Author Archives: PixelChick

Met een lach en een traan

Mijn laatste blog ging over de AMC loop en was eigenlijk een mooi en blij blog. Het was mei, de zomer stond voor de deur en we hadden eindelijk weer even een moment van rust en geluk in huis na de zware tijd met mijn vader. We gingen met de hemelvaart nog even lekker op vakantie naar ons geliefde Drenthe en genoten van het mooie weer en onze honden. Het leven was simpel en mooi.

13113039_974770589285139_2938163956344880670_o

In eens begon onze Lisa te manken. We dachten nog die heeft zich verstapt en met een doktersbezoek en het kuurtje Metacam ging het weer wat beter. Alleen toen de Metacam uitgewerkt was, begon Lisa ook weer te manken. We bezochten een ostheopaat, maar iets zat bij haar niet goed dus volgde er een foto. We waren al stiekem bezig in ons achterhoofd met een operatie van haar kruisband. Alleen toonde de foto iets heel anders aan: botkanker. Onze lieve flierefluiter zou nooit meer beter worden en dit hakte er werkelijk in. Lisa was tijdens de ziekte van mijn vader een belangrijke factor. De momenten dat we diep in de put zaten, maakte zij ons nog aan het lachen. Ze heeft ons door een hele moeilijke tijd heengesleept en nu waren de rollen omgedraaid. We voelden ons machteloos want we wisten dat botkanker een vorm was die heel moeilijk te overwinnen was.

12227152_1038135506207659_554471418048637539_n

Juist op het moment dat je weer een beetje uit het dal omhoog aan het klimmen bent en de rand in zicht is, gebeurd er zoiets. We waren er allemaal kapot van, maar ik maakte me vooral veel zorgen om mijn vader omdat stress niet goed is voor zijn ziekte. Het meest treurige uit deze periode is nog dat er iemand is geweest die echt werkelijkwaar een heel naar bericht over mijn vader openlijk op Facebook heeft neergezet en daar ook nog bijstand in vond van mensen die we beschouwden als vrienden. Het werd dus weer pijnlijk duidelijk hoe je in tijden van nood je echte vrienden leert kennen.

We kochten een kar voor Lisa en besloten toch vakantie te gaan vieren in Zeeland. Het zou onze laatste vakantie zijn met Lisa en we reden met twee auto’s zodat ze alle ruimte had. Het deed zo ontzettend veel pijn om Lies zo te zien. Die avond in het Zeeuwse bed dacht ik echt dat we terug naar huis moesten gaan om haar in te laten slapen. Zo hard ging het met haar.

Maar die Zeeuwse lucht deed haar goed, zo goed dat we besloten om tijdens onze vakantie voor een second opinion te gaan bij de oncoloog van Nederland. Rosita ging ook met ons mee als fokker van Lisa en goede bekende van Johan, de oncoloog. We wilden zo graag Lisa bij ons houden dat we zelfs bereid waren om haar poot te laten amputeren. We waren al bij de receptie geweest van het vakantiepark om te kijken of we een week bij konden boeken eventueel. Maar de CT-scan toonde aan dat Lisa al vergrote lymfeknopen had. Dit was eigenlijk geen standaard beeld van botkanker dus ook de expert stond met een vraagteken. Het was een regenachtige dag in een van Neerlandse lelijkste steden, Terneuzen en we betaalden een rekening die hoger was dan de huur van het vakantiehuisje. Helaas bleek het achteraf gezien dus niets opgeleverd te hebben, behalve dat de CT-Scan veel duidelijkheid gaf over Lisa.

13503006_1000345723394292_3381226544339902388_o

We probeerden er nog een mooie vakantie van te maken en sleepten Lisa overal naartoe met haar kar. Zodoende vloog de week voorbij en ging het met Lisa eigenlijk langszaam beter. Het was onvoorstelbaar hoe vrolijk ze nog was met haar beperking. Lisa had haar poten ingeruild voor de kar en al trekkende kwam ze nog overal. Mijn ouders gingen 2 keer per dag naar het Twiske toe en dat was mooi en leuk maar ik zag ook hoe het aan ze vrat. Maar het belangrijkste was dat we Lisa nog hadden en stilletjes begonnen we te hopen dat ze de vakantie in Zeeland van september nog wel zou halen. Het was inmiddels juli en met goede pijnstillers had ze nog een leuk leven. Helaas was het half juli extreem warm weer en Lisa had het enorm zwaar. We koelden haar af, maar ik zag dat ze het steeds moeilijker begon te krijgen. Niet alleen door de warmte, maar door de kanker. Ze kreeg koorts.

