Author Archives: PixelChick

Leegte

Het is soms maar goed dat je niet in de toekomst kan kijken. Ik heb zo lang mogelijk proberen uit te stellen om dit blog te gaan schrijven. Maar het lijkt op dit moment gewoon een nare droom waar geen einde aan komt. Zoveel hoop en goede moed je kan hebben, het is op dit moment echt diep weggezakt.

Donderdagochtend moesten we al om half 8 in het AMC zijn. Eerder kon bijna niet en de wekker stond dan ook erg vroeg. Vol goede moed vertrokken mijn vader en ik richting Amsterdam Zuid-Oost. Ik nam mijn laptop mee om daar op hem te gaan wachten. We houden ervan om op tijd te zijn dus dat waren we ook….7 uur klokten we onze binnenkomst op de dagbehandeling. Mijn vader bleek de 2e “kandidaat” te zijn. We kregen alvast de intake van een vrolijke zuster die duidelijk nog zin had in haar werk. De eerste patient bleek om half 8 nog steeds niet gearriveerd te zijn dus werd mijn vader naar voren geschoven. Dit was een meevaller en hield ook voor mij in dat ik minder lang in de wachtkamer hoefde te werken. Het was nog vroeg, had nog niet gegeten dus toen mijn vader werd weggereden naar het operatiedeel, gaf ik aan dat ik even een broodje ging halen om daarna weer terug te keren. Bellen zou weinig zin hebben omdat ik nagenoeg geen bereik had in dit deel van het ziekenhuis. Voor die tijd hadden mijn vader en ik nog lol en maakten zelfs nog een foto. Als ik nu naar deze foto kijk, kan ik alleen maar huilen.

Foto 19-02-15 07 54 14

Ik haalde een broodje, een sapje en installeerde me in de wachtruimte. Om me heen zitten vaders en moeders op hun kinderen te wachten die ook geopereerd worden. Je praat wat met ze, de verhalen zijn uiteenlopend. Dan vragen ze aan jou waarom je daar zit. Mijn vader heeft kanker en krijgt een port-o-cath voor een makkelijkere toediening van de chemo. *stilte*.

Als het een uur of 10 is, besluit ik maar even te gaan vragen bij de zuster of er al iets bekend is van mijn vader. Ze komt naar me toe en roept dat ze me al 4 keer heeft proberen te bellen. Ja…maar…ik had geen bereik….had ik gezegd…. Mijn vader bleek toch niet als eerste geholpen te zijn en lag ongeveer nog anderhalf uur in de kamer naast mij te wachten om geopereerd te worden. Op dat moment had ik al moeten weten dat dit gewoon het begin zou worden van een KUT week.

De operatie ging snel en nu ze wisten dat ik in de kamer op de afdeling zat te wachten, werd ik keurig op de hoogte gehouden. Ik haalde een lekker toetje voor mijn vader en besloot alvast zijn medicijnen op te halen bij de apotheek in het AMC. Wanneer je borden ziet staan dat ze gratis internet hebben om daar de tijd te doden, moet er al een signaal afgaan dat dit niet een medicijn-to-go is. Heb daar een klein uur zitten wachten, mezelf zitten opvreten omdat ik wist dat mijn vader inmiddels al weer terug zou zijn op de afdeling. Maar ook mijn spullen stonden nog in de wachtkamer. Gelukkig was een van de moeders zo lief om daar even op te passen.

Toen ik terugkwam lag mijn vader al op de zaal en had al weer praatjes. Operatie was goed gegaan en hij had al 2 broodjes op. Het toetje was echt een toetje ;-) We moesten om half 2 nog een foto gaan maken van zijn longen. Met het plaatsen van een port-o-cath bestaat er namelijk een minimaal risico dat er een klaplong kan ontstaan. Maar goed een bijsluiter toont ook de meest gruwelijk horror scenario’s en we hadden te maken met ervaren artsen en een operatie die dagelijks danwel wekelijks werd uitgevoerd. Toen we op weg waren naar de echo ruimte begon mijn pa te kuchen. Hij zegt het voelt niet goed hoor…kan ook niet diep in ademen. Op dat moment wuifden we het nog naar de achtergrond, zal wel goedkomen denk je dan. We hadden op onze manier een vader-dochter-dag en maakten er nog wat van. We zaten op de zaal weer, bakkie koffie erbij en beetje te kletsen met andere mensen. De dokter kwam binnen met de uitslag, meneer de Boorder, we moeten u weer meenemen. Wat nog nooit gebeurd was bij deze arts, wat de zuster nog nooit had meegemaakt…die hele kleine kans dat het kon gebeuren, was gebeurd bij mijn vader. Zijn long was geraakt en hij moest blijven.

Het ongeloof op mijn vaders gezicht…we waren klaar om naar huis te gaan en nu moest ik hem achterlaten. Omdat mijn vader al wat had gegeten, kon de drain niet meer onder een lichte narcose geplaatst worden. Ik weet dat mijn vader een hele hoge pijngrens heeft. Maar een slangetje van een mm of 8 doorsnede dat via de zijkant langs je ribben je longvlies ingaat…en dan met een lichte verdoving…als hij zegt dat het pijn doet, dan doet het ook echt PIJN. En toen eindigde de dag eigenlijk een stuk minder hoopvol, haalde ik mijn moeder op en reden we weer naar het AMC toe. Mijn vader lag daar op een kamer met uitzicht over de Arena, aan bed gekluisterd met een drain en een luchtpomp.

Foto 21-02-15 16 54 15

Op vrijdag zou mijn vader eigenlijk chemo gaan krijgen, maar omdat er een kans is dat je dan moet hoesten of overgeven werd deze uitgesteld tot woensdag. Op vrijdag werd de luchtpomp losgekoppeld waardoor hij in ieder geval weer uit zijn bed kon. Hij had wel ontzettend veel pijn van de drain, maar met goede hoop dat hij zaterdag naar huis kon gaan, kon hij zich hier ook wel overheen zetten. Helaas toonde de foto zaterdagochtend dat het gaatje in zijn long weer groter was geworden, dus werd de luchtpomp weer aangesloten en zat mijn vader weer vast aan zijn bed. Een tegenslag op een tegenslag is zwaar en het is moeilijk om dan de moed erin te houden. Mijn vader is een hele sterke man die echt niet alles in zijn leven kado heeft gekregen. Hij heeft altijd overal hard voor gevochten en als er eentje geen opgever is, is hij het wel.

Gisteren is een slechte dag voor ons alledrie. De paniek slaat toe….de onzekerheid…redden we de chemo wel deze keer…gaat de long nog dicht. Ik rij vanochtend over de A9 ipv de A10, even langs mijn vader. Ik hou mijn “geloof-hoop-liefde” vast en fluister of er alsjeblieft vandaag goed nieuws mag komen. Rond tienen is er positief nieuws te melden. Op de foto van gisterochtend is de long dicht…er wordt een “knijper” op de drain gezet en om 14.00 uur wordt er opnieuw een foto gemaakt. We zitten er naar uit te kijken dat mijn vader hopelijk vandaag nog naar huis mag. Want de long was geheeld en als de foto er nog steeds goed uit zag, mocht hij direct mee. Ik zit vol spanning te wachten en stuur mijn vader een bericht via Facebook, hoe laat kan ik je ophalen? De reactie die ik ontving was er eentje die onwerkelijk was. Het gat was terug…hij moest blijven.

Alles wat zeker was, word in eens onzeker. De chemodag die vrijdag nog zo ver weg leek…is nu in eens angstvallig dichtbij. En de twijfel of we woensdag nog gaan halen. Ik klap mijn laptop dicht en rij naar huis toe. Ben zelf snotverkouden en besluit om het zekere voor het onzekere te nemen en niet te komen. Zit in de auto met mijn vader aan de telefoon en beide huilen om dit besluit. Het is zo oneerlijk, ik rij langs de afslag en kan hem niet nemen. Ik weet dat onder de rode letters van het AMC mijn vader in bed ligt.

