Author Archives: PixelChick

Never Give Up

Donderdagmiddag gaat mijn telefoon. Ik ben druk aan het werk, ben opgezogen in de code en val er compleet uit als mijn moeder zegt dat de operatie vervroegd is. Niet 3 juni, maar Derde Pinksterdag wordt mijn vader om 11 uur geopereerd. Het komt als een donderslag bij heldere hemel en ook in eens wel heel dichtbij. We hadden een heerlijk lang weekend gehad in Diever en elke dag zagen we mijn vader sterker worden. Gewoon even een paar dagen met elkaar op stap en mentaal opladen voor wat er nog komen gaat.

We hadden ons ingesteld op 3 juni en wisten wel in ons achterhoofd dat die datum wellicht nog aangepast zou worden. Maar ruim een week eerder kwam als een verrassing. Mijn vader was nagenoeg weer de oude. Hij heeft vorige week weer twee keer hardgelopen en ook zijn gewicht is weer mooi op pijl. Soms zou je bijna vergeten dat er een tumor in hem zit en dat hij nog niet zo heel erg lang geleden nog een schim was van zichzelf. Des te moeilijker ook om hem vanavond weer weg te brengen naar het AMC, wetende dat het heel zwaar zal gaan worden. Soms vragen mijn moeder en ik ons af hoe we het allemaal maar kunnen en hoe we het afgelopen half jaar zijn doorgekomen. De onzekerheid en de spanning is soms zo zwaar. Morgen wordt denk ik een van de meest zware dagen sinds we weten dat mijn vader ongeneeslijk ziek is. De kans dat hij een Whipple operatie krijgt is namelijk maar 20 procent. Ze gaan eerst kijken of ze geen kleine “dingen” tegenkomen die een CT scan niet kan zien. Mocht dat wel het geval zijn, dan gaat het hele “feest” niet door en vallen we terug op chemo.

Maar mijn vader is een bijzonder mens en we weten ook dat er 20 procent kans is dat hij kan genezen. Het pad wat hij tot nu toe heeft gehad is er eentje geweest met veel hobbels dus laten we hopen dat er morgen gewoon geen hobbels zijn en we na 6 uur gebeld worden dat alles goed is gegaan. Morgen worden de langste 6 uren van ons leven, ze zullen voorbij gaan kruipen. Je wil niet dat de telefoon eerder gaat. Want dat zou betekenen dat hij niet de Whipple operatie heeft gehad.

Mijn vader heeft zoveel vertrouwen in zijn lichaam en de operatie. Ik kan daar zo ontzettend veel respect voor hebben en dat sterkt ons ook. Vanavond eten we voor de laatste keer samen voordat we hem wegbrengen naar het AMC. Mijn moeder en ik hebben ons voorbereid. Gisteren zijn we samen naar het station gegaan om te kijken hoe de OV Chipkaart werkt zodat zij ook met de trein naar het AMC kan gaan als ik naar mijn werk moet. Ik heb vanmiddag alvast op voor gewerkt want ik verwacht niet dat ik morgen een volle dag zal maken. Wat morgen ook de uitslag zal zijn, we moeten ons hoofd in de lucht houden en met z’n allen vechten.

Het lot van mijn vader ligt morgen in de handen van de wetenschap en een zeer kundige en ervaren arts. Soms zou je wel eens gewoon een dag vooruit willen spoelen. Was het maar alvast morgen….dan wisten we al meer…

quote

Mobiliteit

Ik ben afgelopen vrijdag weer rustig begonnen met hardlopen. Met nadruk op rustig…Die 4 kilometer kwam uit mijn tenen en het tempo was echt “Elles-onwaardig”. Maar, het waren wel 4 pijnloze kilometers en dat voelde na weken lang met pijn lopen toch wel erg goed. Omdat ik perse wel onder een pace van 6 wilde blijven, nam ik zondag nog maar een dagje extra rust en bezocht ik de nieuwe sportschool. Deze bevatte gelukkig veel meer ramen en licht dus was het voor mij minder zwaar om met het mooie weer binnen te zitten dan in dat donkere hol van een Basic Fit. Ik had weinig reactie gelukkig gehad op mijn 4 kilometer en ik startte dan ook maandag vol goede moed aan de eerste ronde met Ben.

