Author Archives: PixelChick

Hardloop genen

Ik las laatst het blog van “Loopkoorts”, een trotse vader die schrijft over zijn dochter die net begonnen is met hardlopen. Ik ben opgegroeid met een hardlopende vader. In de jaren 80 had je nog van die leuke gekleurde hardloopboekjes, elk jaar had zijn eigen kleur. Mijn pa liep gemiddeld 1000km aan wedstrijden per jaar en met een gele stift kleurde hij in zijn boekje de loopjes die hij ging doen. Ik deed exact hetzelfde, maar ik was een jaar of 4 dus hardlopen deed ik zelf nog niet. Geregeld gingen mijn moeder en ik ook mee met mijn pa naar zijn wedstrijden. Niet om hem aan te moedigen, maar wij gingen dan lekker winkelen. Zo hadden we beide een nuttige invulling van onze hobbies ;-)

10859997_315870858620920_1249154592_n

Mijn vader liep soms elk weekend een halve marathon (21 km) en heeft ook een aantal marathons op zijn naam staan. Als je kind bent sta je daar niet bij stil en denk je gewoon, mijn vader heeft een uit de hand gelopen hobby. Pas als je later groot bent (in mijn geval slechts 1.62) realiseer je je wat voor topprestaties hij jarenlang neerzette. Hij werkte in Purmerend en als training voor de marathon ging hij hardlopend naar zijn werk toe om daar vervolgens de hele dag nog staand verder te gaan.

10817851_755466157856638_2137528768_n

En dan zijn dochter, ik was altijd a-sportief. Zeg maar het meisje dat als laatste gekozen werd tijdens de gym-lessen en al na 100 meter stond te puffen en te hijgen. Het heeft dan ook tot mijn 22e geduurd voordat ik begon met hardlopen. Ik weet niet meer waarom ik begon maar ik was aan het afstuderen vanuit huis en had behoefte om buiten te gaan rennen. Nu zou ik zeggen, we noemen het hobbelen, want tempo zat er niet in en de afstand was een lachertje. Ik begon daarnaast ook fanatiek aan fitness te doen en op de loopband stond ik gemiddeld wel een uurtje mezelf in het zweet te werken. Ik begon het serieus nog leuk te vinden ook, vooral omdat ik ervan afviel ;-)

DSCN6112

Mijn vader was op dat moment nog steeds een fanatiek hardloper, minder dan vroeger maar een vijfhoekpark of warming-up loopje zat er nog steeds in. We gingen daarom ook samen lopen en deden in 2008 onze enige wedstrijd samen: De Dam tot Damloop. Ik ben nooit een wedstrijdloper geweest, maar vond het heerlijk om samen te trainen. Tijdens vakanties in Duitsland maakten we samen menig kilometer door het bos. Die enige wedstrijd van ons samen was ook een beetje het begin van een hoop blessureleed. Niet alleen voor mij, maar ook voor hem. In het verleden had mijn vader al jaren niet meer kunnen lopen vanwege een hielspoor. Nu was het een onwillig spiertje in zijn kuit die hem van de weg afhield. Of het nou kwam door onze wederzijdse blessures, ik verloor ook de lol in hardlopen. Ik deed het gewoon niet meer, kon niet meer de energie vinden om naar buiten te gaan. Ik haalde mijn passie uit kickboksen maar toen ik daarmee moest stoppen en alleen fitness overbleef, begon mijn hardloop-hart weer te kloppen.

Ik trainde in mijn eentje, dopjes in, muziek hard en gewoon een rondje van een kilometer of 6. Mijn vader fietste nog wel geregeld met me mee. En dan dachten we terug aan de tijd dat we er samen renden. Heerlijk door het Twiske en de Jagersplas, niemand kon ons stoppen. Die blessure van mijn pa was hardnekkig en het lukte hem niet meer om buiten nog te rennen. De geest wilde wel, het lichaam ook…alleen die kuit…die niet meer. Hij had nog wel een grote wens, de halve marathon van Amsterdam lopen voordat hij 60 werd. In 2013 werd mijn vader 60 alleen door die kuit ging het hem niet meer lukken dit te voltooien. Ik had me wel ingeschreven voor de 7 heuvelen, mijn eerste wedstrijd in 5 jaar.