10409311_912984052056139_4698051897284565717_n

Wat gewoon een simpele operatie moest zijn om eindelijk aan de chemo te kunnen beginnen, blijkt compleet verkeerd te gaan. Mijn moeder en ik gooien het avondeten naar binnen en een half uur later zit ik weer in de auto richting het AMC om haar af te zetten. Mijn vader heeft inmiddels met de arts gesproken en aangegeven dat hij de port-o-cath eruit wil hebben. Hij vertrouwt dat ding niet…en ziet het als de oorzaak dat zijn long niet heelt. Hij kan niet diep genoeg inademen en het is vrij onverklaarbaar dat de long zonder hulp van de luchtpomp weer verslechterd. Plannen deden we al niet meer…dag voor dag leven. Maar op dit moment is het gewoon per uur. Ik zit nu thuis bij Rhea en Lisa. Het bezoekuur is tot 8 uur dus ik neem straks mijn bijrijders weer mee om mijn moeder op te halen. Mijn vader is ziek van heimwee. Om aan de chemo te beginnen moet je in goede conditie zijn, mentaal sterk. Maar door dit “grapje” is dit behoorlijk afgenomen. Morgenochtend krijgt hij geen eten, moet nuchter blijven want de arts gaat nu de foto van alle kanten bekijken of de port-o-cath niet inderdaad de oorzaak is van de verzwakte long. En dan zou het zomaar kunnen dat mijn vader morgen wederom op de operatietafel ligt….

Mijn moeder, ik…en de honden…we missen mijn vader. Hopelijk komt hij snel weer thuis…

 

Running together

Hardlopen is een individuele sport. Je doet het op je eigen kracht en met je eigen benen. Veel hardlopers doen het daarom ook alleen. Het is ook gewoonweg niet gemakkelijk om met iemand te kunnen hardlopen. Niveauverschil in tempo, mentaliteit etc zijn factoren die meespelen. Of gewoonweg omdat je het lekker vind om één te zijn met de weg terwijl in je oren het Duitse gejaag van Rammstein klinkt. Nu als ik alleen loop, voelt het raar. Niet de voetstappen naast me die het tempo aangeven, of het gebrom als een fietser ons weer eens niet ziet. Het opzwepen in de laatste kilometers en de vraag of het nog gaat als ik het te zwaar heb.

Het leven kan raar lopen. Zo in eens stond hij daar in Runkeeper, een vriendschapsverzoek met een wildvreemde. Al snel bleek dat hij dezelfde routes liep als ik op ongeveer dezelfde tijdstippen. Soms dacht ik wel eens als ik een hardloper tegemoed liep, zal dat die gast van Runkeeper zijn. We begonnen te reageren op elkaars runs en de termen “topper” en “kanjer” werden geintroduceerd. Na een paar maanden liepen we beide de Zevenheuvelen, maar spontane confrontaties bleken niet ons sterkste punt te zijn.

Ik zag hem een keertje lopen vlak voor me, maar ik had op dat moment net een voetblessure anders had ik wel even doorgelopen. Nou ja, mijn tempo was op dat moment niet zo geweldig…bleef een beetje steken rond een pace van 6. De reacties op Runkeeper werden wel steeds langer en daar kwam het verzoek via Facebook. Daardoor konden we honderduit praten over hardlopen en werd al snel duidelijk dat dit wel ons favoriete onderwerp was. Dus besloten we maar te doen, wat eigenlijk al een jaar daarvoor was voorgesteld: samen een keertje hardlopen. Zoals Francien dit zo mooi weet te omschrijven: jawel ik ging op een zweetdate.

En dan krijg je in eens te maken met een andere hardloper. Moet je dan een beetje gaan praten tijdens het rennen…zwaar naar adem happend. Eigenlijk stopte ik wel een keertje om even rustig wat drinken te nemen. Maar ja….stoppen..stoppen is voor mietjes. En dan het tempo, ik liep toch wel een minuut langszamer per kilometer… Al met al waren we weer redelijk rap terug op de plek waar we afgesproken hadden en viel het best mee. Het viel eigenlijk zo mee dat we een week later weer afspraken. Want ik wist de weg in het Twiske en zou wel even laten zien hoe hij moest lopen ;-) De brug waarop ik altijd stopte denderden we gewoon door en ik liep op een doordeweekse avond zo maar even 12 kilometer.

Toen kwam de Dam tot Damloop. Mijn eerste wedstrijd sinds tijden en de zenuwen sloegen toe. Ik moest pas ‘s middags starten en daardoor konden we niet samen heen zoals we wel afgesproken hadden. Maar tot mijn grote verbazing gaf hij zijn super startplek op om samen met mij die 16 kilometer te volbrengen. Toen nog met muziek in de oren, maar al wel synchroom lopend. Na de Dam tot Damloop kwam de Halve van Amsterdam. Ik denk niet dat ik meer stress heb gehad in mijn leven als de week voor de Halve. Eigenlijk zou hij de 21 kilometer van Haarlem lopen, maar had dit nog weten om te zetten naar Amsterdam…om hem samen met mij te lopen. Het moment dat we samen het Olympisch Stadion inliepen was onvergetelijk. En hoe serieus we nog aan de start van de DtD stonden, waren we nu tot aan de start aan het grappen en grollen. Toen werd eigenlijk duidelijk dat hardlopen niet alleen een maatje had opgeleverd, maar dat er ook gewoon een goede vriendschap was ontstaan.

Want ondanks dat het leven ons niet altijd toelachtte, houdt het hardlopen ons letterlijk en figuurlijk op de been. Nog nooit had ik in de avonden gelopen vanwege mijn nachtblindheid, maar nu we samen gingen was het in eens een stuk minder erg. Ik hoefde niet op te letten of er auto’s kwamen, kreeg een teken dat ik kon volgen. We gingen onze routes namen geven….”7 kluften”, “de bitterballen-route”. En als we langs een molen lopen, is het tegenwoordig “waar is die molen?”. Ik heb geleerd dat rondjes onder de 10 kilometer eigenlijk gewoon niet meer meetellen. En zelfs stoppen op afstanden van 21 kilometer is er niet meer bij. Na een kilometer of 10 hoor ik dan naast me, je moet wel even gaan drinken hoor. En dankzij de Makro aanbieding staat er inmiddels een hele voorraad Gatorade hier thuis en voorzie ik ons tijdens de runs in het vocht.

Inmiddels hebben we al 6 wedstrijden gelopen en nog 44 “gewone” trainingen. Ik ben van een gemiddelde snelheid van 5:44 langszaam opgekropen naar bijna een halve minuut sneller per kilometer. Als ik niet goed loop, dan hoor ik dat. Als ik wel goed loop, hoor ik dat ook. Aan wedstrijden zijn we inmiddels verslaafd geworden en ben ik zo gek dat er zelfs op zaterdagnacht nog een inschrijving wordt gedaan omdat ik hem wil verrassen. De wedstrijden zijn onze uitjes, waar we gewoon lol hebben vanaf het moment dat we samen naar het station lopen.

En dan zijn we vanavond in eens 50 runs samen werden, hebben we 600 kilometer afgelegd. Niet alleen ik ben in die 600 kilometer gegroeid, maar hij ook. In het begin voelde ik me schuldig, mijn tempo lag te laag…wat valt er nou te winnen voor de ander? Dus ben ik altijd retetrots als ik ook weer een PR bij hem zie verschijnen. Want hardlopen doe je niet altijd samen, maar elkaar supporten wel.

Het is heel bijzonder om samen te lopen. Meeste mensen die het doen, zijn familie, partners of vrienden. Wij startten eigenlijk als wildvreemden van elkaar, maar we kennen elkaar nu als geen ander. Zijn maar weinig mensen die mij kapot zien gaan, met mezelf worstelend…mezelf overwinnen. Als je samen hardloopt zie je elkaar op je best en het slechtst en dat schept gewoon een sterke band. Toevallig zag ik vandaag op een Facebook pagina een verhaal staan over alleen hardlopen. Ik las het en dacht alleen maar bij mezelf dat deze persoon zo denkt komt gewoon omdat hij niet beter weet. Hardlopen doe je alleen, maar ik moet er niet aan denken om een wedstrijd in mijn eentje te lopen nu. Het afgelopen half jaar hebben we gelachen, gescholden, gehuild en vooral superveel mooie momenten beleefd. Kan maar 1 ding zeggen: running together makes friendship stronger. Op naar de 1000 kanjer ;-)

Foto 18-02-15 08 19 35

En voor wie het leuk vindt om te zien hoe ik vooruit ben gegaan sinds ik samen ben gaan lopen, hieronder onze privesheet waarin we elke run bijhouden.

