Drie op een rij

By | zondag/04/10/2015

Er was een tijd dat ik nooit wedstrijden deed. Nu helpt het hardlopen om door te gaan, mentaal overijnd te blijven. Ook al kan het even niet voluit en baal ik nog steeds dat ik de Dam tot Damloop niet in anderhalf uur heb volbracht…Ik heb ‘m gedaan in omstandigheden die velen als excuus hadden aangegrepen om niet te gaan.

De dag na de 10 EM werd er weer 5 liter vocht uit mijn vader gehaald en kreeg hij een doosje met de zogenaamde “plaspillen”. Het schijnt allemaal wel vaker voor te komen na operaties en zo lang er niks raars in het vocht zit, wordt er verder weinig gedaan. Ondertussen was iedereen om me heen aan het snotteren en voelde ik mezelf ook alles behalve fit. Door het vele buiten sporten is mijn weerstand altijd vrij hoog en word ik over het algemeen niet zieker dan gewoon een paar daagjes brakheid. Deze paar daagjes duurde nu eigenlijk al drie weken en werd ik geregeld zwetend wakker en voelde me slap. Mijn spieren deden zeer en voelden zwaar. Tuurlijk had het te maken dat ik de hele zomer had doorgewerkt en dat we al bijna 9 maanden enorm veel vergen van lichaam en geest. Dat ik ook die week 2 dagen thuis aan het werk ging om zo energie te sparen van de autorit en het vroege opstaan, was ook geen verrasing voor mijn collega’s. Die vrijdag had ik sowieso al een dag vrij genomen om een beetje bij te komen. Ik voelde me gewoon een vreemde in mijn eigen lijf en had eigenlijk nergens meer zin in. Er stond een druk weekend op het programma met WordCamp en de halve marathon van Texel en ik vroeg me serieus af waar ik de energie vandaan moest halen.

Nu heb ik Gastritus, een chronische vorm van een maagslijmvliesontsteking en dat is een paar jaar terug boven water gekomen toen ik in eens hevige pijn had met eten. Toen had ik echt een crash dieet want kon een week niet eten en in mijn bloed was toen te zien dat ik zwaar vitamine D tekort had. Op een of andere manier heb ik vooral last van mijn maag in het voor en najaar en kom ik er mee weg om dan even een maagpil te slikken. Natuurlijk is stress niet echt bevoordelijk voor dit en heb ik de afgelopen weken al meer pillen geslikt dan de jaren ervoor. Omdat ik de wintermaanden ongeveer als een mol leef die ’s morgens in het donker naar mijn werk rij en eveneens ’s middags weer in het donker druk, slik ik vitamine D bij. Mijn toenemende maagklachten deden een belletje rinkelen en begon weer met mijn kleine bolletjes zon van Davitamon. Na twee dagen voelde ik me iets fitter en op mijn vrije vrijdagmiddag ging ik samen met mijn pa fotograferen op het NDSM terrein wat hier slechts op een kwartier rijden ligt. De zon scheen het was heerlijk weer en samen waren we aan het genieten. Ik voelde de zon de vitamine D in mijn huid pompen en als een soort oplader energie in mijn lichaam pompen.12019877_1020050074682869_7747777773020501447_n
Ik besloot de volgende dag maar gewoon naar WordCamp te gaan. Normaal meld ik me altijd aan om daar ook te spreken, maar had dit jaar weinig zin. Ik besloot om lopend naar het station te gaan om zo weer even te genieten van de buitenlucht en in de trein zocht ik een plek in de zon. WordCamp was dit jaar Kwalitatief Uitermate Teleurstellend en na slechts 1 presentatie en gezellig bijgebabbeld te hebben met een uit het buitenland teruggekeerde vriend, gingen we er weer vandoor. Ik wilde ook niet te laat thuis zijn want ik zat mezelf nog steeds af te vragen hoe ik met dit lijf een halve marathon moest lopen.

We hadden al besloten om niet met de auto te gaan maar met de trein zodat ik energie kon sparen. Op de ochtend van Texel had ik nog steeds weinig vertrouwen dat ik deze taak ging volbrengen en baalde van alles. We hadden ons al op 1 februari ingeschreven om deze loop te mogen doen en er lang naar uitgekeken. En dan is het zo ver en sta je op met het gevoel er totaal geen zin in te hebben. Ik gaf mezelf een trap onder mijn kont toen ik richting Ben liep en gelukkig was het goed weer. Aangekomen in Den Helder wordt je letterlijk opgezogen in de sfeer.Foto 27-09-15 11 39 02
Daar waar we bij de Dam tot Damloop nog zo gestoord hadden aan de mede hardlopers, was dit een heel ander volk. We liepen met een hele groep richting de boot en het was een kippenvel moment toen deze boot vanaf het eiland er aan kwam met daarop de Texelaren die ons een hartelijk welkom heten.Foto 27-09-15 11 43 45
Ik stond te genieten van alles om me heen en had mijn hartslagmeter om gedaan om in de gaten te houden of de wedstrijd wel goed zou gaan. Door de ontspannen sfeer en de kippenvelmomenten op de boot voelde ik me prettig. Het was heerlijk hardloopweer en ik hou van Texel en zijn bewoners. De eerste kilometers vlogen voorbij en we werden aangemoedigd door de lokale bevolking.JL_3390
Ik vreeste voor de kilometers die na de 10 zouden komen en toen de splitsing kwam voor de 10 en 21km ging er even een gedachte door me heen om af te slaan. Maar we waren niet helemaal hier naar toe gekomen voor 10km. We hadden zo hard getraind om na mijn blessure weer hier te kunnen staan en ik was niet van plan om dit af te laten pakken. Zelfs niet toen het strand wat net opgespoten was, zo slecht begaanbaar was dat we tot onze enkels in de drap stonden. Ik kreeg zelfs na het strand geen dip en liep voor het eerst mijn halve marathon compleet vlak in tempo en hartslag. Ik wist toen dat ik net op tijd weer was begonnen met die vitamine D pillen te slikken en was dankbaar dat ik deze prachtige loop kon doen. Iets waarvan we dachten dat het eenmalig zou zijn, maar volmondig na afloop zeiden “volgend jaar weer”. Het leuke van Texel is dat op het shirt de namen staan vereeuwigd van elke hardloper die heeft meegelopen. Okay het is even een zoekplaatje, maar we staan er toch echt op 😉
12046590_1020973631257180_6848596636443442658_n
De week verliep weer snel voorbij en het rondje hardlopen woensdag was enorm zwaar. Mijn lichaam was duidelijk moe en het ging voor geen meter. Strijd met mezelf zowel fysiek als mentaal. Zeker als dan weer die Facebook herinneringen voorbij komen en je een jaar geleden nog met gemaak bijna een minuut sneller per kilometer liep. Nu kun je daar in blijven hangen…of je gewoon inschrijven voor een 16km trail 😉 Vrijdag was eigenlijk voor het eerst dat ik me weer eens echt fit voelde. Het is heel raar om te ervaren dat je complete lichaam gaat disfunctioneren vanwege het ontbreken van 1 stofje. Voor het gevoel liep ik sinds tijden weer eens een klein rondje door Zaandam en was ik getuige van een historisch moment. De eerste vluchtelingen werden het Veldpark, Dam tot Damloop park binnen gereden via een tourbus en direct daarna werden de hekken weer gesloten. Er stond bewaking en in mijn hoofd hoorde ik het liedje van het Klein Orkest “maar wat is dan die vrijheid…”.

