Een wijze les

By | zondag/27/12/2015

Ik heb zittend werk en buiten de 10 minuten durende wandeling tijdens mijn lunchpauze en de trap naar beneden voor een toiletbezoek, beweeg ik dus amper. Ik zit dagelijks gemiddeld 1,5 tot 2 uur in de auto om van en naar mijn werk te reizen. Dus om gezond te blijven, vind ik het heerlijk om te sporten. Ik ren al vanaf mijn 20e en heb dit eigenlijk altijd gedaan tot 2008 toen ik even gestopt ben door een peesplaat blessure. Dat is eigenlijk de enige echte blessure die ik sinds 2001 gehad heb in 15 jaar hardlopen. Tuurlijk had ik wel eens pijntjes, maar dan sloeg ik wel eens een weekje over en dan was het weer weg.

Toen ik na mijn peesplaat blessure weer startte met hardlopen waren mijn trouwe Nike’s aan vervanging toe dus kreeg ik de Structure 15 aangemeten. Daar liep ik op zich wel aardig op en een jaar later kocht ik de 16. Mijn voet bleek alleen last te hebben van de dynamic support en ik kreeg al vrij snel weer last van mijn linker peesplaat dus ging over naar de Lunar Eclipse. Hierop liep ik in 2013 de Zeven Heuvelenloop in een voor mij knappe tijd. Het hardlopen ging eigenlijk steeds beter en het werd voor mij daardoor ook wat prestatie gerichter. Nadat de Eclipse 4 weer dusnadig veranderd was, stapte ik voor het eerst van mijn leven over naar Asics, de GT-2000-2. Ik begon steeds meer te hardlopen terwijl ik het voorheen altijd deed als tweede sport naast fitness en later kickboksen. Vanwege rugklachten was ik gestopt met kickboksen en fitness deed ik af en toe nog in de vorm van wat cardio training. Hardlopen had mijn focus en ik wilde de halve marathon onder de 1:50 kunnen lopen. Schoorl ging in een mooie 1:54 en 3 dagen later liep ik een 10 kilometer PR in 52 minuten. Ik had een goede vorm te pakken en werd overmoedig. Omdat ik alleen nog maar op mijn Asics liep, wilde ik een paar andere schoenen er naast hebben weer: de Adidas Boost Sequence. Na drie keer lopen op dit paar schoenen had ik een serieuze blessure te pakken in mijn kuit. De pijn werd niet minder en na de Zandvoort Circuit Run wist ik dat ik een blessure had. Bij elke stap die ik zette, voelde ik een pijnscheut aan de binnenkant van mijn linker enkel, aan de buitenkant van mijn linkerkuit en aan de binnenkant van mijn linker knie. Een mooie S vorm van pijn.

Ik liep er al voor bij een specialist, maar die haalde ook zijn schouders op en wist eigenlijk niet zo goed waar de pijn vandaan kwam. Dus besloot ik op zoek te gaan naar een sportfysio. Vanwege Hemelvaart vakantie duurde het 3 weken voordat ik daar de eerste keer langs kon komen, het was inmiddels al begin mei. Van het uur dat ik daar zat heb ik ongeveer drie kwartier gepraat en hij maakte driftig aantekeningen. Nadat ik op de bank belandde en hij ging kijken naar mijn mobiliteit werd het al snel duidelijk. Mijn spronggewricht in de enkel zat vast en daardoor moesten andere spieren en pezen taken overnemen en raakten overbelast. Mijn linker enkel die ik 3 jaar terug goed verzwikt had en vermoedelijk ook wel wat banden ingescheurd heb. Had er veel last van gehad de eerste maanden en zelfs een jaar geleden had ik nog een keer een training moeten afbreken omdat mijn voet zo’n pijn deed.

Maar mijn enkel was nu weer vrij en aangezien ik al 3 weken rust had gehad, kon ik direct weer het hardlopen oppakken. Ik had niet heel veel ingeleverd en het tempo zat er half mei al weer lekker in. Ik had mijn Adidas Boost kunnen omruilen voor een paar GT-2000-3 en die liepen prima.

Totdat het noodloot toesloeg en ik tijdens een gewone wandeling met mijn rechter hak in een gat stapte. Ik voelde een doffe pijn in mijn hele voet en kon met moeite terug lopen naar de auto. Ik besloot om niet alleen te gaan ijzen maar mijn voet in warm water te doen om zo de zwelling niet te onderdrukken. Een dag later had ik een voet zo dik als een klomp en pimpelpaars.

IMG_0709

Ik moest er wel op lopen dus haalde krukken om zo nog enigszins mobiel te zijn. Toen ik mijn sportfysio een mailtje stuurde met een foto, schrok die zich rot en ik begon me zelf ook wel zorgen te maken. Toch herstelde ik snel maar voelde wel geregeld een steek onder mijn voet in mijn peesplaat.

Ik rende begin juli in Noordwijk een prima 10km weer in 55 minuten en had er vertrouwen in. Wel had ik na elke loop pijn onder mijn voet, maar ik kocht een foamroller en hield het daarmee onder controle. Door 2x in korte tijd 3 weken eruit te liggen, had ik een hoop moeten inleveren. Daarnaast was het ook een warme benauwde zomer en het tempo wat ik altijd liep voor mijn blessure was nu verre van haalbaar. Dus besloot ik om me vooral te richten op kilometers, want eind augustus stond de 21 van Purmerend gepland en een maand later die van Texel. Mijn in februari aangemelde tijd van onder de 1 uur 50 zou sowieso niet gaan lukken, dus ik besloot voor de ervaring te gaan. In augustus bouwden we langszaam de kilometers op en soms had ik wat last van mijn rechter enkel en rechter hamstring. Toen ik 2 weken voor Purmerend 18 kilometer aankon, besloot ik voor de volle bak te gaan. De start was rond het middaguur onder veel te warme omstandigheden en gek genoeg liep ik die gewoon weer binnen de 2 uur. De 4 Warming Up lopen van 7,5 kilometer op woensdagavond gingen in die zelfde periode eigenlijk ook prima en tijdens de laatste haalde ik zelfs weer een tempo waarmee ik mijn PR op de 5 kilometer verbeterde. Maar ik voelde ook mijn linker achillespees steeds meer gaan zeuren.

Achteraf gezien heb ik die periode een paar grote fouten gemaakt. Ik ben te snel de kilometers gaan uitbreiden omdat ik die halve marathon weer in de benen wilde hebben en was ook overgestapt op andere schoenen (Asics Kayano 21) met veel meer demping en een iets ruimere hielkap. Op zondag liep ik een HM en dan de woensdag er na was het weer 7,5km knallen tijdens de WUP. Met de Dam tot Damloop voelde ik me al moe en met Texel slikte ik een Advil. Ik had pijn in mijn onderrug en mijn spieren voelden erg gespannen. Het was deels Vitamine D tekort, maar deels ook overbelasting. Na Texel liepen we een week later nog een 16km trail en ik voelde de dagen erna al dat er iets niet goed zat. Mijn enkel zat weer vast. Ik deed al die tijd heel braaf mijn oefeningen maar toch zat het spronggewricht weer vast. Ik was inmiddels al een bekende bij mijn fysio en mijn knie trok mijn enkelgewricht vast.

Inmiddels werd het ’s avonds donker en ik raakte door alle pijntjes in een hardloopdip. Het ging niet meer lekker, moeizaam en de lol was er wel een beetje vanaf. Ik had na het lopen last van mijn linker achillespees en rechts van mijn voet. Half oktober kon ik tijdens een 15 km duurloop mijn knie bijna niet meer buigen. Ik voelde duidelijk de pees er overheen schrapen en hij kraakte en piepte. Dit was voor mij de druppel. Ik had van de fysio al oefeningen meegekregen voor mijn dij en als ik die deed voelde het alsof iemand mijn knieschijf in elkaar drukte. Ik deed in die periode ook een looptest, maar die was volkomen nutteloos omdat mijn knie niet vrij was. Ik baalde en keek met weemoed terug naar mijn prestaties van aan jaar geleden. Ik wist dat ik meer dan alleen een blessure had, dit was een serieus probleem.