1 03-09-14 10,89 5:44:00
2 11-09-14 12,38 5:31:00
3 17-09-14 10,09 5:27:00
4 21-09-14 16,15 5:24:00 Dam tot Damloop
5 24-09-14 10,94 5:28:00
6 26-09-14 8,95 5:29:00
7 01-10-14 11,11 5:21:00
8 04-10-14 21,24 5:36:00
9 08-10-14 8,40 5:31:00
10 10-10-14 10,57 5:32:00
11 15-10-14 9,67 5:36:00
12 19-10-14 21,18 5:33:00 Halve van Amsterdam
13 22-10-14 11,42 5:39:00
14 24-10-14 9,41 5:34:00
15 27-10-14 10,35 5:25:00
16 29-10-14 11,25 5:28:00
17 03-11-14 14,18 5:20:00
18 07-11-14 10:30 5:24:00
19 10-11-14 10,00 5:28:00
20 12-11-14 10,46 5:27:00
21 19-11-14 11,55 5:25:00
22 26-11-14 10,07 5:24:00
23 28-11-14 10,81 5:26:00
24 01-12-14 11,52 5:21:00
25 03-12-14 10,02 5:23:00
26 06-12-14 16,33 5:43:00 Midwinterduinloop
27 08-12-14 8,85 5:28:00
28 10-12-14 10,98 5:28:00
29 12-12-14 10,03 5:23:00
30 15-12-14 10,02 5:18:00
31 17-12-14 10,06 5:25:00
32 20-12-14 17,09 5:22:00
33 22-12-14 11,00 5:27:00
34 25-12-14 14,55 5:15:00
35 28-12-14 17,57 5:22:00 RCZ Sylvesterloop
36 04-01-15 14,83 5:33:00 Strand en Duinloop
37 07-01-15 10,53 5:22:00
38 12-01-15 10,98 5:18:00
39 14-01-15 11,50 5:21:00
40 18-01-15 21,13 5:24:00
41 21-01-15 10,06 5:24:00
42 26-01-15 16,09 5:23:00
43 28-01-15 10,06 5:23:00
44 02-02-15 10,01 5:18:00
45 04-02-15 11,49 5:21:00
46 08-02-15 21,15 5:24:00 Groet uit Schoorl
47 11-02-15 10,06 5:13:00
48 13-02-15 11,70 5:19:00
49 16-02-15 10,06 5:16:00
50 18-02-15 11.29 5:16:00

 

Verwachtingen

De tijd lijkt gewoon voorbij te vliegen. Ik zit vanochtend in de auto en rij op de A2 als ik naar links kijk en daar de rode letters van het AMC zie branden. Het is al weer bijna twee weken geleden dat ik vrijdagochtend vanaf 6 hoog naar buiten keek over de A2. De dag dat de bloedwaardes niet goed waren van mijn vader en de chemo met 2 weken werd uitgesteld. Ik liep zondag in Schoorl net geen PR en bracht een dag later mijn vader wederom naar het AMC voor het opnieuw plaatsen van zijn stent. Ik rij over de donkere A2 en op eens krijg ik weer tranen in mijn ogen. Ik probeer krachtig vast te houden aan de gedachte om per dag te leven en vooral niet te ver vooruit kijken. Maar soms dwalen de gedachten toch weg en bekruipt het gevoel van angst. Het besef dat hij ziek is en nooit meer beter wordt is er niet altijd…probeer er niet aan te denken en positief te blijven. Je ziet en merkt niets aan hem, zondag besluit hij zelfs een stukje te gaan hardlopen. Vol trots stuurt hij me een berichtje dat het heerlijk ging, alsof er niks met hem aan de hand is. Ik betreur het dat ik er niet bij kon zijn…

De wil om te winnen heb ik van mijn vader. In hardlopen kunnen wij onze mentale kracht bewijzen. Sinds Schoorl gaat het hardlopen heerlijk. Ik loop op mijn nieuwe Adidas schoenen zowaar een PR op de 10km. Ik voel wel naderhand aan mijn linker enkel een steekje, maar het trekt snel weg. Vrijdag is het de dertiende en we besluiten gewoon te gaan lopen. Ik train weer op mijn Boost om even een goed gevoel te krijgen hoe ze lopen. Het gaat makkelijk, heb weinig last ook van mijn voet vanwege de fijne demping. Maar ik voel wel mijn linker kuit licht trekken na afloop, niet zo raar na 12 kilometer en een behoorlijke zware trainingsweek.

Het weekend neem ik rust en het lijkt me een goed plan om te gaan fietsen. Hierdoor kan mijn kuit ook wat ontspannen, de zon schijnt lekker dus het lijkt ideaal weer. We fietsen al snel aardig wat kilometers weg maar het valt vies tegen met de temperatuur. Het is gewoon fucking koud en ik moet gewoon tussentijds stoppen omdat ik mijn tenen niet meer voel. Op dat moment denk ik maar één ding: ik ben niet gemaakt om op een fiets te zitten.

Ik moet eigenlijk ‘s middags nog een hoop doen, maar besluit om de laptop dicht te laten. Ben bijna elke avond wel bezig met het updaten of ontwikkelen van sites. Het leven gaat gewoon door…en ook de verwachtingen. Mijn agenda is op dit moment mijn geheugen want ik vergeet gewoon dingen en zit zo op automatische piloot dat ik een goede vriendin gewoon exact een maand van te voren een verjaardagskado stuur.

Loesje-Doet-u-zelf-wel-eens-wat-voor-uw-eigen-bestwil

Door de kou van het fietsen zeurt mijn linker kuit als een malle en ik begin mij ernstig zorgen te maken dat ik niet zo in eens tegen een blessure ben aangelopen. Ik doe niks raars, neem keurig netjes mijn rust momenten en toch gebeurd het dat ik met elke stap een steek voel. Dat ik ‘savonds mijn schoenen uittrap, voel ik daarna gelijk verlichting. Ik twijfel sterk of ik wel moet gaan hardlopen ‘savonds maar ik kan rekken dus maak me geen zorgen dat ik tijdens het lopen iets scheur of verder forceer. We spreken af om rustig te lopen, maar al snel blijkt dat ik met geen mogelijkheid boven een snelheid van 5:20 kan blijven en ik besluit dan ook maar in de laatste kilometer alles te geven wat ik nog in me heb. Tijdens het lopen praten we over mijn vader, dat als hij die rotziekte niet had gehad vast wel eens met ons mee had gelopen. En dat hij het ons nog knap moeilijk had gemaakt ook.

Vandaag voelde mijn kuit gelukkig niet meer zo pijnlijk als de dag ervoor. Ik heb dus met mn gekke kop niks stuk gelopen en kan dus nog steeds op mijn eigen gevoel vertrouwen. Ik wil eigenlijk mijn pa even een berichtje sturen, gaan we vanavond nog trainen? Het komt er niet van, want om drie uur komt er onverwacht bezoek van een klant. Ik weet dat als hij komt, het altijd uitloopt en dat het wat later wordt dan normaal. Als ik weer in de auto zit naar huis en over de A2 rijdt, realiseer ik me dat ik te laat thuis ben om vanavond nog te gaan trainen met mijn vader. Ik zie de rode letters van het AMC en weet dat ik hier donderdagochtend weer naartoe ga rijden. De port-o-cath gaat geplaatst worden en vrijdag start de eerste chemo. Ik heb mezelf al voorgenomen om bij hem te blijven totdat ik zeker weet dat de chemo gestart gaat worden. Op dat moment realiseer ik me dat het nu echt gaat beginnen en er 2 weken uitstel is geweest en we nog 2 weken even normaal hebben kunnen leven. Noem me maar een struisvogel met mijn kop in het zand, ik noem het overleven. Het is me nu drie keer niet gelukt om samen met mijn vader te kunnen hardlopen. Altijd is er wel weer iets tussengekomen. Drie keer is scheepsrecht zullen we maar zeggen….

20140716-presentation-all-channel-experience-insurance-slideshare-v10-7-638

De pijn in mijn kuit lijkt langszaam weg te trekken na veel smeren, ijzen en warmtepads. Morgen loop ik voor de 50e keer samen met Ben. En dit weekend heb ik 3000 officieel geregistreerde kilometers in Runkeeper. Ik denk terug aan de labels die mijn moeder vroeger op het trainingsjasje van mijn vader naaide. De charme van het verleden ingehaald door de hedendaagse techniek. Sinds bekend is geworden dat mijn vader kanker heeft, ben ik ook anders gaan nadenken over dingen. Zo riep ik altijd nooit een marathon te willen lopen. Nu betrap ik mezelf erop dat ik een schema bekijk welk tempo ik moet lopen om onder de 4 uur te eindigen. Ik wil gewoon de marathon lopen waar mijn vader de mooiste herinneren aan heeft en in de stad waar ik al zo lang naartoe wil: Berlijn. Wanneer…geen idee…ik hoop pas over veel jaren, want dat zou betekenen dat het goed gaat met mij pa en hij nog lang bij ons blijft…want ik wil dat hij kan zeggen dat zijn dochter ook een marathon heeft gelopen…

Kadootje

Dat je het leven niet in de hand hebt is me inmiddels wel duidelijk geworden. Toen ik gisterochtend in de auto stapte om even boodschappen te doen, vroeg de buurvrouw of ik naar mijn vader ging. Nee die loopt nu gewoon lekker met mn moeder en de honden in het Twiske…want ja vrijdag liep alles even anders. Ik vertelde in grote lijnen het verhaal en niet alleen zij maar ook mensen op Facebook verwachten dat we nu een vreselijk weekend zouden hebben vol teleurstelling. Niets is minder waar, want we voelen gewoon dankbaarheid dat de stent vervangen gaat worden voor de chemo en het niet heeft begeven tijdens de chemo. En buiten de gezondheid van mijn vader die natuurlijk verreweg het belangrijkste is, had ik er zelf ook nog een kadootje aan overgehouden. Ik kon namelijk nu wel met Ben mee naar Schoorl.

Normaal hebben we al dagen voor een grote wedstrijd voorpret. Nu stonden deze dagen eigenlijk in het teken dat ik niet mee kon doen en zou Ben gaan lopen met zijn nummer en mijn nummer. Dus gisteren begon eigenlijk de eerste voorpret met nieuwe schoenen voor mij en de kekke reacties daarop. Ben ik zitten namelijk in een stuk of 4 hardloop groepen van Facebook en dat geeft soms gewoon veel (leed)vermaak. Dat was eigenlijk de aanleiding ook weer vandaag voor veel grappen en lol. Want een loopje in Schoorl is voor ons gewoon een schoolreisje. Welke gek staat er op zijn vrije zondag nou om half 7 op om een kleine 2 uur later samen richting station te lopen. Zaandam sliep nog dat we door de stad liepen en het was koud. Gelukkig hadden we een bakje koffie om ons aan op te warmen toen de “Wissel” op een hele vreemde tijd in eens open bleek te gaan.

De Intercity naar Alkmaar zat vol met hardlopers en de conducteur was ook positief gestemd toen hij ons in trainingsoutfit een plekje zag zoeken. We waren eigenlijk zo in Alkmaar en uiteraard moesten we weer op zoek naar een wc ;-) De bus stond al klaar om ons richting Schoorl te brengen en ook de vrouwelijke chauffeur had er zin in. Zoals een echt schoolreisje zaten wij uiteraard achterin. Van een mentale voorbereiding is eigenlijk sinds Amsterdam al geen sprake meer, behalve dat we gewoon continue grapjes lopen te maken en lekker relaxed de race instappen.

Foto 08-02-15 09 29 29

In de sporthal was het al behoorlijk druk. In de gang kreeg ik weer complimenten over mijn leuke Nike tights. Het grappige was dat dit dezelfde vrouw was die dit ook deed tijdens de RCZ run in Zaandam. Het is zo’n kleine wereld en blijkbaar hebben zij en ik dezelfde smaak :D Omdat deze wedstrijd als een kadootje voelde dat we hem toch samen mochten doen, besloten we om startnummers te wisselen. Ik liep met die van Ben, hij met die van mij. Onze tijden zouden toch hetzelfde zijn dus voor het eindresultaat maakte dat niet uit.

Foto 08-02-15 10 32 43

Het vinden van het juiste startvak bleek nog wat lastig te zijn, maar aangezien iedereen toch om 11 uur ging starten, boeide dat ook niet echt. Ik had er gewoon zoveel zin in en merkte dat ook aan de start. We gingen rap weg en de eerste kilometers had ik een tempo van 5:15 gemiddeld. We haalden aardig wat mensen in en mijn benen gingen vanzelf. Ik genoot echt ronduit van het parcours door de prachtige bossen van Schoorl. We werden ingehaald door de “aloha-jongen” die voor wat gillende reacties zorgde van de vrouwen. Daarna haalden wij nog een jongen in met een “Rail runner” t-shirt en had ik diep respect voor een man die met 1 been en een blade rende. We zaten prima op schema qua tijd en ik greep net mis naast een PR op de 10 kilometer….en die staat best strak op het moment. Gisteren in het gesprek met Frank van Runnersworld wist ik al dat het stuk langs zee zwaar zou worden. Hij kreeg gelijk…het was een behoorlijk lang stuk vaals plat omhoog en de wind was vol tegen. Jan-Joost, mijn fysio haalde ons in. Was hem al tegengekomen bij de start en in de gymzaal. Heb hem naderhand gelukkig niet nodig gehad hahaha!

gus15-01231

Maar ik had het zwaar, wilde sowieso niet stoppen bij de drankposten want had zelf mijn eigen Aquarius mee. Het bordje van de 18 kilometer naderde, we liepen weer wat beschutter en ik kon weer versnellen. We liepen Schoorl in en kwamen een vrouw tegen die het geluid produceerde waar de scene uit “When Harry Met Sally” bij in het niets viel. “Gaat alles goed mevrouw?”, riep iemand nog naar haar…moet u niet wat langszamer lopen. Maar de mevrouw ging gewoon verder met hijgen en kreunen…

De finish naderde, ik perste echt mijn laatste energie in die 250 meter. Ben schreeuwde tegen me dat we er bijna waren. Na 21 kilometer was mijn eerste gevoel teleurstelling omdat ik mijn PR niet verbeterd had en door vrouwelijke ongemakken eigenlijk zoveel tijd verloren was. Ik was nog redelijk fris de finish over gekomen en weet zeker dat ik nog veel sneller had gekund. Maar met zoveel vaals plat was dit natuurlijk niet te vergelijken met wat we drie weken terug hadden gedaan en maakte de teleurstelling plaats voor trots.

Even een warme douche en een blikje chocomel en we waren weer fris en fruitig. Nu wat eten, dus we besloten richting het centrum van Schoorl te lopen. We moesten toch nog wachten want de eerste bussen terug naar Alkmaar zouden niet eerder dan een uur of 3 vertrekken. Maar daar aangekomen zagen we toch echt de eerste bus al klaar staan dus besloten we de buik te vullen in Alkmaar. Weer op krachten gekomen waren we met de IC weer rap in Zaandam en wachtte ons alleen nog een wandeling terug naar huis. Wandelen? Ja even de benen een beetje loslopen na die 21 km, bevordert alleen maar het herstel ;-)

En dus kwam er weer een einde aan deze mooie dag die ik echt ervaren heb als een kadootje. Wat hebben we toch weer ontzettend gelachen en ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak Ben het woord “kek” heeft gebruikt wat dan weer voor een lachbui zorgde. Ondertussen maken we al weer plannen voor de volgende tussendoor-wedstrijd want die 12km van Zandvoort valt eigenlijk een beetje buiten onze afstanden. Een 16km op het strand van Castricum in maart wordt nog even aan de agenda toegevoegd, want ik merk dat ik teveel verlies in de laatste kilometers. En in april wacht Den Helder wat ook weer een bijzondere loop gaat worden dus daar moet nog wel even flink voor getraind worden.

Ben grapt er wel om, was jij nou diegene die nooit wedstrijden wilde lopen. Mijn vader waarschuwde mij al van te voren….als je om bent, dan ben je verslaafd. En ja…dit soort dagen geven je zoveel positieve energie tijdens een vreselijke zware periode. Hardlopen is iets wat ik met mijn hart doe en hoe ik me voel is bepalend voor het eindresultaat. Daarom zijn onze wedstrijden ook gewoon een uitje waarvan we vanaf begin tot het eind weten te genieten omdat het leven soms al zwaar genoeg is.

Met mijn, of beter gezegd “onze” eindtijd van 1.54:15 ben ik in mijn klas vrouwen 35 plus zowaar geeindigd als 31e. Ben ik niet heel erg ontevreden over ;-)

Schermafdruk 2015-02-08 18.42.48

Morgen begint het gewone leven weer met een bezoek aan het AMC en een nieuwe werkdag. Maar vandaag mag ik nog gewoon even heerlijk genieten van deze bijna perfecte dag. Ja bijna…dat PR…dat blijft me dwars zitten LOL.