Zaterdag ging ik met Jeroen een dagje naar Amsterdam en wilde ik een groot licht kopen voor de avondloopjes. Ik ben behoorlijk nachtblind en met zo’n lamp op mijn borst zou het zicht een stuk beter worden. Natuurlijk moesten we ook langs de Nike store en de Asics winkel. Nike kan zijn store net zo goed sluiten want de collectie online is een stuk groter dan die mager gevulde rekjes daar. Maar de Asics winkel deed mijn hart sneller kloppen. Denk dat mijn hartslag bij het zien van de Kayano’s NYC Special editions dwars door mijn aerobic zone ging. Ik had deze al wat langer op het oog op de Amerikaanse Asics site en liep als een dwaas die winkel in op zoek naar “mijn nieuwe schoenen”. En ja veel mensen vinden 180 euro voor een paar loopschoenen veel geld en zullen het ook niet snappen. Maar zooltjes bij een podotherapeut, behandeling van shin splits, bezoekjes aan een fysio of gewoonweg een avondje flink doorstappen in Amsterdam is nog veel duurder.
Foto 04-10-15 14 58 37
Dus trok ik mijn nieuwe schoenen uiteraard weer gelijk aan tijdens de wedstrijd. Dit was voor het eerst dat we een trail deden. Texel was grotendeels onverhard en zeker omdat ik nogal wat kleine pijntjes heb is een trail een verademing. Tijd en tempo is wat minder belangrijk. Veel hardlopers klaagden over het stuk strand van Texel en tijdens de eerste stappen voelden we al dat dit net zo beroerd was. Ook stonden er het eerste stuk nog een paar vissers in de weg en blijkbaar had niemand van hun de behoefte om ook wat aan beweging te gaan doen.

Het was ZWAAR..heel ZWAAR…bij Texel waren de bos- en duinpaden nog enigszins verhard maar hier was het bijna allemaal mul zand en klimmen. Maar het is ook gewoon genieten. Het is afzien maar gek genoeg ook gewoon je geest legen. De supporters van vandaag waren van een heel andere klasse dan in Texel. Deze stonden midden op de weg, kwam stoom uit de neusgaten en oja…ze handen ook nog hoorntjes. Het was echt back 2 nature en hele stukken liepen we eigenlijk alleen en hoorden we werkelijkwaar helemaal niks.

De sfeer was gezellig en net als op Texel waren hier de echte hardlopers aanwezig. Rond 13 km werden we ingehaald door een vrolijke man die ons bedankte voor het heerlijke tempo. De laatste 100 meter was eindelijk verhard…het parkeerterrein van HelioMare 😀 Bij de finish stonden mijn neef en zijn maat ons op te wachten. Dat hardlopen genetisch bepaald is bij de De Boorders werd vanmorgen wel weer duidelijk dat er hier weer 2 aan het ploeteren waren en er ook nog van genoten 😉

Foto 04-10-15 10 43 41
Een mooie training voor Egmond zeiden ze nog. Nou loopjes als Egmond en Texel zijn een eitje vergeleken met een trail als dit. Maar we hebben het weer geflikt en dat was de derde wedstrijd op een rij. En ondanks dat het tempo verre van goed is op het moment, ik ben dankbaar dat ik kan hardlopen.Foto 04-10-15 15 20 57
De volgende wedstrijd is nog een vraagteken in verband met de komende nier operatie van mijn vader. Maar het zal er ongetwijfeld weer eentje worden met wat zand 😉

Thuis gekomen verandert helaas het fijne gevoel van geluk. Er komt nagenoeg geen urine meer uit mijn vaders catheter en hij was vanmorgen ook al weer een kilo zwaarder. De levensduur van zo’n drain is 6 weken en komende vrijdag heeft mijn vader deze exact….6 weken. De paniek slaat weer even toe. Al 2 keer hebben we onze vakantie moeten uitstellen. Het zal toch niet weer he…Gesprek met de uroloog van het AMC, geen koorts, geen pijn dus geen urgentie. Morgen weer heen…een echo om te kijken of misschien de steen verplaatst is. En dan…geen idee…afwachten maar weer.

Mijn vrolijke Kayano’s kijken me aan en hopen dat ze volgende week weer in het zand mogen spelen. We kijken zo uit naar onze vakantie, even weg met z’n drie-en, maar soms vraag ik me af of er ooit nog rust komt.

Het leven is veel te kort om er niet van te genieten. Pluk de dag!
carpe-diem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *