dag wat losser wordt gedraaid. Lisa leert niet van haar grote zus, maar Rhea neemt het gedrag van Lisa over. Rhea heeft zich nooit geinteresseerd voor eten, terwijl het Lisa’s grootste hobby is. Tegenwoordig als ik een koekje eet, zit Rhea naast me en kijkt me met haar grote donkere ogen aan. Rhea blafte nooit, maar voert met Lisa hele gesprekken. ‘s Ochtends zat er geen leven in haar, vanochtend kroop ze om 5 uur bij me op bed. Elke dag verbazen we ons over Rhea. De gekke streken die ze uithaalt waardoor ze nu meer pup is dan in al die maanden hiervoor. Rhea was een luie hond geworden, maar rent nu harder dan Lisa. Het is een onafscheidelijk duo geworden en Rhea laat Lisa in alles vrij waardoor die zich ook kan ontwikkelen als een vrije hond.

Rhea is een echte herder. Nu het donker op straat is, loopt ze geconcentreerd rond en ziet elke beweging. Vage types worden afgestraft met een blaf. Alsof ze het ruikt van verre, haalt ze ze er uit. Je kan met Rhea midden in de nacht over straat lopen, ze waakt over je als een echte roedelleidster. Rhea is een hele bijzondere hond, dat wisten we al vanaf dag 1. Rhea is onze eigen Curious Case…haar staart kwispelt ze er bijna af van blijdschap als ze je ziet. En het begroeten van mensen op achterpoten…inderdaad deed ze nooit, maar nu…precies ja. Rhea, onze pup van 18 maanden. En dat allemaal door de altijd vrolijke en energierijke Lisa. Die in 5 maanden tijd al meer voor elkaar heeft gekregen dan wij in een jaar.