Author Archives: PixelChick

Halve Marathon van Amsterdam

Vandaag was het zover, de loop der lopen….de afstand waarvoor ik al een week stress had. Vandaag moest het gaan gebeuren, datgene waar ik al zo lang alleen voor aan het trainen was en sinds 2 maanden nu samen met Ben. De Dam tot Damloop was onverwacht in een supertijd gegaan en voor die Halve was ik bloednerveus. Denk dat toen de winnersrush van de Dam tot Damloop vertrokken was, ik ongeveer drie weken mezelf mentaal aan het breken was omdat ik zoveel angst had voor deze wedstrijd. En dan wordt je wakker op de dag dat het moet gaan gebeuren en ben je in eens super relaxed. Ik voelde me goed, fit en had er zin in.

Om 10 uur haalde ik Ben op en samen liepen we naar het station van Zaandam. We wilden vroeg in Amsterdam zijn want we hadden geen zin in massa hysterie bij het ophalen van de startnummers. Er was dan ook geen enkele wachtrij en we hadden nog alle tijd om lekker naar de Expo te gaan. Aangezien mijn Nike Compressie sokken al na 1 run een gat vertoonden bij mijn teen, gaan die terug en wilde ik kijken voor nieuwe. Had al gelezen dat de beste van Nederlandse makerij waren, namelijk Herzog. En die hadden nu een hele mooie grote stand en marathon korting ;-) Ik had nog even enige twijfel over de kleur, maar volgens Ben was ik het toch wel aan mezelf verplicht om bij rose te houden :D We hebben eigenlijk al weken lol om een aantal blogs van mensen die ons voorzien van onnodige tips, veel selfies en nog onnodiger kledingadvies. En tijdens het aanmeten van de sokken, waar het merk een van deze bloggers sponsort kwam het tot een hele grappige situatie. De stemming zat er goed in!

Inmiddels waren de sporthallen volgelopen en was het lastig om wat rust te zoeken. Maar tijdens onze zoektocht naar de mental support stand kwamen we een mooie rustige en vooral lege gang tegen. De mental support stand was er niet, maar wel een veemarkt van mensen die op hun buik lagen om losgemasseerd te worden. Nee deze hal sloegen we maar over en we storten neer in de lege gang om beetje focus te krijgen en om te kleden. Want ja het weer…dit was WEER lastig. Ik had maar een hele rugzak met verschillende kledingstukken meegenomen (en eten uiteraard) en besloot toch om voor de driekwart broek te gaan.

Uiteraard stond er weer een enorme rij bij de vrouwen toiletten en de tijd om ons richting startvak te begeven begon te dringen. Dan is het voordeel dat je samen met een man bent, die zegt gewoon hop naar de mannen WC ;-) Buiten aangekomen begon het te regenen, we dumpten de rugzak en gingen op zoek naar het startvak. Normaal zijn mensen al redelijk in focus maar zelfs in het startvak liepen we daar nog de mensen te entertainen. Zo gespannen als ik was voor die Dam tot Dam, zo relaxed was ik nu. We misten wel een beetje de sfeermakerij van Annemarie Thomas, dooie boel was het hier ;-) Een Belgische tikte me nog op mijn rug met bijna exact dezelfde outfit. En wij…ach we deden eens gek en maakten een selfie terwijl we aan het wachten waren.

Foto 19-10-14 13 25 14

De eerste kilometers waren druk met veel mensen. En vooral trambanen! Het was goed opletten dat je voet niet ergens tussen een wissel belandde. Zo rustig het was op de Dam, zo druk was het hier. De wegen waren smal en Ben rende vaak genoeg maar in het gras om nog een beetje vooruit te kunnen komen. Ik had mezelf voorgenomen om met een kilometer of 10 te gaan drinken. De eerste kilometers vlogen voorbij en mijn benen voelden goed. Al snel zag ik de “Biermolen” in zicht en wist ik dat we rond de 14km zaten. Ik voelde nog geen spoor van vermoeidheid en zag het Runnersworld pacing team met de eindtijd van 1:55 nog in mijn zicht.

AMBA5923-20x30

Normaal gesproken is het uiteindelijk wel wat rustiger op de weg, maar hier niet. Mensen sprongen overal vandaan en ik hoorde Ben dikwels brommen naast me omdat mensen totaal niet snappen wat de “regels” zijn van wedstrijden lopen. We draaiden de centrumring op en voordat ik het wist liepen we door de hekken van het Vondelpark. Daar stond de bekende man met de hamer me op te wachten. Pas na 18 km voelde ik de energie uit mn lijf wegstromen. Ik pakte helaas water in plaats van AA drank en wist dat die laatste 2 kilometers nog zwaar gingen worden. De Amstelveenseweg is een en al trambaan en ik moest van mezelf goed blijven lopen.

Dan doemen de lichtmasten van het Olympisch stadion op. We zagen de fotografen staan en hadden even ons “goden-momentje”. Die laatste 500 meter loop je in een vol stadion en dan weet je gewoon dat je je doel dik gehaald hebt. Vermoeidheid voel je niet meer. Pijn voel je niet meer. Alleen maar dikke trots dat we het gedaan hebben.

tijd-elles-amsterdam

Het Olympisch Stadion was een kippenvel momentje en we hadden van te voren al afgesproken dat we van ons geloof zouden afstappen voor een “zelfie”.

Foto 19-10-14 15 51 23

Ik voelde me na die tijd eigenlijk nog redelijk fit en dat was een geluk want het was nog een aardige onderneming om dat stadion weer uit te komen. En om vervolgens weer terug te komen bij de Sporthallen. Wel werd onze omweg beloond door een bezoek aan het tankstation en een heerlijke koude Chocomelk. Met onze medailles om en opgeheven schouders taaiden we af richting Zaandam om weer richting huis te gaan. De stoelen van de GVB metro bleken toch wel heel erg hard te zijn en de koude wind op Sloterdijk was niet fijn. Maar de winnersrush dat we het gewoon gedaan hadden. Mijn vader die zijn laatste Halve Marathon in Amsterdam liep 13 jaar geleden. En ik die mijn eerste deed in diezelfde plaats. Het was een mooie dag en we kijken weer uit naar de Zeven Heuvelen die volgende maand is. Nu eerst een paar dagen rust en woensdag een rustige hersteltraining. En…vooral genieten van deze prestatie en leuke dag.

Foto 19-10-14 19 04 57

Ja het zijn bijzondere uitjes wat wij hardlopers hebben. Het is moeilijk uit te leggen aan mensen die het niet doen. Maar als je dan terugloopt over de Dam en iedereen daar ziet zitten aan de bier en bitterballen, dan vraag ik me af…wiens dag was leuker…die van jou of die van mij?

Superheroes

Morgen is het zover: mijn eerste officiele halve marathon staat op het programma. Terwijl het grootste deel van Nederland de zondag gebruikt om van het mooie weer te genieten, rennen wij twee uur lang door de straten van Amsterdam. Amsterdam, jarenlang “mijn” stad…zo vaak heb ik hier gewandeld en doorheen gereisd. En nu ga ik dat hardlopend doen, een bijzondere ervaring. De wedstrijd waarvoor ik al een jaar aan het trainen ben en de Dam tot Damloop die ik gewoon even voor de lol erbij zou doen.

10574445_758703670840210_4537058216235742161_n

Sinds die Dam tot Dam had ik de zogenaamde kwakkelweken. Van die net-niet-griepjes die de loopprestaties nou niet echt bevorderen. Vorige week schreef ik nog over mijn waardeloze run in de mist en een kuit die niet wilde meewerken. Die kuit bleef ook de dagen daarna nog vervelend aanwezig. Hij stond strak en van onderaan mijn enkel tot mijn scheenbeen deed het pijn. Google is dan niet altijd je grootste vriend want als je gaat intikken dat je last van je kuit hebt, krijg je de meest vreselijk horror blessures terug. Mijn scheenbenen zijn door jarenlang kickboksen sowieso een zone van kapot weefsel. Ik besloot maar te kiezen voor de meest simpele oplossing om de schade te beperken: koud-warmte therapie. Met de ijszak op de pijnlijke plekken en daarna met een soort van wintersport-pads de boel weer verwarmen. Merkte dat de Tantum-zalf voor geen meter hielp dus haalde woensdag de oude vertrouwde spiergel van VSM. Ik had ook al goede ervaringen gelezen over compressiesokken. De webshop van Nike was deze keer bijzonder snel en een dag later had ik ze al binnen.

De maandagavond run had ik ingeruild voor een avondje fietsen in de sportschool. Maar het was inmiddels woensdag en mijn kuit voelde iets beter aan. Had mijn compressiesokken aangetrokken en mijn Asics ingewisseld voor de Nikes. Op de laatste had ik al twee maanden niet meer gelopen. Ik ben 2.5 jaar geleden goed door mijn enkel gegaan en soms heb ik nog steeds last van mijn voet daardoor. Met de Nikes altijd wat meer dan met de Asics. Waarom ga je dan op Nikes lopen Elles? Nou omdat ik met die Asics soms een wat strakkere kuit heb. Het is keuzes maken en beetje afwegen.

Ik had natuurlijk de dagen ervoor ook heel fanatiek kuit oefeningen lopen doen. Op een traptrede gaan staan en dan jezelf omhoog duwen vanuit je tenen. Ging goed, geen pijn dus de zorgen werden minder. Tijdens die woensdag training herinnerde ik me er in eens aan dat het fanatiek doen van oefeningen zoals trippling mij een half jaar geleden ook al een voetblessure hadden bezorgd. En dat van de zomer 70 km fietsen op slippers ook niet zo slim was geweest. Na 10km was ik blij dat we konden stoppen want ik had inmiddels behoorlijke last. Altijd fijn zulke dingen 4 dagen voordat je 21 km moet lopen.

Gisteren had ik een afspraak staan bij de fysio om mijn kuiten even los te laten masseren en om toch even professioneel te laten bevestigen of ik daar niet een beginnende blessure had zitten. Links stond er beter voor dan rechts, maar hij voelde echt niets raars. Mooi, dat geeft de burger moed. Mijn voet zal morgen moeten blijken hoe het gaat. Ik hoop dat hij niet gaat opspelen en dat ik de 21 kan uitlopen. Er wordt “warm” weer voorspeld. Ik heb nagenoeg dezelfde e-mail van Le Champion ontvangen als die verspreid werd voor de Dam tot Damloop. Het gaat maar 18 graden worden met een stevige wind die we vol tegen hebben na kilometer 14. Ook tevens mijn moment dat ik stop met transpireren en begin af te koelen. Ik moet dus ook bij de drinkpost ervoor van mezelf stoppen en vocht bijvullen. Het zal morgen zwaar gaan worden en we hebben daarom ook afgesproken dat we vooral gaan genieten i.p.v. te veel te focussen op tijd. Ik weet dat ik makkelijke een halve binnen de 2 uur kan hardlopen, maar daarvoor moeten wel de omstandigheden goed zijn. Morgen wil ik gewoon met opgeheven hoofd dat Olympisch Stadion binnen rennen en het gevoel hebben “dit wil ik vaker doen”.