Ik had nooit de drang om wedstrijden te doen. De week voor de Dam tot Damloop en de Halve van Amsterdam dit jaar was niets dan stress. Ik kon me niet voorstellen hoe mijn vader dit wekelijks kon doen. Maar toen die Halve achter de rug was, voelde ik die runnerskick ook. Het hardloopboekje bestaat niet meer, maar er zijn tal van websites waarop leuke wedstrijden staan aangegeven. En aangezien ik nu niet meer alleen naar wedstrijden hoef omdat ik een vaste hardloop-vriend heb, is de beleving ook heel anders geworden.

Mijn vader weet natuurlijk nog precies welke wedstrijden de moeite waard zijn en welke niet. Zo gaf hij ons de tip om in Castricum de Strand en Duinloop te doen welke nu voor januari gepland staat. En voor februari staat Groet uit Schoorl, wederom een halve marathon. In maart doen we de Zandvoort Circuit run en in april de Halve van Den Helder.

Ik zal nooit meer het aantal wedstrijd kilometers halen die mijn vader gelopen heeft. Hij heeft er duizenden en de embleempjes van 5000 km naaide mijn moeder dan keurig op zijn hardloop outfit. Nu ik zelf veel hardloop en blader in die oude hardloopboekjes van mijn vader, voel ik niets anders dan trots. Mijn vader toendertijd nog met zijn lange haren werd soms door voorbijgangers wel eens Simson genoemd. En dat was hij in de jaren 80 en 90 ook, een prachtige atleet.

Nu is mijn pa al weer 61. Stiekem hopen we dat we ooit nog eens samen weer de straat op kunnen. Of gewoon een rondje trainen in het bos of op het strand. Ik heb zijn verslaving georven…

Hieronder een foto van een deel van zijn medailles…het zijn er nog veel meer uiteraard ;-)

10865043_1513689092240829_1827802920_n

Just Do IT

Ik hou van Nike. Mijn liefde voor het merk begon al toen ik in 2000 stage liep bij het reclamebureau Wieden + Kennedy. Zeventig procent van het werk daar was voor Nike en aangezien dat jaar ook het EK werd georganiseerd in Nederland, was er geen mooiere plek om het vak te leren. Nike is altijd al een begrip geweest door hun pakkende teksten en mooie visuals. Hiermee zorgen ze voor herkenning, motivatie en natuurlijk ook binding met het merk.

Afgelopen week zag ik via mijn hardloopmaatje onderstaande visual op Facebook staan. Na twee lange en drukke dagen op mijn werk liepen we gisteravond weer buiten in het donker. Een forse tegenwind, een moe lijf en ook nog een hagelbui. Slaan we hier af of gaan we door, we gaan door natuurlijk!

Het begon nog harder te hagelen en het rare is, het voelt gewoon lekker. We kwamen nagenoeg geen hardloper tegen op straat. Maar wij hadden er weer 11 kilometer opzitten. En onafhankelijk van elkaar was de notitie op Runkeeper:

“The Dark Won’t Bench Us”.

1932659_917131768312022_5422860904467453382_o

Koninginnedag gevoel…

Wie wel eens Koninginnedag in Amsterdam heeft beleefd snapt het gevoel wat ik nu ga omschrijven. Het is gezellig, de sfeer is goed, maar zoveel blije mensen voor je voeten! Juist en dat gevoel heb je ook vaak om de Dam tot Damloop, met uitzondering dan van dit jaar. En aangezien wij van rust houden, hadden we bedacht om een kleinschalige run te gaan doen. Gewoon weinig mensen, mooie natuur…lekker genieten.

Wat begon de dag toch heerlijk, de wekker ging vroeg: half 7 op een zaterdagochtend. Om half 9 stond ik bij Ben voor de deur om samen richting het station de lopen. Het zonnetje scheen lekker en de temperatuur was wat aangenamer dan die van de afgelopen dagen. Zelfs de NS werkte mee en voorzien van een verse bak koffie kwamen we stipt op tijd voor de bus op station Heilo. De kneuterigheid zelve stapten we in een soort van invalidenvervoer die bestuurd werd door een oud baasje. Yep, we waren duidelijk in het deel van Nederland waar alles wat rustiger ging. Dat werd nog eens bevestigd toen we bij de sporthal arriveerden en daar op de gevel stond “ons buurthuis”.

We waren lekker op tijd en vonden onze hangplek weer in een hal vlakbij de kleedkamers. Hier deden we rustig onze mentale voorbereiding en wachten we tot het 11 uur werd. Natuurlijk was het weer mega-druk bij het enige vrouwen toilet. Dus rennend naar het startvak toe want we moesten om 11 uur beginnen. Er was geen wegkomen aan en we hobbelden echt letterlijk richting bos. Normaal lopen we samen toch altijd wel een kilometer of 11 per uur. Dit ging meer richting joggen. Voor ons liep iedereen lekker te keuvelen alsof ze net gestart waren aan de avond-vierdaagse. De drinkpost die eigenlijk bedoeld was voor de terugweg werd al gretig gebruikt door de lopers die door het gekakel al een droge bek hadden gekregen. Ik kon me redelijk rustig houden, ze gingen echt niet allemaal in eens voor me weg als ik me ging opwinden. Jarenlange file training zullen we maar zeggen…. Maar Ben had in gedachten een kapmes, lightsaber en jachtgeweer mee ;-) Inhalen was onmogelijk op de smalle paadjes en er zat dus niks anders op om mee te hobbelen en te accepteren dat dit geen toptijd zou worden.

Het nadeel van het niet in je eigen tempo kunnen lopen is dat je jezelf uit de wedstrijd loopt. Je krijgt last van je spieren omdat je uit de maat loopt. Pas toen de hobbelaars allemaal voor de kortere afstand afsloegen (wij deden 16,8 en zij deden 7.6) kon het tempo omhoog. Het parcours was inderdaad prachtig en de ondergrond zacht dus ik voelde al met een kilometer of 10 het lood in mijn benen. Gelukkig had ik Aquarius en Ben die me richting de finish loodsten. Het parcours maakt een lus waardoor je ook de staart van de lopers tegenkomt. Nadat we alle ploegers en hobbelende tegenliggers hadden gepaseerd zagen we in eens een topfitte wedstrijdloper heerlijk genietend zijn eigen tempo lopen. SLIM! Deze was gewoon een minuut of 10 later gestart en deed gewoon zijn eigen ding. Er was toch geen officiele tijdswaarneming dus dat hadden wij achteraf ook makkelijk kunnen doen. Leermomentje!

Teruggekomen in de sporthal zochten we onze hangplek weer op om even bij te komen. Kon niet anders dan even een foto te maken van deze explosie :-P

Foto 06-12-14 12 58 34

De terugweg ging met het OV wonderbaarlijk ook weer gladjes en gehuld in tights liepen we tussen het winkelende publiek door de stad terug naar huis. Het broodje worst bij de HEMA smaakte toch wel erg lekker na al die gezonde muesli repen met havermout. Sorry…maar ik ben geen havermout-trutje ;-) De selfie bij de prachtige kerstboom (kuch kuch) voor het stadhuis van Zaandam zijn we helaas vergeten, sorry Maartje ;-)

Het was al met al weer een mooie hardloopdag en de zachte ondergrond beviel me eigenlijk heel erg goed. We gaan vast nog wel een keertje samen die kant op en dan gewoon genieten zonder al die mensen voor onze voeten ;-)

Mid-Winter de duinen in

Wanneer je als hardloper een beetje serieus wil kunnen meepraten op feestjes en partijen moet je op z’n minst toch wel de marathon van Rotterdam of New York hebben gelopen. En als je nog geen 42 kilometer in de pocket heb zitten, dan moet je toch wel zeker onder zware winterse omstandigheden de halve van Egmond hebben voltooid. De zwaarste halve marathon die Nederland rijk is met maar liefst 7 km over het strand. En ja dat op 6 januari dus met een beetje mazzel teert je lijf nog voort op de bommetjes die je er met de kerst en oudjaar in hebt gegooid.

Na de halve van Amsterdam heb ik een paar keer het inschrijfformulier van Egmond geopend, misschien toch de 10 doen dan…21 is wel heel veel met zo’n parcours. Maar zoals mijn wijze vader zei: 10 kilometer vind je niks aan. En aangezien er nog genoeg leuke andere loopjes zijn in de regio schreven Ben en ik ons in voor de halve van Schoorl. Niet dat die een eitje zal worden, maar dat is in ieder geval geen 7 kilometer op het strand.

Dus moet er getraind worden voor Schoorl en aangezien we de afspraak hebben om minimaal 1 keer per maand een wedstrijd te doen samen, moesten deze ook wel een beetje nut hebben vond ik ;-) Zo maar even als een dolle zelf een parcours uitstippelen door onbekende duinen leek me geen goed plan dus kwam het erg mooi uit dat Le Champion op 6 december de Midwinterduinloop organiseert in het duingebied van Egmond. Dit was vergelijkbaar met het parcours van de halve.

10848967_1517562401853704_1067507126402383144_o

Wanneer je de datum noteert in oktober en nog lekker loopt in je shirtje en zomerjasje denk je er nog niet zo aan dat het om een midWINTERrun gaat. En met de zwoele winter van dit jaar, zou je bijna vergeten hoe het ook al weer voelt als het kwik richting 0 daalt. Daar kwamen we afgelopen week behoorlijk achter. Geen gezellige kletspraat meer na afloop van een trainingsrondje, maar rennend naar huis om op te warmen. Het was winter! Met een snijdende koude tegenwind pakten we afgelopen maandag en woensdag nog wat kluften in een lekker tempo. Ja harder lopen ga je vanzelf wel als het zo koud is ;-)

Dus kijk ik al een aantal dagen naar wat er morgen voorspeld wordt, 6 graden, maar de gevoelstemperatuur wordt 0 graden. Oeps… Op kou kun je je gelukkig kleden en tijdens het hardlopen heb ik er ook weinig last van. Het zijn meer de momenten dat je stilstaat en de wind langs je lichaam snijdt. Drie lagen, nee vier lagen….compressiesokken aan, hoofdband om.

We gaan morgen niet alleen te maken krijgen met de kou en de NS, maar ook met een voor ons nieuw begrip: GEEN asfalt. Zeker nu het donker is lopen we altijd op asfalt. Maar de Midwinterduinloop bestaat grotendeels uit onverharde wegen. Had ik na Amsterdam zo’n grote mond over de trambanen….misschien ga ik ze morgen wel missen :-P

Woensdag waren we de enige hardlopers, er waren geen anderen gekken op straat die de strijd aangingen met de winterse omstandigheden. Mijn motto is altijd dat ik me niet mijn run laat afpakken door het weer. Morgen gaan we er gewoon tegenaan en ga ik genieten van de natuur en de prachtige omgeving. En oja, de ervaren hardloper van Runnersworld die ons het startnummer verkocht, wist er bij te melden dat de Midwinterduinrun toch wel zwaarder was dan die van Schoorl. Mooi vooruitzicht ;-)