Op vrijdagmorgen 22 juli ging het mis. Ik was aan het werk toen ik geroepen werd, er kwam bloed uit haar neusje. Mijn vader zat heel gedwee het bloed weg te deppen. Lisa raakte niet in het paniek, was heel rustig. We lieten de dokter komen en Lisa was blij en toonde absoluut niet het beeld van een hond die er klaar mee was. Met een antioticakuur op zak vertrokken mijn ouders naar het Twiske. Achteraf gezien was dit de laatste wandeling want Lisa haar neusje stopte niet meer met bloeden en je zag het leven uit haar vandaan stromen. Onze mooie prachtige Lisa is ’s middags om 2 uur heel mooi vertrokken naar de honden-hemel. Ze mocht maar 7 jaar worden en een beetje. De kanker was hoogstwaarschijnlijk toch ontstaan in haar lymfeklieren en zorgde ervoor dat het ziektebeeld zo aggressief was. We waren en zijn er nog steeds kapot van.

13667712_1025867064175491_2148524434161932283_o

Mijn ouders vielen ook in een gat. Mijn vader zijn bloedwaarden die maandelijks gecontroleerd worden waren te hoog. Zijn leverwaarden waren toegenomen en we schrokken ons kapot. Achteraf gezien blijkt dit heel normaal te zijn voor mensen die een whipple operatie hebben gehad. Maar als niemand je dat van te voren heeft verteld en ook de huisarts dit niet weet, ga je gelijk van het ergste uit. Een mooie afleiding vonden mijn ouders in Jane, een hond van onze vriend Arie. Arie ging op vakantie en vroeg of wij een weekje op Jane wilden passen. Het was inmiddels al half augustus en de leegte in huis was groot. We waren wel bezig met een pup, maar zo’n groot monster in huis die heerlijk met je ging knuffelen was een welkome afwisseling. Het was zo fijn met Jane dat we haar nog een week in huis mochten houden en we werden stapelgek op haar. Dit was wederzijds en daarom was het voor haar beter om terug te keren naar haar eigen roedel omdat ze anders daarmee problemen zou krijgen. Het afscheid van Jane was moeilijk en er vloeiden wat traantjes. Vooral omdat Jane ook ontzettend aan ons gehecht was inmiddels en zeker aan mijn moeder.

14054301_1048772215218309_3410887028112814951_o

Het vertrek van Jane zorgde ervoor dat we nu 2 honden misten: Lisa en Jane. Jane was een mooie afleiding, maar eigenlijk een uitstel op de verwerking van het verlies van Lisa. Er moest gewoon een hond in huis komen en dat mocht niet al te lang duren. We konden Jane nog wel eens “lenen” van Arie, maar dat was niet de oplossing. Ik was al wel bezig geweest met een pupje, maar dat was uiteindelijk niet doorgegaan. Na het vertrek van Jane zat ik een beetje op Facebook en kwam de post tegen van Annette Kirsch. Het was al een wat oudere post, maar ik zag 2 foto’s van schitterende pups die nog beschikbaar waren volgens de Duitse OES site. Ik kon het niet geloven, maar stuurde Annette wel een berichtje. Het was wel ver in Duitsland en in eerste instantie was het antwoord dan ook dat de pups nog wel beschikbaar waren, maar dat ze die niet zo ver weg wilden verkopen. Ik snapte de reactie volkomen, ze wilden gewoon van dichtbij bekijken hoe de teefjes zich zouden ontwikkelen. Toch hield ik contact met Annette en na een paar dagen zei ze dat ze zich bedacht hadden en voor ons een uitzondering wilde maken. Je krijgt dan de kans om een pup van toen 14 weken in je familie te mogen opnemen. Een prachtig meisje met 2 bruine ogen en een zwart oortje.

14151847_1214850911869450_1003886454_o

Mijn ouders stonden inmiddels wederom op een wachtlijst voor een pup, maar die moesten nog geboren worden en dit teefje was er al. Alleen eventjes een stukje verderop bij de voormalig Oost-Duitse grens. Waar een wil is, is een weg dus we besloten er voor te gaan. Rhea kreeg haar rabbies injectie, ik nam een dag vrij en we gaven bij Annette aan dat we ervoor gingen. Ik kreeg elke dag van Annette geweldig leuke en vooral lieve foto’s van de 2 meisjes. Wij mochten kiezen, 1 zou bij hun blijven. Aangezien we in hun 15e week nog even een weekend naar Zeeland “moesten”, konden we haar ophalen met 16 weken.

Het weekend in Zeeland was een grote flashback. We stapten het huisje binnen en alles ademde Lisa. Niet alleen Lisa maar ook de herinneringen van mijn vader hoe hij daar zat net na zijn chemo. Gelukkig waren Cees en Hanneke bij ons en hebben we samen met hun een fantastisch leuk weekend gehad. Rhea miste heel duidelijk haar zusje op het strand, maar had gelukkig Sarah en Sophie bij haar. Het weekend vloog om maar dat was niet erg, want ik was stiekem al de dagen aan het aftellen.

14372336_1062768393818691_714238848478025672_o

Beide meisjes, Tami en Punktchen waren even leuk, maar omdat de moeder van Annette al een band had met Punktchen en wij door de vele video’s en foto’s al een voorkeur hadden voor Tami, gingen voor de laatste. Dit voelde goed en fijn en vol spanning stapten we vrijdagmorgen om 6 uur in de auto voor een lange rit. De weg bracht veel herinneringen naar boven. We waren 2x eerder op vakantie geweest in deze regio en uiteraard stopten we vertrouwd bij “Rastplatz Hunxe”. Na ruim 5 uur rijden kwamen we aan bij Annette en haar moeder Siglinde. Dan zie je 2 van die schattige mini-Bobtails staan en weet je dat er eentje van jou is. We stonden met tranen in onze ogen, zo dankbaar.

14324208_1067802173315313_3422468147673638494_o

We hebben een hele leuke middag gehad en Rhea vermaakte zich prima met haar nieuwe vriend Humphrey. We deden nog een wandeling door het Thuringer Wald en taaiden daarna af richting het hotel voor een ouderwetse Wiener Schnitzel. ’s Avonds keerden we terug en hebben we nog even heerlijk in de tuin gezeten en gezellig zitten kletsen. Jawohl, in het Duits.

De dag erna haalden we Tami op. Het was een vreselijk moeilijk afscheid voor Annette en Siglinde en ook hier vloeiden traantjes. Tami stapte bij ons de auto in en na wat piepjes werd ze rustig en viel ze in slaap als Naomi in mijn moeders armen. De reis terug ging eigenlijk ontzettend makkelijk en Naomi was heerlijk relaxed.

Naomi is morgen een week bij ons. We zitten op een roze wolk van geluk en voelen ons ontzettend blij met dit prachtige hondje. Ze is niet alleen mooi, maar ze is zo ontzettend lief. Ze slaapt vanaf de eerste nacht gewoon in de huiskamer bij Rhea. Wanneer we ’s morgens beneden komen is ze zo blij, dat knort ze helemaal. We hebben bijna 1100km gereden in 2 dagen maar ze zijn het absoluut waard. Een buurvrouw van mijn ouders komt naar mij toe als ik richting mijn auto loop. “Je ouders zien er zo gelukkig uit”. Dat is denk ik het mooiste compliment wat ik sinds tijden gehoord heb.

14409644_1070322219729975_5681319611542217376_o

Mijn vader heeft inmiddels ook weer wat minder last van zijn kwaaltjes en pijntjes sinds Naomi in ons leven is gekomen. Er zullen mensen zijn die ons niet snappen of een mening hebben over hoe wij het allemaal doen. Mijn moeder zei het laatst heel mooi: er zijn momenten dat je gewoon voor jezelf moet kiezen. Dat hebben we gedaan en we zijn intens dankbaar dat Siglinde en Annette ons Naomi hebben gegeven.

Trots

31 mei 2015, in de hal van het AMC hangen grote spandoeken met daarop de aangekondigde loop. Ik strompel op krukken de lift weer in om mijn vader te bezoeken die de donderdag ervoor een zware Whipple operatie heeft gehad. De geschreven tekst in zijn operatie rapport “marathon loper” en de gedachte dat hij tijdens zijn chemo’s nog gewoon een klein rondje deed.

rapport

Dat was waarschijnlijk de laatste keer dat hij kon hardlopen. Een Whipple operatie is zwaar en het herstel duurt vreselijk lang. Mede omdat er 8 weken na zijn zware operatie al weer een nieuwe kuur Folfirinox inging.

Ik heb de laatste maanden eigenlijk niet meer willen bloggen over dit onderwerp omdat het elke keer een wond open trekt van verdriet. Je moet het een plek geven dat “het” ooit weer terug kan komen en gewoon maximaal gaan genieten van het leven dat geschonken is. Doordat mijn vader terugkomend buikvocht had stond hij zwaar onder controle nog van het AMC en nadat zijn nefrodrain verwijderd was, mocht hij weer wat gaan sporten van zijn specialisten.

Moet je je eens voorstellen wat 7 zware chemokuren, 3 operaties en 5 vocht drainages met je lichaam doen?

Via Runnersworld Zaandam kreeg mijn vader een beginnersschema om in de sportschool weer RUSTIG te starten met trainen. En kochten we nieuwe schoenen bij Frank. De eerste keer weer kort rennen in de winkel…het voelde raar en eng voor mijn pa. Maar daarnaast ook weer vertrouwd.

rw

En langszaam ging hij weer vaker rennen op de lopende band. Het lichaam wilde soms niet, de enkels deden pijn, maar hij had een doel voor ogen: samen met mij de AMC loop doen. Hij was op alle manieren door de hal van het AMC gegaan, in een bed…een rolstoel…met een rugzak vol smurrie. Maar nooit hardlopend…

27 april deden we het eerste rondje in de Jagersplas samen. Rustig aan beginnen en langszaam het tempo wat opvoeren. Koningsdag 2015 was mijn vader een wrak en lag hij de hele dag in bed bij te komen van een zware chemokuur. Nu deden we samen iets wat vorig jaar als onmogelijk had geleken. Hij liep de 3,5km vol en tijdens de vakantie in Drenthe deden we samen de eerste 5km terwijl het 25 graden was.