Merk dat ik daardoor ook een stuk ontspannender ben en dat ik nu rustig kan gaan toeleven aan een van de leukste routes door Neerlands mooiste stad. Met natuurlijk een binnenkomst in het stadion waar Ajax zijn mooiste wedstrijden speelde. Ik heb er zin in, misschien nog wel meer dan in die hele Dam tot Damloop ;-)

P.S. Ik ben morgen voor die tijd te vinden in Hal 2 bij de stand “mental support” LOL

Schermafdruk 2014-10-18 13.35.02

Wedstrijd stress

Vandaag over exact een week heb ik er net een kilometer opzitten van de Halve Marathon van Amsterdam. Met nog een week te gaan wordt de training langszaam afgebouwd. Vrijdag hadden we al een andere training gedaan met veel klimmen en dalen om zo beter te leren hardlopen. Vandaag mocht ik niet meer dan 10 kilometer hardlopen.

Gisteren was een drukke dag met veel geslenter door winkelstraten, strand en uiteindelijk nog een lange rit naar huis. Ik ben een mens van routine en voelde dit gelijk in mijn benen. Ik keek uit het raam en zag een grouwe wereld buiten, dichte mist. Nou weet ik dat als er hier in het Rivierenland mist is, dat die niet zo snel weg is ook. Regen, wind…kou..het maakt me niet uit, maar aan mist heb ik echt een hekel. Ik had eigenlijk al niet zo veel zin om te gaan rennen, maar ik moest van mezelf en voelde mijn kuit roepen om aandacht. Ik kwam niet superlekker in mijn ritme de eerste kilometers, maar probeerde de focus te leggen om technisch correct te blijven lopen ondanks dat ik om me heen het decor van Silent Hill had.

10675782_838518406169371_3389505008144210076_n

Dit is zo’n run wat gewoon een “moetje” is en waarbij ook alle stoplichten op rood springen als je nadert. Pas de laatste twee kilometer waren mijn benen warm, voelde ik mijn kuit niet meer trekken en liep ik in eens weer een mooi lekker tempo. Het ging eindelijk voor mijn gevoel super en ik liep met gemak een Strava CR. Alleen ik zag op mijn horloge de 10 km naderen en wist dat ik met mezelf een afspraak had gemaakt om niet langer dan 10 km te gaan dus stopte maar braaf om rustig uit te lopen.

Morgen staat er weer een rustige training op het programma samen met Ben en woensdag onze laatste. Daarna beginnen een paar rust dagen en kan de wedstrijdstress beginnen. Wat doe ik mezelf aan….ik ben minder gestressed om voor een volle zaal op WordCamp te spreken dan een Halve Marathon. Deze week is gewoon belangrijk, mensen met griep vermijden, genoeg slaap krijgen, gezond eten en mezelf niet overtrainen.

Ik merk dat ik sowieso op dit moment niet lekker loop in de ochtenden als ik de dag ervoor druk ben geweest en niet goed gegeten heb. Vandaag was een belangrijke les weer voor me. Ondanks dat ik geen zin had, het niet mijn weer was….toch gewoon naar buiten gaan. Mijn lichaam werkte me tegen, maar mijn geest was sterker dus ik heb gewonnen. Niet mijn beste tijd met mijn beste vorm…maar ik ben doorgegaan!

Sporten is jezelf tegenkomen

Sporten is jezelf tegenkomen. Het voelt lekker en k*t tegelijk en toch voelt het als een verslaving. Al heel lang wil ik een halve marathon lopen. Na de Dam tot Damloop in 2005 droomde ik er al van om een maand later nog even 5km er bovenop te gooien. Toch had ik altijd wel een excuus om het vooruit te schuiven. Tot mijn vader in 2013 riep dat hij nog een halve wilde lopen voordat hij 60 werd dat jaar. Amsterdam is halverwege oktober en aangezien hij eind oktober 60 zou worden, was dat een mooi richtpunt. Helaas heeft hij een vervelende blessure en hebben we er niet voor kunnen trainen. Maar ik wilde ‘m wel gewoon gaan doen in 2014. Omdat ik mezelf goed genoeg ken, heb ik me al in april ingeschreven. Af en toe loop ik even een 15km + afstand maar een halve marathon is wel andere koek.

Ik heb in het verleden heel veel met mijn vader samen getraind, maar sinds ik het hardlopen na mijn lange blessure weer heb opgepakt liep ik eigenlijk altijd alleen. Gewoon in mijn eigen tempo mijn eigen koers bepalen. Door mijn enkelblessure had ik een vreemde loopstijl aangenomen en begin van het jaar stond vooral in het teken om weer normaal en ontspannen te kunnen lopen. Dat dit ten koste ging van mijn tempo nam ik maar voor lief.

Een aantal weken terug liep ik voor het eerst weer met een mede Zaankanter en dat ging eigenlijk heel goed. We liepen samen de Dam tot Damloop en over twee weken hopen we binnen twee uur het Olympisch stadion te bereiken. Maar we wilden de afstand wel in de benen hebben dus prikten we Wereld Dierendag als datum om de generale repetitie te kunnen volbrengen. Nou is mijn looptempo de afgelopen weken echt enorm omhoog gegaan en moest ik vandaag rond de 5:40 lopen om precies op 2 uur uit te gaan komen. Eigenlijk voelde ik het vanochtend al direct, mijn hamstring van mijn rechter been stond strakker dan normaal. Ik smeerde er nog wat warmte creme op, maar soepeler werd het niet. Na een kilometer of 8 voelde ik ‘m dusdanig trekken dat ik niet in mijn normale ritme kon komen. Ik moest mijn pas behoorlijk korter maken omdat ik mijn been niet kon uitstrekken.

Niet lekker beginnen aan een run is k*t. Niet lekker beginnen aan een halve marathon is een klein persoonlijk drama. Ik genoot gelukkig wel van de prachtige omgeving waarin we liepen. Ik had de route als kind als zo vaak gefietst en het was altijd een soort van droom om deze ooit een keer hardlopend af te leggen. Het plan was om niet te stoppen, maar na 10 km besloot ik toch echt even om gebruik te maken van een hek om zo even wat spieren op te rekken en Aquarius bij te gieten. Het tempo lag inmiddels ook al veel hoger dan wat we van te voren hadden afgesproken, ook omdat ik niet de juiste gang wist te vinden. Pas op het hondenpad met een andere ondergrond kwam ik even in mijn eigen ritme. Kon een normale pas nemen en had even een kilometer lichamelijk plezier van deze 21km.

De koude wind die we kilometers tegen hadden zorgde weer voor het Dam tot Damloop effect. Ik had het koud en mijn spieren werden stijf en op de brug naar Oostzaan had ik gewoon echt energie te kort. Ik gooide in 1 keer een flesje Aquarius naar binnen voor die laatste kilometers en ik liep eindelijk het tempo wat ik moest lopen 8-)

Alsof het zo moest zijn gaf mijn Tom Tom precies bij het bankje aan dat de 21 km erop zaten. Wel netjes binnen de 2 uur gelopen, maar wat was het een strijd. En wat is hardlopen op zulke momenten een harde leerschool. Zo loop je woensdag nog een dik PR op de 11 km en ga je vanzelf. Drie dagen later komt het uit je tenen. Natuurlijk ga je je afvragen waar het aan kan liggen. Zijn tal van redenen op te noemen, maar met name het huidige weer speelt me parten. Warme temperaturen, maar met een koude wind. Ik koel vreselijk af in mijn dan al natte loopkleding. Ook al zit het niet het meest fijn, ik trek bij de volgende run een jasje aan ipv een shirtje. Deze zijn beter bestand tegen de koude wind en houden me hopelijk wat langer op temperatuur.

Een generatle repetitie die zo kansloos verloopt is alleen maar een wijze leerschool om dit te voorkomen bij het echte werk. 19 oktober gaan we ervoor! En alsof het zo moest wezen loop ik mijn eerste halve marathon in Amsterdam op exact dezelfde datum dat mijn vader zijn laatste deed. En ja ook in Amsterdam.

Hardlopen is afzien. Maar wat is het toch verschrikkelijk lekker.