Vanochtend regende het voor de zoveelste keer deze week kei- en keihard. Dat het rond een uur of 9 iets droger werd, deed ons besluiten om alsnog even met de honden lekker naar buiten te gaan. Rhea had haar nieuwe halsband om die ik gisteravond had gekocht. De maat gekopieerd van haar oude en even goed gecontroleerd of hij niet over haar kop heen kon gaan. Rhea heeft namelijk een bloedhekel aan diesel auto’s, brommers en ander motorisch tuig wat in haar ogen te veel herrie maakt. Dat heeft zij al vanaf haar pup zijn en we hebben menig uurtje langs de kant van de weg gestaan met “braaaaf” en “fooooeeei” als ze het wel deed. Soms gaat het goed, soms zijn er dagen dat ze zich overal aan irriteerd. We zijn er altijd op voorbereid. Komt er een brommer aan dan pakken we haar in haar nekvel vast om te voorkomen dat ze een rare beweging maakt.

Deze morgen liepen we de straat uit op weg naar het park toen er een busje van de Albert Heijn boodschappen service aan kwam stuiven. Blijkbaar was hij te laat op schema en kon hij het niet vinden. Door de hobbel in de straat maakte hij nog al veel herrie en ik stond al weer klaar met Rhea kort en dicht tegen mij vast. Hoe het heeft kunnen gebeuren is een raadsel, maar ze maakte een beweging waardoor de halsband over haar kop trok en in volle vaart achter het busje aan rende. Ik aarzelde geen ogenblik en rende er net zo hard achter aan op mijn kaplaarzen. Rhea had inmiddels het andere eind van de straat bereikt en het busje maakte een bocht naar links, de drukke weg op. Ik had een stille hoop dat Rhea ging inhouden, maar mijn hart zat in mijn keel toen ze er nog steeds in volle snelheid achteraan rende. 30 meter verderop reed het busje de straat achter ons in. Het is allemaal 1-richtingsverkeer en ik zag hem inhouden in de bocht omdat Rhea aan de zijkant stond te blaffen. Ik dacht, gelukkig hij stopt…ik kan Rhea pakken. Maar hij trok op en reed de straat in. Ik bleef in volle snelheid rennen en roepen en aan het einde van de straat zag ik het busje weer links gaan met Rhea er nog steeds achteraan rennend. Mijn longen deden zeer, ik kon niet meer en moest opgeven. Ik had een stille hoop dat nu Rhea weer richting onze eigen straat rende opgevangen werd door mijn moeder. Aan het einde van de straat stond een Turkse man wild te gebaren dat ze “die kant” op was gerend. Ik rende door en schreeuwde naar een vrouw die het al doorhad dat er iets mis was. Rhea stond midden op de drukke weg voor de uitgang van onze straat naar mij te kijken. De vrouw had haar aandacht getrokken en mijn moeder die inmiddels op de fiets ook mijn kant op was gekomen kon Rhea vastpakken. Ze was duidelijk blij ons weer te zien en was gek genoeg totaal niet buiten adem. In tegenstelling tot mij, want ik loop al de hele dag te hoesten en heb nog steeds pijn in mn longen van de veel te grote inspanning.

Rhea heeft nu weer haar tuigje om. Ze past het maatje van Lisa weer en we gaan niet meer het risico lopen dat ons ontglipt. Het was vroeg in de ochtend en daardoor nog erg rustig op straat. We hebben ontzettende mazzel gehad en ik ben eigenlijk al de hele dag van slag. Het is niet te beschrijven hoe onmachtig je je voelt als je het volledige contact met je hond verliest en je moet opgeven achter haar aan te rennen.
Vanavond was Rhea heel rustig op straat. Ze blafte nergens tegen, hopelijk is ze geschrokken van haar actie.

Ik heb de AH bezorgservice opgebeld en een klacht ingediend over de bezorger die gewoon als een dwaas bleef doorrijden terwijl hij zag dat ik schreeuwend achter mijn hond aanrende. Zulke mensen horen niet door een woonwijk heen te rijden. Rhea had vandaag een engeltje op haar rug die over haar waakte. Zij heeft nergens meer last van, maar in mijn hoofd blijft het moment maar afspelen. Een tuigje is misschien wat minder fijn voor haar vacht, maar wel prettiger voor mijn hart…

En de mensen die zich afvragen bij het kijken van mijn foto’s waarom Rhea altijd aan een riem loopt op het strand? Hoop dat dit verhaal antwoord geeft op die vraag.