Author Archives: PixelChick

Trots

31 mei 2015, in de hal van het AMC hangen grote spandoeken met daarop de aangekondigde loop. Ik strompel op krukken de lift weer in om mijn vader te bezoeken die de donderdag ervoor een zware Whipple operatie heeft gehad. De geschreven tekst in zijn operatie rapport “marathon loper” en de gedachte dat hij tijdens zijn chemo’s nog gewoon een klein rondje deed.

rapport

Dat was waarschijnlijk de laatste keer dat hij kon hardlopen. Een Whipple operatie is zwaar en het herstel duurt vreselijk lang. Mede omdat er 8 weken na zijn zware operatie al weer een nieuwe kuur Folfirinox inging.

Ik heb de laatste maanden eigenlijk niet meer willen bloggen over dit onderwerp omdat het elke keer een wond open trekt van verdriet. Je moet het een plek geven dat “het” ooit weer terug kan komen en gewoon maximaal gaan genieten van het leven dat geschonken is. Doordat mijn vader terugkomend buikvocht had stond hij zwaar onder controle nog van het AMC en nadat zijn nefrodrain verwijderd was, mocht hij weer wat gaan sporten van zijn specialisten.

Moet je je eens voorstellen wat 7 zware chemokuren, 3 operaties en 5 vocht drainages met je lichaam doen?

Via Runnersworld Zaandam kreeg mijn vader een beginnersschema om in de sportschool weer RUSTIG te starten met trainen. En kochten we nieuwe schoenen bij Frank. De eerste keer weer kort rennen in de winkel…het voelde raar en eng voor mijn pa. Maar daarnaast ook weer vertrouwd.

rw

En langszaam ging hij weer vaker rennen op de lopende band. Het lichaam wilde soms niet, de enkels deden pijn, maar hij had een doel voor ogen: samen met mij de AMC loop doen. Hij was op alle manieren door de hal van het AMC gegaan, in een bed…een rolstoel…met een rugzak vol smurrie. Maar nooit hardlopend…

27 april deden we het eerste rondje in de Jagersplas samen. Rustig aan beginnen en langszaam het tempo wat opvoeren. Koningsdag 2015 was mijn vader een wrak en lag hij de hele dag in bed bij te komen van een zware chemokuur. Nu deden we samen iets wat vorig jaar als onmogelijk had geleken. Hij liep de 3,5km vol en tijdens de vakantie in Drenthe deden we samen de eerste 5km terwijl het 25 graden was.

Foto 06-05-16 15 57 41

De training bij thuiskomst in de avond ging een stuk beter en ik merkte dat het tempo ook al weer flink omhoog was gegaan.

De laatste week voor de wedstrijd trainde hij zelf flink door in de sportschool en ik zei al tegen mijn neef dat ik het gevoel had dat hij voor 30 minuten wilde gaan. En toen ik vanmorgen vroeg waarop ik hem moest pacen kreeg ik inderdaad te horen “30 minuten”. De coopertest op de loopband had hij afgelopen week nog in 32 minuten gedaan dus hij vond het wel haalbaar 😀

En zo gingen we richting het AMC. De laatste keer dat ik hier was, was eind november toen ik hem ophaalde na zijn laatste operatie. Nu liepen we naar binnen in sportkleding. De koffie van de Starbucks smaakte nu heel anders en we gingen al snel richting het wedstrijdgebied om wat sfeer te proeven. We zeiden nog tegen elkaar, moeten we nog even langs F6-Zuid (de chemo afdeling). Even gedag zeggen tegen verpleegster Monique, iemand die vanaf het eerste moment heel betrokken is geweest. Alsof het lot het bepaalde hoorden we in het vak de vrolijke stem van Monique, ze ging ook de 5km lopen.

De sfeer was mooi en er deden veel mensen mee die ook geschiedenis hadden in het AMC. Een fotograaf maakte een mooie foto van mij en mijn vader toen hij de tekst op onze speciale t-shirts zag “giving up is never an option”. Een tekst vergezeld met het teken van de “geloof, hoop en liefde”.

Daar ging het startschot, mijn vader ging als een speer en zelfs ik had het even zwaar want had me ingesteld op een rustige start als opwarming 😀 Ik dacht dit houdt hij nooit vol en ik wilde niet dat hij ging wandelen. De ingang naar het AMC was een pittige klim en de hal was warm en benauwd.

Foto 22-05-16 12 04 53

Aangezien de eerste 2 kilometers op een flink tempo waren gegaan, maakte ik me nu wel een beetje zorgen maar even gas los dus en mijn pa ging “vrolijk” door. Bij de uitgang stonden 2 vrouwen die ik kort daarvoor het verhaal over mijn vader had verteld, ons aan te moedigen. Ik vond het zo leuk en gaf ze een high-five. De laatste 2 kilometers waren zwaar en mijn vader had het moeilijk. Ik probeerde hem er doorheen te praten en toen het echt lastig werd hoorden we de stem van de finish al. Doorlopen pap, niet je tijd weggeven nu, riep ik naar hem en zette nog even aan.

Het parcours was 5 kilometer en wat extra meters, officiele tijd 30 minuten en 3 seconden wat inhoudt dat we de 5km netjes binnen het half uur hebben gelopen. Mijn vader heeft echt alles gegeven en nog aardig wat lopers achter hem gelaten. Wie had dat vorig jaar gedacht… De fotograaf ziet ons weer en maakt nog even een foto van ons samen. Hij heeft diep respect voor mijn vaders prestatie en ik ben ontzettend dankbaar.

Mensen zullen misschien nu denken “het viel allemaal wel mee”. Maar mijn vader is een ontzettende vechter en ondanks dat we altijd lachen, is het soms ook gewoon zwaar. De strijd tegen het gewicht, het vocht en uiteraard dat monster in zijn lichaam dat op elk moment weer terug kan komen. Maar mijn vader is het levende bewijs dat je leven met alvleesklier kanker niet altijd direct ophoudt. Ook al zijn de prognoses ronduit slecht. En moet je een heel zwaar pad bewandelen waarin geloof, hoop en liefde een belangrijke rol spelen.

26 mei 2015 opereerde het team van dokter Bush mijn vader en werd de tumor verwijderd en schreef hij de woorden “marathon loper”. Op 22 mei 2016 loopt mijn vader een wedstrijd van 5km, maar gezien de omstandigheden is dit de ultra die hij nog niet eerder heeft gelopen. Pap, ik ben TROTS op je.

En niet alleen ik, maar je geeft vele mensen met alvleesklier kanker een stukje hoop. En onze foto prijkt nu op de Facebook pagina van de AMC-Loop.

facebook

In het artikel in de Volkskrant wordt Dr. Besselink geinterviewd.

‘De studie laat zien dat deze chemokuur bij een bepaalde groep patiënten zeer effectief kan zijn.’ Besselink, gespecialiseerd in de aanpak van alvleesklierkanker, ging met zijn team een stap verder door de behandeling met Folfirinox in het Amsterdamse AMC in praktijk te brengen. Dat gebeurde bij patiënten die niet konden worden geopereerd omdat de kanker te veel in de bloedvaten was ingegroeid. ‘We vroegen ons af: als de chemokuur zo zwaar is, hoeveel patiënten houden dat dan vol?

GIVING UP IS NOT AN OPTION!

Een wijze les

Ik heb zittend werk en buiten de 10 minuten durende wandeling tijdens mijn lunchpauze en de trap naar beneden voor een toiletbezoek, beweeg ik dus amper. Ik zit dagelijks gemiddeld 1,5 tot 2 uur in de auto om van en naar mijn werk te reizen. Dus om gezond te blijven, vind ik het heerlijk om te sporten. Ik ren al vanaf mijn 20e en heb dit eigenlijk altijd gedaan tot 2008 toen ik even gestopt ben door een peesplaat blessure. Dat is eigenlijk de enige echte blessure die ik sinds 2001 gehad heb in 15 jaar hardlopen. Tuurlijk had ik wel eens pijntjes, maar dan sloeg ik wel eens een weekje over en dan was het weer weg.

Toen ik na mijn peesplaat blessure weer startte met hardlopen waren mijn trouwe Nike’s aan vervanging toe dus kreeg ik de Structure 15 aangemeten. Daar liep ik op zich wel aardig op en een jaar later kocht ik de 16. Mijn voet bleek alleen last te hebben van de dynamic support en ik kreeg al vrij snel weer last van mijn linker peesplaat dus ging over naar de Lunar Eclipse. Hierop liep ik in 2013 de Zeven Heuvelenloop in een voor mij knappe tijd. Het hardlopen ging eigenlijk steeds beter en het werd voor mij daardoor ook wat prestatie gerichter. Nadat de Eclipse 4 weer dusnadig veranderd was, stapte ik voor het eerst van mijn leven over naar Asics, de GT-2000-2. Ik begon steeds meer te hardlopen terwijl ik het voorheen altijd deed als tweede sport naast fitness en later kickboksen. Vanwege rugklachten was ik gestopt met kickboksen en fitness deed ik af en toe nog in de vorm van wat cardio training. Hardlopen had mijn focus en ik wilde de halve marathon onder de 1:50 kunnen lopen. Schoorl ging in een mooie 1:54 en 3 dagen later liep ik een 10 kilometer PR in 52 minuten. Ik had een goede vorm te pakken en werd overmoedig. Omdat ik alleen nog maar op mijn Asics liep, wilde ik een paar andere schoenen er naast hebben weer: de Adidas Boost Sequence. Na drie keer lopen op dit paar schoenen had ik een serieuze blessure te pakken in mijn kuit. De pijn werd niet minder en na de Zandvoort Circuit Run wist ik dat ik een blessure had. Bij elke stap die ik zette, voelde ik een pijnscheut aan de binnenkant van mijn linker enkel, aan de buitenkant van mijn linkerkuit en aan de binnenkant van mijn linker knie. Een mooie S vorm van pijn.

Ik liep er al voor bij een specialist, maar die haalde ook zijn schouders op en wist eigenlijk niet zo goed waar de pijn vandaan kwam. Dus besloot ik op zoek te gaan naar een sportfysio. Vanwege Hemelvaart vakantie duurde het 3 weken voordat ik daar de eerste keer langs kon komen, het was inmiddels al begin mei. Van het uur dat ik daar zat heb ik ongeveer drie kwartier gepraat en hij maakte driftig aantekeningen. Nadat ik op de bank belandde en hij ging kijken naar mijn mobiliteit werd het al snel duidelijk. Mijn spronggewricht in de enkel zat vast en daardoor moesten andere spieren en pezen taken overnemen en raakten overbelast. Mijn linker enkel die ik 3 jaar terug goed verzwikt had en vermoedelijk ook wel wat banden ingescheurd heb. Had er veel last van gehad de eerste maanden en zelfs een jaar geleden had ik nog een keer een training moeten afbreken omdat mijn voet zo’n pijn deed.

Maar mijn enkel was nu weer vrij en aangezien ik al 3 weken rust had gehad, kon ik direct weer het hardlopen oppakken. Ik had niet heel veel ingeleverd en het tempo zat er half mei al weer lekker in. Ik had mijn Adidas Boost kunnen omruilen voor een paar GT-2000-3 en die liepen prima.

Totdat het noodloot toesloeg en ik tijdens een gewone wandeling met mijn rechter hak in een gat stapte. Ik voelde een doffe pijn in mijn hele voet en kon met moeite terug lopen naar de auto. Ik besloot om niet alleen te gaan ijzen maar mijn voet in warm water te doen om zo de zwelling niet te onderdrukken. Een dag later had ik een voet zo dik als een klomp en pimpelpaars.

IMG_0709

Ik moest er wel op lopen dus haalde krukken om zo nog enigszins mobiel te zijn. Toen ik mijn sportfysio een mailtje stuurde met een foto, schrok die zich rot en ik begon me zelf ook wel zorgen te maken. Toch herstelde ik snel maar voelde wel geregeld een steek onder mijn voet in mijn peesplaat.

Ik rende begin juli in Noordwijk een prima 10km weer in 55 minuten en had er vertrouwen in. Wel had ik na elke loop pijn onder mijn voet, maar ik kocht een foamroller en hield het daarmee onder controle. Door 2x in korte tijd 3 weken eruit te liggen, had ik een hoop moeten inleveren. Daarnaast was het ook een warme benauwde zomer en het tempo wat ik altijd liep voor mijn blessure was nu verre van haalbaar. Dus besloot ik om me vooral te richten op kilometers, want eind augustus stond de 21 van Purmerend gepland en een maand later die van Texel. Mijn in februari aangemelde tijd van onder de 1 uur 50 zou sowieso niet gaan lukken, dus ik besloot voor de ervaring te gaan. In augustus bouwden we langszaam de kilometers op en soms had ik wat last van mijn rechter enkel en rechter hamstring. Toen ik 2 weken voor Purmerend 18 kilometer aankon, besloot ik voor de volle bak te gaan. De start was rond het middaguur onder veel te warme omstandigheden en gek genoeg liep ik die gewoon weer binnen de 2 uur. De 4 Warming Up lopen van 7,5 kilometer op woensdagavond gingen in die zelfde periode eigenlijk ook prima en tijdens de laatste haalde ik zelfs weer een tempo waarmee ik mijn PR op de 5 kilometer verbeterde. Maar ik voelde ook mijn linker achillespees steeds meer gaan zeuren.

Achteraf gezien heb ik die periode een paar grote fouten gemaakt. Ik ben te snel de kilometers gaan uitbreiden omdat ik die halve marathon weer in de benen wilde hebben en was ook overgestapt op andere schoenen (Asics Kayano 21) met veel meer demping en een iets ruimere hielkap. Op zondag liep ik een HM en dan de woensdag er na was het weer 7,5km knallen tijdens de WUP. Met de Dam tot Damloop voelde ik me al moe en met Texel slikte ik een Advil. Ik had pijn in mijn onderrug en mijn spieren voelden erg gespannen. Het was deels Vitamine D tekort, maar deels ook overbelasting. Na Texel liepen we een week later nog een 16km trail en ik voelde de dagen erna al dat er iets niet goed zat. Mijn enkel zat weer vast. Ik deed al die tijd heel braaf mijn oefeningen maar toch zat het spronggewricht weer vast. Ik was inmiddels al een bekende bij mijn fysio en mijn knie trok mijn enkelgewricht vast.

Inmiddels werd het ’s avonds donker en ik raakte door alle pijntjes in een hardloopdip. Het ging niet meer lekker, moeizaam en de lol was er wel een beetje vanaf. Ik had na het lopen last van mijn linker achillespees en rechts van mijn voet. Half oktober kon ik tijdens een 15 km duurloop mijn knie bijna niet meer buigen. Ik voelde duidelijk de pees er overheen schrapen en hij kraakte en piepte. Dit was voor mij de druppel. Ik had van de fysio al oefeningen meegekregen voor mijn dij en als ik die deed voelde het alsof iemand mijn knieschijf in elkaar drukte. Ik deed in die periode ook een looptest, maar die was volkomen nutteloos omdat mijn knie niet vrij was. Ik baalde en keek met weemoed terug naar mijn prestaties van aan jaar geleden. Ik wist dat ik meer dan alleen een blessure had, dit was een serieus probleem.

Ik keek terug naar de video van Purmerend en vond mezelf verre van goed lopen. Mijn ooit zo gespierde benen zagen er totaal niet meer krachtig uit. Ik liep doorgezakt en ik wist eigenlijk wat mijn probleem was. Mijn lichaam was compleet uit balans.

Met rust zou ik dit probleem niet kunnen oplossen dus nam ik een besluit. Ik sloot me aan bij de atletiek vereniging. Ik was hier in februari al eens geweest, maar door het hectische jaar en de vele blessures had ik mijn tweede bezoek steeds maar weten uit te stellen. Ik vroeg of ik terug mocht komen in dezelfde groep en wist dat het flink aanpoten was. Ik liep in die periode 11.5 km/u en dat was nu teruggezakt naar 10km/u. Het rennen op een baan is behoorlijk geestdodend en vooral het gevoel hebben dat je niet goed genoeg bent voor de groep is demotiverend. Maar na een maand bikkelen en letten op mijn looptechniek, heb ik wel het gevoel dat ik verder kom. De trainer fluit me eerder terug dan dat hij me aanmoedigt om verder te gaan.

Naast de baantraining doe ik veel krachttraining. Ik train minimaal 2 keer maar soms wel 3x per week in de sportschool. Een sessie doe ik krachttraining en de andere keer doe ik balanstraining en (core) oefeningen om sterker te worden. Dan ben ik een kwartier bezig met een springtouw en een balance board waarop ik squats doe.

12339030_209324716067797_945843679_n

De avonden dat ik niet train, doe ik wel braaf mijn oefeningen of werk ik met mijn foamroller. En alleen op zondag doe ik nog een duurloopje. De ene keer gaat het beter dan de andere keer. De pijn in mijn achilles is een stukje botgroei er net naast en sinds ik op de Kayano 22 loop (met smallere hielkap) is dit een stuk minder geworden. Maar te zachte schoenen met veel demping hebben ook weer als nadeel dat je weer andere pijntjes krijgt. Dus loop ik nu voorzichtig op de Saucony Guide 9, een compleet andere schoen. De pijn onder mijn voet werd steeds erger en ik besloot om er vooral eens niks aan te doen. Geen foamroller meer, alleen wat ijs en een golfbal.

IMG_2840

Mijn linker knie is nog niet zoals het wezen moet, maar zit niet meer vast en zo lang ik braaf mijn oefeningen doe, hou ik die ook los. De Midwinterduin run in december was een ware marteling. Een wedstrijd starten met pijn onder je voet gecombineerd met vermoeidheid is een mentale strijd. Ik heb ‘m uitgelopen in een voor mij waardeloze tijd. Soms vraag ik me af waar ik het allemaal voor doe. Is de ene blessure onder controle, dan ontstaat er weer ergens een nieuwe. Mijn linker enkel schiet nog geregeld vast maar ik ben inmiddels in staat om die zelf weer los te krijgen.

12331563_466234903501344_874715013_n

Over 2 weken is Egmond al weer en ik weet dat het weer een voor mij waardeloze tijd gaat worden. Maar so be it. Ik ben al bijna een jaar geblesseerd en heb wel gewoon nog 2 halve marathons gelopen, 3 10 engelse mijlen, een 15km en een 10km wedstrijd. Ik weet dat ik nu goed bezig ben. Gisteren trok ik een sprint in het bos en ik voelde meer kracht in mijn afzet, mijn benen….kracht in mijn rug. In 2016 gaat het me lukken, die halve marathon onder de 1:50. Maar veel belangrijker…het gaat me weer lukken om blessurevrij te blijven!

Blessures zijn soms een harde leerschool, maar ik heb er ook een hoop van geleerd. Hardlopen kun je ongestraft doen, maar zodra je prestatie gericht gaat hardlopen, heb je aan alleen je voeten en benen niet genoeg. Ik heb lange tijd de Adidas Boost de schuld gegeven als oorzaak van mijn blessures. Maar die schoenen waren slechts een trigger. Ik heb het aan mezelf te danken…en misschien een beetje pech.

 

Sound of Silence

Maandag ochtend reed ik met mijn vader richting Alkmaar. We hadden daar een gesprek met een arts van het UWV voor de 42 weken/ziektewet controle. Want door alle ellende die we het afgelopen jaar hebben moeten ondervinden, zou je bijna vergeten dat hij drie jaar geleden zijn baan is kwijtgeraakt. En nu moest hij komen voor controle en aangezien dit al snel een minuut of 40 rijden is, nam ik een ochtend vrij om mee te gaan. Daar bespraken we het jaar in een notendoop. Alle gebeurtenissen, de tijdslijn van ellende kwam weer voorbij.

Het is nu precies een jaar terug dat het allemaal begon…de donkere urine…kleurloze ontlasting en de gele verkleuring van de huid. Zaterdag heb ik me wederom ingeschreven voor de Midwinterduinloop, eentje die me vooral doet terugdenken aan het gesprek wat ik vorig jaar had in de trein met Ben. Dat we zaten te wachten op het bloedonderzoek…toen wisten we nog van niks. Het is ook maar goed dat je niet van te voren weet dat de weken en maanden erna je leven zullen veranderen.

Mijn laatste blog is al weer van 2 maanden geleden en ik had geen puf om iets te tikken. Soms wordt het gewoon allemaal simpelweg te veel. De “vakantie” was eigenlijk niets anders dan een soort van dag-tot-dag overleving waar we elke ochtend weer bekeken of we niet naar huis moesten gaan. Al op zondag stonden mijn moeder en ik in de Etos bij de homeopatische middelen omdat mijn vader al weer een blaasontsteking had.

Foto 10-10-15 11 16 26

Drie antibiotica kuren verder en een grondig onderzoek in het AMC bleek dat er (in augustus) tijdens het inbrengen van de nefrodrain een bacterie was meegegaan. En ja dan was er ook nog steeds het vocht, want dat kwam weer net zo hard terug. Als we alle drainages bij elkaar op tellen van de afgelopen maanden, kunnen we daar wel een kleine badkuip mee vullen. De week voor zijn verjaardag was het zelfs zo erg dat hij een dag op de EHBO moest verblijven om dezelfde dag nog een drainage te krijgen. Het vocht druke ongeveer alles dicht en mijn vader kon amper nog plassen en had het ook benauwd. Ik ben uit mijn werk naar hem toegegaan, want hij zat daar al de hele dag in zijn eentje. Om 7 uur ’s avonds begonnen ze met draineren en er kwam bijna 9 liter uit. Dat is ook 9 kilo dus ja…mijn vader weegt op dit moment minder als ik. Die avond moest hij ook in het AMC overnachten. De woorden die ze dan uitspreken, krijg ik elke keer weer de rillingen van en denk dan terug aan die dag in maart dat ze zijn long aanprikten en hij er uiteindelijk een week moest blijven.

Maar we vierden op 31 oktober zijn verjaardag en dat was een mijlpaal want begin januari waren we heel erg onzeker over dit moment. En dat deden we op dezelfde plek als vorig jaar met dezelfde vrienden. En dat was fijn 🙂

12182441_756130287825128_678455427618835091_o

Op 6 november stond de operatie voor zijn niersteen gepland. Alles verliep gelukkig voorspoeding en ondanks dat de operatie laat op de dag was, werd ons bezoek vergezeld met het bekende bakje macaroni. De dag erna mocht mijn vader gelukkig al weer mee naar huis alleen sloeg de eerder genoemde bacterie hard toe en was hij de dagen erna behoorlijk ziek met hoge koorts. Maar nu de drain verwijderd was, kon hij eindelijk na maanden weer maximaal genieten van Rhea en Lisa – en andersom ook 😉

12227152_1038135506207659_554471418048637539_n

Tijdens de operatie had de arts al gezien dat er al weer vocht in zijn buik zat. Dus werd er een week later al weer een bezoek gepland voor wederom een drainage. De plasmedicatie was verhoogd en we hadden eigenlijk goede hoop dat het mee zou vallen. Elke drainage is op een andere afdeling en zo snel als de vorige ging, zo langszaam ging deze. We arriveerden om 8 uur in het AMC en verlieten deze pas weer om 5 uur. Het was even slikken toen de zaalarts mijn vader ging controleren en ik voor het eerst sinds de chemo weer zijn bovenlijf zag. De port-o-cath die normaal bedekt werd met een laag spier en weefsel, had nu alleen nog een wat huid om zich daarmee toe te dekken en stak als een kurkje uit mijn vaders borst. Vijf liter vocht ging er weer uit en het was voor ons allemaal een teleurstelling want we dachten dat het nu wel beter ging. Maar we blijven positief en ik haalde een vers broodje brie met een jus want de eetlust is op dit moment erg goed.

Foto 17-11-15 12 43 46

De oorzaak van het vocht is nog steeds onbekend. De lever is gecontrolleerd door middel van een fybro-scan waarmee ze de activiteit kunnen doormeten. Alles lijkt gewoon goed te functioneren dus nu staat mijn vader onder behandeling van de MDL-arts. Een arts die recent nog de marathon van Amsterdam had gelopen binnen de 4 uur dus een persoon waarmee mijn vader gelukkig gelijk een klik had.

Mijn eigen hardlopen staat op het moment op een wat lager pitje. Ik was ronduit klaar met al mijn blessures en heb besloten om terug te gaan naar de kern….of te wel krachttraining. En zo zit ik dus weer zoals ik 10 jaar geleden ook deed te zwoegen in de sportschool en met gewichten te spelen. En heb ik me aangemeld bij de atletiek vereniging. Ik voel me net een hamster als ik rondjes moet rennen op de baan, maar het is nu even door de zure appel heen bijten om straks weer echt te kunnen hardlopen.

Foto 11-11-15 15 42 08

Door alles wat de afgelopen tijd weer gespeeld heeft, zou ik bijna vergeten te noemen dat er bij Rhea ook voor de derde keer een mama-tumor gevonden is. Gelukkig controlleert mijn moeder de honden bij elke borstelbeurt en waren we er weer zeer vroeg bij. Maar mijn lieve Rhea moest weer onder narcose en kreeg een zware operatie. Het begon vorig jaar allemaal met een mama-tumor bij Rhea…laten we de cirkel van ellende dan ook alsjeblieft zo afsluiten en weer met een beetje moed naar 2016 kijken. Zoals mijn vader tegen Rhea fluisterde, we worden samen oud.

Foto 30-11-15 21 23 35

Het medisch dossier van mijn vader is pagina’s dik door alle bezoeken in het AMC. De UWV arts voegde het toe aan haar dossier en keek met oprecht medeleven naar mijn vader en mij. Ze had bewondering voor zijn kracht en doorzettingsvermogen. De wil om te overleven en zijn pensioen te halen. Maar de angst blijft, ook nu we weer aan de volgende ronde beginnen. Wekelijks zijn er nog bezoeken in het AMC en de volgende CT Scan is al weer gepland. De uitslag tillen we even naar 2016…deze feestdagen zijn van ons.

De UWV arts stelde terecht de vraag of we ook psychologische begeleiding hebben gekregen bij dit hele traject. Hoe ga je er mee om als iemand die je zo dierbaar is, ongeneeslijk ziek blijkt te zijn. En hoe ga je daar zelf mee om. Kan iemand je daar uberhaubt mee helpen?

Mijn vader wordt langszaam weer wat sterker. Tijdens het verwijderen van zijn laatste drain zagen ze helaas wel al weer wat vocht zitten. Maar vergeleken met het feit dat hij een jaar geleden nog een tumor had bij zijn alvleesklier, is 2 liter vocht leefbaar. Je verlegt je grenzen en past je aan. Overleven heet zoiets. De enige manier om deze situatie door te kunnen komen….

12295321_1050248864996323_2023130783632566030_n

Hello darkness, my old friend,
I’ve come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.

Drie op een rij

Er was een tijd dat ik nooit wedstrijden deed. Nu helpt het hardlopen om door te gaan, mentaal overijnd te blijven. Ook al kan het even niet voluit en baal ik nog steeds dat ik de Dam tot Damloop niet in anderhalf uur heb volbracht…Ik heb ‘m gedaan in omstandigheden die velen als excuus hadden aangegrepen om niet te gaan.

De dag na de 10 EM werd er weer 5 liter vocht uit mijn vader gehaald en kreeg hij een doosje met de zogenaamde “plaspillen”. Het schijnt allemaal wel vaker voor te komen na operaties en zo lang er niks raars in het vocht zit, wordt er verder weinig gedaan. Ondertussen was iedereen om me heen aan het snotteren en voelde ik mezelf ook alles behalve fit. Door het vele buiten sporten is mijn weerstand altijd vrij hoog en word ik over het algemeen niet zieker dan gewoon een paar daagjes brakheid. Deze paar daagjes duurde nu eigenlijk al drie weken en werd ik geregeld zwetend wakker en voelde me slap. Mijn spieren deden zeer en voelden zwaar. Tuurlijk had het te maken dat ik de hele zomer had doorgewerkt en dat we al bijna 9 maanden enorm veel vergen van lichaam en geest. Dat ik ook die week 2 dagen thuis aan het werk ging om zo energie te sparen van de autorit en het vroege opstaan, was ook geen verrasing voor mijn collega’s. Die vrijdag had ik sowieso al een dag vrij genomen om een beetje bij te komen. Ik voelde me gewoon een vreemde in mijn eigen lijf en had eigenlijk nergens meer zin in. Er stond een druk weekend op het programma met WordCamp en de halve marathon van Texel en ik vroeg me serieus af waar ik de energie vandaan moest halen.