Foto 06-05-16 15 57 41

De training bij thuiskomst in de avond ging een stuk beter en ik merkte dat het tempo ook al weer flink omhoog was gegaan.

De laatste week voor de wedstrijd trainde hij zelf flink door in de sportschool en ik zei al tegen mijn neef dat ik het gevoel had dat hij voor 30 minuten wilde gaan. En toen ik vanmorgen vroeg waarop ik hem moest pacen kreeg ik inderdaad te horen “30 minuten”. De coopertest op de loopband had hij afgelopen week nog in 32 minuten gedaan dus hij vond het wel haalbaar 😀

En zo gingen we richting het AMC. De laatste keer dat ik hier was, was eind november toen ik hem ophaalde na zijn laatste operatie. Nu liepen we naar binnen in sportkleding. De koffie van de Starbucks smaakte nu heel anders en we gingen al snel richting het wedstrijdgebied om wat sfeer te proeven. We zeiden nog tegen elkaar, moeten we nog even langs F6-Zuid (de chemo afdeling). Even gedag zeggen tegen verpleegster Monique, iemand die vanaf het eerste moment heel betrokken is geweest. Alsof het lot het bepaalde hoorden we in het vak de vrolijke stem van Monique, ze ging ook de 5km lopen.

De sfeer was mooi en er deden veel mensen mee die ook geschiedenis hadden in het AMC. Een fotograaf maakte een mooie foto van mij en mijn vader toen hij de tekst op onze speciale t-shirts zag “giving up is never an option”. Een tekst vergezeld met het teken van de “geloof, hoop en liefde”.

Daar ging het startschot, mijn vader ging als een speer en zelfs ik had het even zwaar want had me ingesteld op een rustige start als opwarming 😀 Ik dacht dit houdt hij nooit vol en ik wilde niet dat hij ging wandelen. De ingang naar het AMC was een pittige klim en de hal was warm en benauwd.

Foto 22-05-16 12 04 53

Aangezien de eerste 2 kilometers op een flink tempo waren gegaan, maakte ik me nu wel een beetje zorgen maar even gas los dus en mijn pa ging “vrolijk” door. Bij de uitgang stonden 2 vrouwen die ik kort daarvoor het verhaal over mijn vader had verteld, ons aan te moedigen. Ik vond het zo leuk en gaf ze een high-five. De laatste 2 kilometers waren zwaar en mijn vader had het moeilijk. Ik probeerde hem er doorheen te praten en toen het echt lastig werd hoorden we de stem van de finish al. Doorlopen pap, niet je tijd weggeven nu, riep ik naar hem en zette nog even aan.

Het parcours was 5 kilometer en wat extra meters, officiele tijd 30 minuten en 3 seconden wat inhoudt dat we de 5km netjes binnen het half uur hebben gelopen. Mijn vader heeft echt alles gegeven en nog aardig wat lopers achter hem gelaten. Wie had dat vorig jaar gedacht… De fotograaf ziet ons weer en maakt nog even een foto van ons samen. Hij heeft diep respect voor mijn vaders prestatie en ik ben ontzettend dankbaar.

Mensen zullen misschien nu denken “het viel allemaal wel mee”. Maar mijn vader is een ontzettende vechter en ondanks dat we altijd lachen, is het soms ook gewoon zwaar. De strijd tegen het gewicht, het vocht en uiteraard dat monster in zijn lichaam dat op elk moment weer terug kan komen. Maar mijn vader is het levende bewijs dat je leven met alvleesklier kanker niet altijd direct ophoudt. Ook al zijn de prognoses ronduit slecht. En moet je een heel zwaar pad bewandelen waarin geloof, hoop en liefde een belangrijke rol spelen.

26 mei 2015 opereerde het team van dokter Bush mijn vader en werd de tumor verwijderd en schreef hij de woorden “marathon loper”. Op 22 mei 2016 loopt mijn vader een wedstrijd van 5km, maar gezien de omstandigheden is dit de ultra die hij nog niet eerder heeft gelopen. Pap, ik ben TROTS op je.

En niet alleen ik, maar je geeft vele mensen met alvleesklier kanker een stukje hoop. En onze foto prijkt nu op de Facebook pagina van de AMC-Loop.

facebook

In het artikel in de Volkskrant wordt Dr. Besselink geinterviewd.

‘De studie laat zien dat deze chemokuur bij een bepaalde groep patiënten zeer effectief kan zijn.’ Besselink, gespecialiseerd in de aanpak van alvleesklierkanker, ging met zijn team een stap verder door de behandeling met Folfirinox in het Amsterdamse AMC in praktijk te brengen. Dat gebeurde bij patiënten die niet konden worden geopereerd omdat de kanker te veel in de bloedvaten was ingegroeid. ‘We vroegen ons af: als de chemokuur zo zwaar is, hoeveel patiënten houden dat dan vol?

GIVING UP IS NOT AN OPTION!