Voordeel als je niet alleen loopt is dat je dan ook minder bezig bent met de zogenaamde pijntjes. En liep ik dus voor het eerst sinds weken weer een keer ontspannen zonder bezig te zijn met mijn blessure. Na 6 kilometer vond ik het jammer om weer te stoppen, maar wist ook dat het niet goed zou zijn om langer door te gaan. Het tempo lag ook weer een stuk lager en met een gemiddeld van 5:44 kon ik weer een beetje trots op mezelf zijn.

Foto 11-05-15 19 41 07

Ben had ook nog een video gemaakt van mijn run op de Kayano’s en het doet soms pijn aan mijn ogen als ik zie hoe ik loop. Nu zie je natuurlijk frame voor frame elke spier in je benen bewegen zodra je de grond raakt.

Gisteren werd het nog even een pittige training in de sportschool met de nodige spierversterkende oefeningen. Aangezien de Halve Marathon van Hoorn voor mij dit jaar niet door gaat, hebben we nu onze peilers gericht op de Stroomtramloop. Een uniek parcours van 21 kilometer die het spoor volgt van de stroomtram tussen Hoorn en Medemblik. We gaan dan eerst met de stroomtram naar Medemblik en mogen dan hardlopend terug.

Maar goed, dat is nog ver weg…op dit moment zijn we nog herstellende van een blessure. En aangezien ik deze blessure als een gevolg zie en de oorzaak nog onduidelijk was, ging ik met goede hoop naar de nieuwe fysio Remco Evers, een specialist op hardloopblessures. Een eerste afspraak met een fysio is niet altijd gelijk kneden, prikken of stroom erdoor heen jagen. Het werd eigenlijk gewoon praten, praten en praten.

Nu ben ik iemand die alles goed heeft bijgehouden en dat helpt enorm in mijn verhaal naar hem toe. Ik wist precies wanneer ik last had gekregen en onder welke omstandigheden. En beeld zegt gewoon veel meer dan woorden, dus toonde ik mijn hardloop video. Daarop was duidelijk te zien dat ik tijdens mijn landing mijn voeten naar buiten kantel en dan prachtig plat land waardoor mijn enkels en kuiten een behoorlijke klap maken.

demping

We praten lekker door en Remco noteert alles op zijn laptop. Na een half uur gaat hij naar mijn mobiliteit kijken. Dat is eigenlijk kijken hoever ik alles kan strekken zonder dat er echt druk op komt. Al snel wordt het duidelijk dat er 2 knelpunten zitten: eentje in mijn heup en mijn enkel zit zo vast als het maar kan. Ik vertelde dat ik mijn enkel netjes intape tijdens het hardlopen, maar Remco grapte dat het eigenlijk niet nodig was, want mijn enkel zat al vast van zichzelf.

Ik ging terugdenken….kon me nog wel herinneren dat ik juli eens moest stoppen tijdens een run van 10km wegens enorme pijn in mijn linker enkel. Ik dacht dat dit toendertijd kwam omdat ik de dag ervoor had gefietst met slippers aan. Ik heb zeker een week lang last gehad van pijn waardoor ik zelfs voor het eerst in 15 jaar het asfalt wist te raken. Ook dacht ik terug aan de bokszaktraining. Ik had sinds ik mijn enkelbanden had gescheurd nooit meer vrij kunnen draaien voor de rechter trap. Zou ik dan toch al 3 jaar rondlopen met een enkel die compleet op slot zit? Ik had nooit eerder pijntjes gehad, maar het was wel duidelijk dat mijn linker kuitspieren beduidend minder ontwikkeld zijn dan mijn rechter. Eigenlijk lijkt het wel een klein wonder dat ik niet eerder tegen blessures ben aangelopen.

We eindigen de sessie met het losmaken van mijn heup en enkel. Na een paar bewegingen voel ik iets in mijn enkel en maakt hij daarna het mooie “klik-klak” geluid wat deze hoort te maken. Zo zegt Remco, die doet het weer. Daarna zet hij ook nog mijn linker heup op de juiste stand en kan ik in eens weer mijn bovenlijf naar links en rechts bewegen in een hoek wat ik al heel lang niet meer kon.

Ik krijg nog wat extra oefeningen mee en de complimenten dat ik eigenlijk al zo goed bezig ben. Ik mag hardlopen, maar mijn lichaam moet nu gaan wennen aan mijn nieuwe mobiliteit. Ja je leest het goed…ik loop al zo lang geforceerd, dat mijn lichaam nu weer moet gaan wennen aan de normale stand. Al mijn problemen waren terug te lijden aan het enkel gewricht wat niet volledig functioneerde. En omdat mijn lichaam dit ging compenseren, ga je uit balans lopen. Dit verklaarde ook waarom ik de ene keer de pijn aan de binnenkant voelde, maar het een paar dagen later weer aan de buitenkant kon zeuren. Ik krijg de opdracht mee om maximaal 6 km te lopen in sessies van 2 km en dan even rustig wandelen. Voor een diesel als ik een vreselijke training, maar ben inmiddels in de modus dat het vooral moet helpen.

Ik hoef pas over 4 weken weer terug te komen en zeg in mijn enthousiasme dat ik elke week een video zal maken. Remco haakt daar gelijk op in en vraagt of hij de video’s mag gebruiken voor zijn website. Tuurlijk, als mijn probleem andere hardlopers kan helpen, vind ik dat alleen maar super.

Ik heb mijn hardloop spullen meegenomen naar Drenthe waar ik nu een paar dagen zit met mijn ouders. We gaan morgen eens even een klein stukje hardlopen hoe het voelt. Eventjes back to basic…binnenkort ga ik ook met loopscholing starten om aan mijn loophouding te werken.

To be continued…

You’re Not Beaten Yet

Maandagochtend stapte ik de auto in en doe mijn vaste ritueel. Gordel om, radio erin en de motor aan, de muziek komt direct luid uit mijn boxen. Ik ben nog niet de straat uit of ik zit met tranen in mijn ogen.

don’t give up
‘cos you have friends
don’t give up
you’re not beaten yet
don’t give up
I know you can make it good

Had het nummer niet meer opgezet sinds 2 januari en ik denk weer terug aan alles. Ook dat dit een lastige week gaat worden omdat er een gesprek gaat plaats vinden onder de noemer “hoe nu verder”.

De vier chemo’s hadden we inmiddels achter de rug en de laatste had er ook weer behoorlijk ingehakt. Het is niet voor te stellen wat chemo met een persoon doet. Ik bracht mijn vader die woensdag morgen als een gezonde man naar het AMC en haalde hem ‘s avonds weer op als een hoopje ellende. Ik hoef verder niet te vertellen hoe de dagen erna waren en het was bijna niet voor te stellen dat hij het weekend ervoor nog met me had hardgelopen.

11149386_942026745818536_73032239258465387_n

Na de vierde chemo volgde de CT scan en de uitslag kwam al een dag later dus we hoefden niet lang in spanning te zitten. De artsen waren tevreden, de tumor was iets gekrompen en er waren geen uitzaaiingen te zien. Al met al “goed” nieuws en mijn ouders bezoeken in het AMC ook nog even “Angel”, een vrouw die zij ontmoet hebben op die bewuste 2 januari en ook een tumor in haar alvleesklier had. We hadden geregeld contact met Angel en mijn vader had aan haar een goede steun in het hele ziekteproces. Mijn vader had in het hele chemo traject behoorlijke vertraging opgelopen dus we waren blij te horen dat Angel in aanmerking kwam voor Nano Knife. En niet alleen Nano Knife, uiteindelijk heeft ze een hele Whipple operatie gehad. Een Whipple operatie is een hele zware operatie, waarbij niet alleen de tumor maar ook een deel van de galblaas, maag, alvleesklier en de gehele 12-vingere darm wordt verwijderd. Angel heeft complicaties gekregen, zo zwaar dat ze 2 weken na de eerste operatie nog een keer is geopereerd. Het heeft alleen niet meer mogen helpen en zij is overleden op maandag 4 mei. Wij zijn er stil van…

Donderdag is het gesprek met het AMC en met Angel in onze gedachten horen we de arts aan. We rekenen op niets, want de tumor zit bij een bloedvat en dat was de reden dat er in januari voor chemo werd gekozen. De kaarten zijn nu anders geschud, er wordt nu wel een operatie aangeboden. De arts vertelt erbij dat hij en zijn team de enige zijn in Nederland die deze operatie uitvoeren. En dat er slechts 20% kans is dat deze operatie ook daadwerkelijk uitgevoerd wordt. Het kan namelijk altijd zo zijn dat ze tijdens de operatie “dingen” tegenkomen die teveel risico met zich mee brengen. “Dingen” die ze niet altijd kunnen zien op een CT scan. Alternatief voor deze Whipple operatie is Nano Knife, maar daarvoor vindt dan ook nog een operatie plaats. Mijn vader heeft namelijk een stent en die is van metaal en aangezien Nano Knife gebasseerd is op stroom….goed hoef ik verder niet in te vullen…die stent moet er dan uit. En ja dan heb je nog optie 3 en dat is afwachten en niks doen. De tumor drukt half tegen een belangrijke ader die richting de darmen gaat. Wanneer deze volledig wordt afgesloten zal dat lijden tot helse pijnen. Dus heb je dan keus? Wetende dat het een operatie is met enorm veel complicaties, maar ook eentje die zelfs kan lijden tot genezing….

Langszaam dringt het tot ons door dat mijn vader een tweede kans heeft gekregen. En niet alleen een tweede kans…ook nog een alternatief daarvoor. Mijn vader is heel stellig, ik wil leven dus ik ga ervoor. We krijgen tot na het weekend bedenktijd maar de arts zet al wel mijn vaders operatie op de agenda. Het is snel, deze maand nog…. En ja…een operatie van een uur of 6. Mijn moeder en ik vol spanning thuis. Je wil niet gebeld worden, want dan weet je dat de operatie niet gelukt is. Twee weken zal hij dan in het ziekenhuis moeten blijven. Alle functionaliteiten in het lichaam worden de eerste dagen zo’n beetje stilgelegd en overgenomen door apparaten. En beetje bij beetje mag mijn vader weer de controle overnemen. Een ding hebben we vertrouwen in: mijn vader kent zijn lichaam door en door en zijn conditie is heel goed.

Maar ook de confrontatie is hard, mijn vader is de laatste dagen weer ontzettend opgeknapt en we besteden veel tijd met elkaar door. Het voelt voor mij als een tweede kans. Op 2 januari kreeg ik het gevoel dat ik nooit meer die dingen met hem kon doen, die ik zo graag had willen doen. En wanneer je dan op een winderige woensdagavond met z’n tweetjes weer door de Jagersplas loopt te rennen, voelt dat als een kadootje. Vooral omdat we weten dat hij na die operatie een enorme lange herstel periode nodig heeft.

Vanmorgen kon ik weer mijn oude laptop ophalen bij iCentre Uitgeest en neem gelijk een 32GB data stick mee die hij aan zijn iPad kan koppelen. Ik vertel aan de verkoper dat mijn vader geopereerd gaat worden en wellicht 2 weken in het ziekenhuis moet blijven. Hij weet nog precies wie hij is, want iemand die contant een nieuwe iMac koopt blijft al het personeel wel bij. Hij schrikt als ik vertel dat mijn vader dezelfde ziekte heeft als Steve Jobs, alvleesklierkanker. Steve Jobs kreeg in 2006 een Whipple operatie, maar overleed in 2011. Achteraf gezien bleek hij al uitzaaiingen te hebben in zijn lever omdat hij 9 maanden daarvoor zijn heil zocht in alternatieve geneeswijzen. Terwijl juist met een tumor in de alvleesklier tijd een hele essentiele rol speelt.

We proberen ondanks alles te genieten van het leven en vandaag ging ik weer met mijn vader richting het Hembrug terrein voor het millitaire weekend. We rijden in een oude legervoertuigen, ik koop een nieuwe pukkel en we hebben gewoon een mooie dag waarbij we zichtbaar genieten. We denken niet na over ziek zijn en wat ons nog te wachten staat, maar we hebben lol en delen onze passie voor fotografie.

20116_950696574951553_5174292968068633638_n

Wanneer je te horen krijgt dat je vader ongeneeslijk ziek is, stort je wereld in. Maar we hebben de afgelopen maanden wel geleerd hoe we hiermee om moeten gaan en dat we nu nog meer van de momenten samen genieten dan dat we al deden. We hebben een vakantie geboekt in Drenthe om even een paar dagen er tussen uit te gaan en ook te wandelen met onze vrienden daar. De laatste keer dat we ze zagen namen we afscheid omdat we aan de vooravond van een reeks zware chemo stonden. Nu staan we misschien nog voor een veel zwaardere strijd, maar wel eentje waar licht aan het eind van de tunnel kan schijnen.

Success-quotes-09

Better Your Best

Vandaag is het al weer twee weken geleden dat ik voor het laatst heb hardgelopen. Het voelt als een eeuwigheid en elke dag probeer ik de kriebels om te gaan te smoren. Mis niet alleen de beweging maar ook de gezelligheid van Ben die ik nu in eens nog amper zie en weer alleen zijn kilometers moet maken.

Ik heb mezelf wel een doel gesteld en ons gewoon ingeschreven voor Hoorn. Bam, een comeback op de op de 21 kilometer. Maar weet ook dat de kans aanwezig is dat ik het doel niet ga halen. Ondertussen probeer ik er alles aan te doen om niet te veel conditie te verliezen. Ik ga braaf naar mijn nieuwe sportschool. Dinsdag daar de eerste fitness training afgelegd en de oude vertrouwde Technogym apparatuur ingewisseld voor het hippe Matrix. Het is even wennen en ik glij met mijn gladde Nike tight half van de fiets af. De crosstrainer lijkt wel zwaarder en ik zoek me een ongeluk naar de apparatuur om mijn kuit spieren te trainen. Ik sta op de loopband en mag van mezelf weer maximaal 5 minuten hobbelen. Het gevoel van een houten onderbeen heb ik niet meer maar het neerkomen op de band voel ik bij elke stap.

Donderdag heb ik mijn eerste bokszaktraining daar. De leraar herkent me nog en geeft me vanachter de balie gelijk een pasje voor de les. We moeten gelijk rondjes lopen en ik mag niet harder dat de door mezelf opgelegde snelheid. Iedereen haalt mij meerdere rondjes in en ik voel mijn ego breken maar ik hou vast aan de gedachte dat ik die hele zaal er binnenkort weer uit loop. Het trappen met rechts beperk ik maar omdat ik niet te veel wil draaien met mijn linker been. En ook wat zwaardere belastende oefeningen sla ik over en ruil ik maar in door simpele squats. Ik voel me een gehandicapte en excuseer me na de les maar bij de leraar. Hem boeit het eigenlijk niet zo want let sowieso totaal niet op hoe mensen oefeningen uitvoeren. Ik voel in ieder geval weer spieren die ik al jaren niet meer gebruikt heb en weet dat ik dit soort trainingen hard nodig ga hebben om mijn lichaam weer in orde te krijgen.

Foto 30-04-15 18 50 02

Ondertussen trekt de pijn uit mijn enkel langszaam weg maar blijf ik rechts last houden van mijn achilles. Ik lees nog eens wat oude blogs terug en ontdek dat ik in oktober nog loop te klagen over mijn Asics en het last hebben van de kuiten. Doordat ik daarna alleen nog maar met compressiesokken heb gelopen, was ik dat bijna vergeten. Het gevoel dat mijn Asics GT-2000 niet helemaal geschikt zijn voor mij blijft aan mijn knagen. Toevallig raak ik via Facebook in gesprek met Gabriella Rietmeijer naar aanleiding van haar blog over de zoektocht naar het perfecte muiltje. Ik herken wel haar verhaal, elke keer denk je weer de “ware” te hebben gevonden, maar na een aantal runs voelt het toch anders. Ze loopt nu op de schoenen die ook uit mijn test bij All4running goedgekeurd waren, maar ik vond ze zelf niet lekker lopen. In haar reactie naar mij toe, noemt ze nog even de Asics Kayano…en mijn interesse is gewekt.

Ik besluit wat onderzoek te gaan doen naar het verschil tussen deze twee schoenen, de Kayano en GT-2000. Behalve het verschil in de prijs is de Kayano voor de langere afstanden, heeft deze schoen achter meer demping en is dus wat zachter. Dus besluit ik om het er maar gewoon op te wagen en de schoen te testen in de winkel. Wanneer we onderweg zijn naar de Amsterdamse Run2day, valt mijn oog op een groot Asics logo en blijkt Amsterdam een grote Asics store te hebben waar ze de meest speciale edities hebben van alle schoenen. Ik vraag naar de Kayano en het hockey meisje legt mij uit dat vooral de achterkant wat zachter is en daardoor minder support geeft. Juist die harde achterkant die tegen mijn achilles drukt, is mijn irritatie factor dus ik trek de meest fleurige aan en ren een rondje door de mega winkel. Ze lopen heel heerlijk, maar ik voel niks. De pijn die ik had in mijn enkel met elke stap, is weg. Ze probeert me nog een grotere maat of een smallere leest aan te praten, maar ik hou voet bij stuk…ik heb al 1500 kilometer op mijn GT’s gelopen in die maat en in die leest. Ik doe geen loop analyse maar ga gewoon af op mijn gezonde verstand en ervaringen van anderen. Zo’n videootje heeft mij 3 maanden terug ook verteld dat ik prima op Adidasjes kon lopen en we weten inmiddels allemaal al dat het videootje geen gelijk had.

Foto 02-05-15 13 22 58

Ik trek ze gelijk aan op een bankje in het Vondelpark en alle hardlopers die voorbij hobbelen, doen mij ook motiveren om ook deze pata’s buiten uit te testen. Het voelt zo raar om geen pijn te hebben, ook niet op het asfalt. We lopen de hele stad door en mijn hele lijf is doodmoe maar mijn voeten voelen nog goed. Geen last van mijn blessure of pijnlijke moeie voeten. In de Run2Day pak ik nog even die Adidas Boost vast en bekijk ze nog eens goed. De hiel vouw ik zo dubbel, geen enkele support. De zolen lijken wel van piepschuim. Wat heb ik gedacht om deze veredelde voetbalschoenen te kopen. Ik was in die periode zonder enige blessures, geen pijntjes en topfit. En nu ben ik al dankbaar als ik 10 minuten kan lopen op de band met standje 8 en ik daarna geen pijnsteken voel.

We gaan het zien of de Kayano’s mij wat meer plezier en geluk gaan brengen in het hardlopen dan die Adidas. Ze zijn in ieder geval bijzonder kleurrijk en zelfs de verkoper in Run2Day werd vrolijk van deze schoenen. Ja, dat mag ook wel voor 180 euro, want goedkoop zijn ze niet. Maar als je dit bedrag vergelijkt met wat ik inmiddels kwijt ben aan behandelingen van de fysio….

Asics-better-your-best