Nu heb ik Gastritus, een chronische vorm van een maagslijmvliesontsteking en dat is een paar jaar terug boven water gekomen toen ik in eens hevige pijn had met eten. Toen had ik echt een crash dieet want kon een week niet eten en in mijn bloed was toen te zien dat ik zwaar vitamine D tekort had. Op een of andere manier heb ik vooral last van mijn maag in het voor en najaar en kom ik er mee weg om dan even een maagpil te slikken. Natuurlijk is stress niet echt bevoordelijk voor dit en heb ik de afgelopen weken al meer pillen geslikt dan de jaren ervoor. Omdat ik de wintermaanden ongeveer als een mol leef die ’s morgens in het donker naar mijn werk rij en eveneens ’s middags weer in het donker druk, slik ik vitamine D bij. Mijn toenemende maagklachten deden een belletje rinkelen en begon weer met mijn kleine bolletjes zon van Davitamon. Na twee dagen voelde ik me iets fitter en op mijn vrije vrijdagmiddag ging ik samen met mijn pa fotograferen op het NDSM terrein wat hier slechts op een kwartier rijden ligt. De zon scheen het was heerlijk weer en samen waren we aan het genieten. Ik voelde de zon de vitamine D in mijn huid pompen en als een soort oplader energie in mijn lichaam pompen.12019877_1020050074682869_7747777773020501447_n
Ik besloot de volgende dag maar gewoon naar WordCamp te gaan. Normaal meld ik me altijd aan om daar ook te spreken, maar had dit jaar weinig zin. Ik besloot om lopend naar het station te gaan om zo weer even te genieten van de buitenlucht en in de trein zocht ik een plek in de zon. WordCamp was dit jaar Kwalitatief Uitermate Teleurstellend en na slechts 1 presentatie en gezellig bijgebabbeld te hebben met een uit het buitenland teruggekeerde vriend, gingen we er weer vandoor. Ik wilde ook niet te laat thuis zijn want ik zat mezelf nog steeds af te vragen hoe ik met dit lijf een halve marathon moest lopen.

We hadden al besloten om niet met de auto te gaan maar met de trein zodat ik energie kon sparen. Op de ochtend van Texel had ik nog steeds weinig vertrouwen dat ik deze taak ging volbrengen en baalde van alles. We hadden ons al op 1 februari ingeschreven om deze loop te mogen doen en er lang naar uitgekeken. En dan is het zo ver en sta je op met het gevoel er totaal geen zin in te hebben. Ik gaf mezelf een trap onder mijn kont toen ik richting Ben liep en gelukkig was het goed weer. Aangekomen in Den Helder wordt je letterlijk opgezogen in de sfeer.Foto 27-09-15 11 39 02
Daar waar we bij de Dam tot Damloop nog zo gestoord hadden aan de mede hardlopers, was dit een heel ander volk. We liepen met een hele groep richting de boot en het was een kippenvel moment toen deze boot vanaf het eiland er aan kwam met daarop de Texelaren die ons een hartelijk welkom heten.Foto 27-09-15 11 43 45
Ik stond te genieten van alles om me heen en had mijn hartslagmeter om gedaan om in de gaten te houden of de wedstrijd wel goed zou gaan. Door de ontspannen sfeer en de kippenvelmomenten op de boot voelde ik me prettig. Het was heerlijk hardloopweer en ik hou van Texel en zijn bewoners. De eerste kilometers vlogen voorbij en we werden aangemoedigd door de lokale bevolking.JL_3390
Ik vreeste voor de kilometers die na de 10 zouden komen en toen de splitsing kwam voor de 10 en 21km ging er even een gedachte door me heen om af te slaan. Maar we waren niet helemaal hier naar toe gekomen voor 10km. We hadden zo hard getraind om na mijn blessure weer hier te kunnen staan en ik was niet van plan om dit af te laten pakken. Zelfs niet toen het strand wat net opgespoten was, zo slecht begaanbaar was dat we tot onze enkels in de drap stonden. Ik kreeg zelfs na het strand geen dip en liep voor het eerst mijn halve marathon compleet vlak in tempo en hartslag. Ik wist toen dat ik net op tijd weer was begonnen met die vitamine D pillen te slikken en was dankbaar dat ik deze prachtige loop kon doen. Iets waarvan we dachten dat het eenmalig zou zijn, maar volmondig na afloop zeiden “volgend jaar weer”. Het leuke van Texel is dat op het shirt de namen staan vereeuwigd van elke hardloper die heeft meegelopen. Okay het is even een zoekplaatje, maar we staan er toch echt op 😉
12046590_1020973631257180_6848596636443442658_n
De week verliep weer snel voorbij en het rondje hardlopen woensdag was enorm zwaar. Mijn lichaam was duidelijk moe en het ging voor geen meter. Strijd met mezelf zowel fysiek als mentaal. Zeker als dan weer die Facebook herinneringen voorbij komen en je een jaar geleden nog met gemaak bijna een minuut sneller per kilometer liep. Nu kun je daar in blijven hangen…of je gewoon inschrijven voor een 16km trail 😉 Vrijdag was eigenlijk voor het eerst dat ik me weer eens echt fit voelde. Het is heel raar om te ervaren dat je complete lichaam gaat disfunctioneren vanwege het ontbreken van 1 stofje. Voor het gevoel liep ik sinds tijden weer eens een klein rondje door Zaandam en was ik getuige van een historisch moment. De eerste vluchtelingen werden het Veldpark, Dam tot Damloop park binnen gereden via een tourbus en direct daarna werden de hekken weer gesloten. Er stond bewaking en in mijn hoofd hoorde ik het liedje van het Klein Orkest “maar wat is dan die vrijheid…”.

Zaterdag ging ik met Jeroen een dagje naar Amsterdam en wilde ik een groot licht kopen voor de avondloopjes. Ik ben behoorlijk nachtblind en met zo’n lamp op mijn borst zou het zicht een stuk beter worden. Natuurlijk moesten we ook langs de Nike store en de Asics winkel. Nike kan zijn store net zo goed sluiten want de collectie online is een stuk groter dan die mager gevulde rekjes daar. Maar de Asics winkel deed mijn hart sneller kloppen. Denk dat mijn hartslag bij het zien van de Kayano’s NYC Special editions dwars door mijn aerobic zone ging. Ik had deze al wat langer op het oog op de Amerikaanse Asics site en liep als een dwaas die winkel in op zoek naar “mijn nieuwe schoenen”. En ja veel mensen vinden 180 euro voor een paar loopschoenen veel geld en zullen het ook niet snappen. Maar zooltjes bij een podotherapeut, behandeling van shin splits, bezoekjes aan een fysio of gewoonweg een avondje flink doorstappen in Amsterdam is nog veel duurder.
Foto 04-10-15 14 58 37
Dus trok ik mijn nieuwe schoenen uiteraard weer gelijk aan tijdens de wedstrijd. Dit was voor het eerst dat we een trail deden. Texel was grotendeels onverhard en zeker omdat ik nogal wat kleine pijntjes heb is een trail een verademing. Tijd en tempo is wat minder belangrijk. Veel hardlopers klaagden over het stuk strand van Texel en tijdens de eerste stappen voelden we al dat dit net zo beroerd was. Ook stonden er het eerste stuk nog een paar vissers in de weg en blijkbaar had niemand van hun de behoefte om ook wat aan beweging te gaan doen.

Het was ZWAAR..heel ZWAAR…bij Texel waren de bos- en duinpaden nog enigszins verhard maar hier was het bijna allemaal mul zand en klimmen. Maar het is ook gewoon genieten. Het is afzien maar gek genoeg ook gewoon je geest legen. De supporters van vandaag waren van een heel andere klasse dan in Texel. Deze stonden midden op de weg, kwam stoom uit de neusgaten en oja…ze handen ook nog hoorntjes. Het was echt back 2 nature en hele stukken liepen we eigenlijk alleen en hoorden we werkelijkwaar helemaal niks.

De sfeer was gezellig en net als op Texel waren hier de echte hardlopers aanwezig. Rond 13 km werden we ingehaald door een vrolijke man die ons bedankte voor het heerlijke tempo. De laatste 100 meter was eindelijk verhard…het parkeerterrein van HelioMare 😀 Bij de finish stonden mijn neef en zijn maat ons op te wachten. Dat hardlopen genetisch bepaald is bij de De Boorders werd vanmorgen wel weer duidelijk dat er hier weer 2 aan het ploeteren waren en er ook nog van genoten 😉

Foto 04-10-15 10 43 41
Een mooie training voor Egmond zeiden ze nog. Nou loopjes als Egmond en Texel zijn een eitje vergeleken met een trail als dit. Maar we hebben het weer geflikt en dat was de derde wedstrijd op een rij. En ondanks dat het tempo verre van goed is op het moment, ik ben dankbaar dat ik kan hardlopen.Foto 04-10-15 15 20 57
De volgende wedstrijd is nog een vraagteken in verband met de komende nier operatie van mijn vader. Maar het zal er ongetwijfeld weer eentje worden met wat zand 😉

Thuis gekomen verandert helaas het fijne gevoel van geluk. Er komt nagenoeg geen urine meer uit mijn vaders catheter en hij was vanmorgen ook al weer een kilo zwaarder. De levensduur van zo’n drain is 6 weken en komende vrijdag heeft mijn vader deze exact….6 weken. De paniek slaat weer even toe. Al 2 keer hebben we onze vakantie moeten uitstellen. Het zal toch niet weer he…Gesprek met de uroloog van het AMC, geen koorts, geen pijn dus geen urgentie. Morgen weer heen…een echo om te kijken of misschien de steen verplaatst is. En dan…geen idee…afwachten maar weer.

Mijn vrolijke Kayano’s kijken me aan en hopen dat ze volgende week weer in het zand mogen spelen. We kijken zo uit naar onze vakantie, even weg met z’n drie-en, maar soms vraag ik me af of er ooit nog rust komt.

Het leven is veel te kort om er niet van te genieten. Pluk de dag!
carpe-diem