Een wijze les

Ik heb zittend werk en buiten de 10 minuten durende wandeling tijdens mijn lunchpauze en de trap naar beneden voor een toiletbezoek, beweeg ik dus amper. Ik zit dagelijks gemiddeld 1,5 tot 2 uur in de auto om van en naar mijn werk te reizen. Dus om gezond te blijven, vind ik het heerlijk om te sporten. Ik ren al vanaf mijn 20e en heb dit eigenlijk altijd gedaan tot 2008 toen ik even gestopt ben door een peesplaat blessure. Dat is eigenlijk de enige echte blessure die ik sinds 2001 gehad heb in 15 jaar hardlopen. Tuurlijk had ik wel eens pijntjes, maar dan sloeg ik wel eens een weekje over en dan was het weer weg.

Toen ik na mijn peesplaat blessure weer startte met hardlopen waren mijn trouwe Nike’s aan vervanging toe dus kreeg ik de Structure 15 aangemeten. Daar liep ik op zich wel aardig op en een jaar later kocht ik de 16. Mijn voet bleek alleen last te hebben van de dynamic support en ik kreeg al vrij snel weer last van mijn linker peesplaat dus ging over naar de Lunar Eclipse. Hierop liep ik in 2013 de Zeven Heuvelenloop in een voor mij knappe tijd. Het hardlopen ging eigenlijk steeds beter en het werd voor mij daardoor ook wat prestatie gerichter. Nadat de Eclipse 4 weer dusnadig veranderd was, stapte ik voor het eerst van mijn leven over naar Asics, de GT-2000-2. Ik begon steeds meer te hardlopen terwijl ik het voorheen altijd deed als tweede sport naast fitness en later kickboksen. Vanwege rugklachten was ik gestopt met kickboksen en fitness deed ik af en toe nog in de vorm van wat cardio training. Hardlopen had mijn focus en ik wilde de halve marathon onder de 1:50 kunnen lopen. Schoorl ging in een mooie 1:54 en 3 dagen later liep ik een 10 kilometer PR in 52 minuten. Ik had een goede vorm te pakken en werd overmoedig. Omdat ik alleen nog maar op mijn Asics liep, wilde ik een paar andere schoenen er naast hebben weer: de Adidas Boost Sequence. Na drie keer lopen op dit paar schoenen had ik een serieuze blessure te pakken in mijn kuit. De pijn werd niet minder en na de Zandvoort Circuit Run wist ik dat ik een blessure had. Bij elke stap die ik zette, voelde ik een pijnscheut aan de binnenkant van mijn linker enkel, aan de buitenkant van mijn linkerkuit en aan de binnenkant van mijn linker knie. Een mooie S vorm van pijn.

Ik liep er al voor bij een specialist, maar die haalde ook zijn schouders op en wist eigenlijk niet zo goed waar de pijn vandaan kwam. Dus besloot ik op zoek te gaan naar een sportfysio. Vanwege Hemelvaart vakantie duurde het 3 weken voordat ik daar de eerste keer langs kon komen, het was inmiddels al begin mei. Van het uur dat ik daar zat heb ik ongeveer drie kwartier gepraat en hij maakte driftig aantekeningen. Nadat ik op de bank belandde en hij ging kijken naar mijn mobiliteit werd het al snel duidelijk. Mijn spronggewricht in de enkel zat vast en daardoor moesten andere spieren en pezen taken overnemen en raakten overbelast. Mijn linker enkel die ik 3 jaar terug goed verzwikt had en vermoedelijk ook wel wat banden ingescheurd heb. Had er veel last van gehad de eerste maanden en zelfs een jaar geleden had ik nog een keer een training moeten afbreken omdat mijn voet zo’n pijn deed.

Maar mijn enkel was nu weer vrij en aangezien ik al 3 weken rust had gehad, kon ik direct weer het hardlopen oppakken. Ik had niet heel veel ingeleverd en het tempo zat er half mei al weer lekker in. Ik had mijn Adidas Boost kunnen omruilen voor een paar GT-2000-3 en die liepen prima.

Totdat het noodloot toesloeg en ik tijdens een gewone wandeling met mijn rechter hak in een gat stapte. Ik voelde een doffe pijn in mijn hele voet en kon met moeite terug lopen naar de auto. Ik besloot om niet alleen te gaan ijzen maar mijn voet in warm water te doen om zo de zwelling niet te onderdrukken. Een dag later had ik een voet zo dik als een klomp en pimpelpaars.

IMG_0709

Ik moest er wel op lopen dus haalde krukken om zo nog enigszins mobiel te zijn. Toen ik mijn sportfysio een mailtje stuurde met een foto, schrok die zich rot en ik begon me zelf ook wel zorgen te maken. Toch herstelde ik snel maar voelde wel geregeld een steek onder mijn voet in mijn peesplaat.

Ik rende begin juli in Noordwijk een prima 10km weer in 55 minuten en had er vertrouwen in. Wel had ik na elke loop pijn onder mijn voet, maar ik kocht een foamroller en hield het daarmee onder controle. Door 2x in korte tijd 3 weken eruit te liggen, had ik een hoop moeten inleveren. Daarnaast was het ook een warme benauwde zomer en het tempo wat ik altijd liep voor mijn blessure was nu verre van haalbaar. Dus besloot ik om me vooral te richten op kilometers, want eind augustus stond de 21 van Purmerend gepland en een maand later die van Texel. Mijn in februari aangemelde tijd van onder de 1 uur 50 zou sowieso niet gaan lukken, dus ik besloot voor de ervaring te gaan. In augustus bouwden we langszaam de kilometers op en soms had ik wat last van mijn rechter enkel en rechter hamstring. Toen ik 2 weken voor Purmerend 18 kilometer aankon, besloot ik voor de volle bak te gaan. De start was rond het middaguur onder veel te warme omstandigheden en gek genoeg liep ik die gewoon weer binnen de 2 uur. De 4 Warming Up lopen van 7,5 kilometer op woensdagavond gingen in die zelfde periode eigenlijk ook prima en tijdens de laatste haalde ik zelfs weer een tempo waarmee ik mijn PR op de 5 kilometer verbeterde. Maar ik voelde ook mijn linker achillespees steeds meer gaan zeuren.

Achteraf gezien heb ik die periode een paar grote fouten gemaakt. Ik ben te snel de kilometers gaan uitbreiden omdat ik die halve marathon weer in de benen wilde hebben en was ook overgestapt op andere schoenen (Asics Kayano 21) met veel meer demping en een iets ruimere hielkap. Op zondag liep ik een HM en dan de woensdag er na was het weer 7,5km knallen tijdens de WUP. Met de Dam tot Damloop voelde ik me al moe en met Texel slikte ik een Advil. Ik had pijn in mijn onderrug en mijn spieren voelden erg gespannen. Het was deels Vitamine D tekort, maar deels ook overbelasting. Na Texel liepen we een week later nog een 16km trail en ik voelde de dagen erna al dat er iets niet goed zat. Mijn enkel zat weer vast. Ik deed al die tijd heel braaf mijn oefeningen maar toch zat het spronggewricht weer vast. Ik was inmiddels al een bekende bij mijn fysio en mijn knie trok mijn enkelgewricht vast.

Inmiddels werd het ’s avonds donker en ik raakte door alle pijntjes in een hardloopdip. Het ging niet meer lekker, moeizaam en de lol was er wel een beetje vanaf. Ik had na het lopen last van mijn linker achillespees en rechts van mijn voet. Half oktober kon ik tijdens een 15 km duurloop mijn knie bijna niet meer buigen. Ik voelde duidelijk de pees er overheen schrapen en hij kraakte en piepte. Dit was voor mij de druppel. Ik had van de fysio al oefeningen meegekregen voor mijn dij en als ik die deed voelde het alsof iemand mijn knieschijf in elkaar drukte. Ik deed in die periode ook een looptest, maar die was volkomen nutteloos omdat mijn knie niet vrij was. Ik baalde en keek met weemoed terug naar mijn prestaties van aan jaar geleden. Ik wist dat ik meer dan alleen een blessure had, dit was een serieus probleem.

Ik keek terug naar de video van Purmerend en vond mezelf verre van goed lopen. Mijn ooit zo gespierde benen zagen er totaal niet meer krachtig uit. Ik liep doorgezakt en ik wist eigenlijk wat mijn probleem was. Mijn lichaam was compleet uit balans.

Met rust zou ik dit probleem niet kunnen oplossen dus nam ik een besluit. Ik sloot me aan bij de atletiek vereniging. Ik was hier in februari al eens geweest, maar door het hectische jaar en de vele blessures had ik mijn tweede bezoek steeds maar weten uit te stellen. Ik vroeg of ik terug mocht komen in dezelfde groep en wist dat het flink aanpoten was. Ik liep in die periode 11.5 km/u en dat was nu teruggezakt naar 10km/u. Het rennen op een baan is behoorlijk geestdodend en vooral het gevoel hebben dat je niet goed genoeg bent voor de groep is demotiverend. Maar na een maand bikkelen en letten op mijn looptechniek, heb ik wel het gevoel dat ik verder kom. De trainer fluit me eerder terug dan dat hij me aanmoedigt om verder te gaan.

Naast de baantraining doe ik veel krachttraining. Ik train minimaal 2 keer maar soms wel 3x per week in de sportschool. Een sessie doe ik krachttraining en de andere keer doe ik balanstraining en (core) oefeningen om sterker te worden. Dan ben ik een kwartier bezig met een springtouw en een balance board waarop ik squats doe.

12339030_209324716067797_945843679_n

De avonden dat ik niet train, doe ik wel braaf mijn oefeningen of werk ik met mijn foamroller. En alleen op zondag doe ik nog een duurloopje. De ene keer gaat het beter dan de andere keer. De pijn in mijn achilles is een stukje botgroei er net naast en sinds ik op de Kayano 22 loop (met smallere hielkap) is dit een stuk minder geworden. Maar te zachte schoenen met veel demping hebben ook weer als nadeel dat je weer andere pijntjes krijgt. Dus loop ik nu voorzichtig op de Saucony Guide 9, een compleet andere schoen. De pijn onder mijn voet werd steeds erger en ik besloot om er vooral eens niks aan te doen. Geen foamroller meer, alleen wat ijs en een golfbal.

IMG_2840

Mijn linker knie is nog niet zoals het wezen moet, maar zit niet meer vast en zo lang ik braaf mijn oefeningen doe, hou ik die ook los. De Midwinterduin run in december was een ware marteling. Een wedstrijd starten met pijn onder je voet gecombineerd met vermoeidheid is een mentale strijd. Ik heb ‘m uitgelopen in een voor mij waardeloze tijd. Soms vraag ik me af waar ik het allemaal voor doe. Is de ene blessure onder controle, dan ontstaat er weer ergens een nieuwe. Mijn linker enkel schiet nog geregeld vast maar ik ben inmiddels in staat om die zelf weer los te krijgen.

12331563_466234903501344_874715013_n

Over 2 weken is Egmond al weer en ik weet dat het weer een voor mij waardeloze tijd gaat worden. Maar so be it. Ik ben al bijna een jaar geblesseerd en heb wel gewoon nog 2 halve marathons gelopen, 3 10 engelse mijlen, een 15km en een 10km wedstrijd. Ik weet dat ik nu goed bezig ben. Gisteren trok ik een sprint in het bos en ik voelde meer kracht in mijn afzet, mijn benen….kracht in mijn rug. In 2016 gaat het me lukken, die halve marathon onder de 1:50. Maar veel belangrijker…het gaat me weer lukken om blessurevrij te blijven!

Blessures zijn soms een harde leerschool, maar ik heb er ook een hoop van geleerd. Hardlopen kun je ongestraft doen, maar zodra je prestatie gericht gaat hardlopen, heb je aan alleen je voeten en benen niet genoeg. Ik heb lange tijd de Adidas Boost de schuld gegeven als oorzaak van mijn blessures. Maar die schoenen waren slechts een trigger. Ik heb het aan mezelf te danken…en misschien een beetje pech.

 

Sound of Silence

Maandag ochtend reed ik met mijn vader richting Alkmaar. We hadden daar een gesprek met een arts van het UWV voor de 42 weken/ziektewet controle. Want door alle ellende die we het afgelopen jaar hebben moeten ondervinden, zou je bijna vergeten dat hij drie jaar geleden zijn baan is kwijtgeraakt. En nu moest hij komen voor controle en aangezien dit al snel een minuut of 40 rijden is, nam ik een ochtend vrij om mee te gaan. Daar bespraken we het jaar in een notendoop. Alle gebeurtenissen, de tijdslijn van ellende kwam weer voorbij.

Het is nu precies een jaar terug dat het allemaal begon…de donkere urine…kleurloze ontlasting en de gele verkleuring van de huid. Zaterdag heb ik me wederom ingeschreven voor de Midwinterduinloop, eentje die me vooral doet terugdenken aan het gesprek wat ik vorig jaar had in de trein met Ben. Dat we zaten te wachten op het bloedonderzoek…toen wisten we nog van niks. Het is ook maar goed dat je niet van te voren weet dat de weken en maanden erna je leven zullen veranderen.

Mijn laatste blog is al weer van 2 maanden geleden en ik had geen puf om iets te tikken. Soms wordt het gewoon allemaal simpelweg te veel. De “vakantie” was eigenlijk niets anders dan een soort van dag-tot-dag overleving waar we elke ochtend weer bekeken of we niet naar huis moesten gaan. Al op zondag stonden mijn moeder en ik in de Etos bij de homeopatische middelen omdat mijn vader al weer een blaasontsteking had.

Foto 10-10-15 11 16 26

Drie antibiotica kuren verder en een grondig onderzoek in het AMC bleek dat er (in augustus) tijdens het inbrengen van de nefrodrain een bacterie was meegegaan. En ja dan was er ook nog steeds het vocht, want dat kwam weer net zo hard terug. Als we alle drainages bij elkaar op tellen van de afgelopen maanden, kunnen we daar wel een kleine badkuip mee vullen. De week voor zijn verjaardag was het zelfs zo erg dat hij een dag op de EHBO moest verblijven om dezelfde dag nog een drainage te krijgen. Het vocht druke ongeveer alles dicht en mijn vader kon amper nog plassen en had het ook benauwd. Ik ben uit mijn werk naar hem toegegaan, want hij zat daar al de hele dag in zijn eentje. Om 7 uur ’s avonds begonnen ze met draineren en er kwam bijna 9 liter uit. Dat is ook 9 kilo dus ja…mijn vader weegt op dit moment minder als ik. Die avond moest hij ook in het AMC overnachten. De woorden die ze dan uitspreken, krijg ik elke keer weer de rillingen van en denk dan terug aan die dag in maart dat ze zijn long aanprikten en hij er uiteindelijk een week moest blijven.

Maar we vierden op 31 oktober zijn verjaardag en dat was een mijlpaal want begin januari waren we heel erg onzeker over dit moment. En dat deden we op dezelfde plek als vorig jaar met dezelfde vrienden. En dat was fijn 🙂

12182441_756130287825128_678455427618835091_o

Op 6 november stond de operatie voor zijn niersteen gepland. Alles verliep gelukkig voorspoeding en ondanks dat de operatie laat op de dag was, werd ons bezoek vergezeld met het bekende bakje macaroni. De dag erna mocht mijn vader gelukkig al weer mee naar huis alleen sloeg de eerder genoemde bacterie hard toe en was hij de dagen erna behoorlijk ziek met hoge koorts. Maar nu de drain verwijderd was, kon hij eindelijk na maanden weer maximaal genieten van Rhea en Lisa – en andersom ook 😉

12227152_1038135506207659_554471418048637539_n

Tijdens de operatie had de arts al gezien dat er al weer vocht in zijn buik zat. Dus werd er een week later al weer een bezoek gepland voor wederom een drainage. De plasmedicatie was verhoogd en we hadden eigenlijk goede hoop dat het mee zou vallen. Elke drainage is op een andere afdeling en zo snel als de vorige ging, zo langszaam ging deze. We arriveerden om 8 uur in het AMC en verlieten deze pas weer om 5 uur. Het was even slikken toen de zaalarts mijn vader ging controleren en ik voor het eerst sinds de chemo weer zijn bovenlijf zag. De port-o-cath die normaal bedekt werd met een laag spier en weefsel, had nu alleen nog een wat huid om zich daarmee toe te dekken en stak als een kurkje uit mijn vaders borst. Vijf liter vocht ging er weer uit en het was voor ons allemaal een teleurstelling want we dachten dat het nu wel beter ging. Maar we blijven positief en ik haalde een vers broodje brie met een jus want de eetlust is op dit moment erg goed.

Foto 17-11-15 12 43 46

De oorzaak van het vocht is nog steeds onbekend. De lever is gecontrolleerd door middel van een fybro-scan waarmee ze de activiteit kunnen doormeten. Alles lijkt gewoon goed te functioneren dus nu staat mijn vader onder behandeling van de MDL-arts. Een arts die recent nog de marathon van Amsterdam had gelopen binnen de 4 uur dus een persoon waarmee mijn vader gelukkig gelijk een klik had.

Mijn eigen hardlopen staat op het moment op een wat lager pitje. Ik was ronduit klaar met al mijn blessures en heb besloten om terug te gaan naar de kern….of te wel krachttraining. En zo zit ik dus weer zoals ik 10 jaar geleden ook deed te zwoegen in de sportschool en met gewichten te spelen. En heb ik me aangemeld bij de atletiek vereniging. Ik voel me net een hamster als ik rondjes moet rennen op de baan, maar het is nu even door de zure appel heen bijten om straks weer echt te kunnen hardlopen.

Foto 11-11-15 15 42 08

Door alles wat de afgelopen tijd weer gespeeld heeft, zou ik bijna vergeten te noemen dat er bij Rhea ook voor de derde keer een mama-tumor gevonden is. Gelukkig controlleert mijn moeder de honden bij elke borstelbeurt en waren we er weer zeer vroeg bij. Maar mijn lieve Rhea moest weer onder narcose en kreeg een zware operatie. Het begon vorig jaar allemaal met een mama-tumor bij Rhea…laten we de cirkel van ellende dan ook alsjeblieft zo afsluiten en weer met een beetje moed naar 2016 kijken. Zoals mijn vader tegen Rhea fluisterde, we worden samen oud.

Foto 30-11-15 21 23 35

Het medisch dossier van mijn vader is pagina’s dik door alle bezoeken in het AMC. De UWV arts voegde het toe aan haar dossier en keek met oprecht medeleven naar mijn vader en mij. Ze had bewondering voor zijn kracht en doorzettingsvermogen. De wil om te overleven en zijn pensioen te halen. Maar de angst blijft, ook nu we weer aan de volgende ronde beginnen. Wekelijks zijn er nog bezoeken in het AMC en de volgende CT Scan is al weer gepland. De uitslag tillen we even naar 2016…deze feestdagen zijn van ons.

De UWV arts stelde terecht de vraag of we ook psychologische begeleiding hebben gekregen bij dit hele traject. Hoe ga je er mee om als iemand die je zo dierbaar is, ongeneeslijk ziek blijkt te zijn. En hoe ga je daar zelf mee om. Kan iemand je daar uberhaubt mee helpen?

Mijn vader wordt langszaam weer wat sterker. Tijdens het verwijderen van zijn laatste drain zagen ze helaas wel al weer wat vocht zitten. Maar vergeleken met het feit dat hij een jaar geleden nog een tumor had bij zijn alvleesklier, is 2 liter vocht leefbaar. Je verlegt je grenzen en past je aan. Overleven heet zoiets. De enige manier om deze situatie door te kunnen komen….

12295321_1050248864996323_2023130783632566030_n

Hello darkness, my old friend,
I’ve come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.