Ik keek terug naar de video van Purmerend en vond mezelf verre van goed lopen. Mijn ooit zo gespierde benen zagen er totaal niet meer krachtig uit. Ik liep doorgezakt en ik wist eigenlijk wat mijn probleem was. Mijn lichaam was compleet uit balans.

Met rust zou ik dit probleem niet kunnen oplossen dus nam ik een besluit. Ik sloot me aan bij de atletiek vereniging. Ik was hier in februari al eens geweest, maar door het hectische jaar en de vele blessures had ik mijn tweede bezoek steeds maar weten uit te stellen. Ik vroeg of ik terug mocht komen in dezelfde groep en wist dat het flink aanpoten was. Ik liep in die periode 11.5 km/u en dat was nu teruggezakt naar 10km/u. Het rennen op een baan is behoorlijk geestdodend en vooral het gevoel hebben dat je niet goed genoeg bent voor de groep is demotiverend. Maar na een maand bikkelen en letten op mijn looptechniek, heb ik wel het gevoel dat ik verder kom. De trainer fluit me eerder terug dan dat hij me aanmoedigt om verder te gaan.

Naast de baantraining doe ik veel krachttraining. Ik train minimaal 2 keer maar soms wel 3x per week in de sportschool. Een sessie doe ik krachttraining en de andere keer doe ik balanstraining en (core) oefeningen om sterker te worden. Dan ben ik een kwartier bezig met een springtouw en een balance board waarop ik squats doe.

12339030_209324716067797_945843679_n

De avonden dat ik niet train, doe ik wel braaf mijn oefeningen of werk ik met mijn foamroller. En alleen op zondag doe ik nog een duurloopje. De ene keer gaat het beter dan de andere keer. De pijn in mijn achilles is een stukje botgroei er net naast en sinds ik op de Kayano 22 loop (met smallere hielkap) is dit een stuk minder geworden. Maar te zachte schoenen met veel demping hebben ook weer als nadeel dat je weer andere pijntjes krijgt. Dus loop ik nu voorzichtig op de Saucony Guide 9, een compleet andere schoen. De pijn onder mijn voet werd steeds erger en ik besloot om er vooral eens niks aan te doen. Geen foamroller meer, alleen wat ijs en een golfbal.

IMG_2840

Mijn linker knie is nog niet zoals het wezen moet, maar zit niet meer vast en zo lang ik braaf mijn oefeningen doe, hou ik die ook los. De Midwinterduin run in december was een ware marteling. Een wedstrijd starten met pijn onder je voet gecombineerd met vermoeidheid is een mentale strijd. Ik heb ‘m uitgelopen in een voor mij waardeloze tijd. Soms vraag ik me af waar ik het allemaal voor doe. Is de ene blessure onder controle, dan ontstaat er weer ergens een nieuwe. Mijn linker enkel schiet nog geregeld vast maar ik ben inmiddels in staat om die zelf weer los te krijgen.

12331563_466234903501344_874715013_n

Over 2 weken is Egmond al weer en ik weet dat het weer een voor mij waardeloze tijd gaat worden. Maar so be it. Ik ben al bijna een jaar geblesseerd en heb wel gewoon nog 2 halve marathons gelopen, 3 10 engelse mijlen, een 15km en een 10km wedstrijd. Ik weet dat ik nu goed bezig ben. Gisteren trok ik een sprint in het bos en ik voelde meer kracht in mijn afzet, mijn benen….kracht in mijn rug. In 2016 gaat het me lukken, die halve marathon onder de 1:50. Maar veel belangrijker…het gaat me weer lukken om blessurevrij te blijven!

Blessures zijn soms een harde leerschool, maar ik heb er ook een hoop van geleerd. Hardlopen kun je ongestraft doen, maar zodra je prestatie gericht gaat hardlopen, heb je aan alleen je voeten en benen niet genoeg. Ik heb lange tijd de Adidas Boost de schuld gegeven als oorzaak van mijn blessures. Maar die schoenen waren slechts een trigger. Ik heb het aan mezelf te danken…en misschien een beetje pech.

 

One thought on “Een wijze les

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *