Author Archives: PixelChick

Zand in de schoenen

Vandaag stond de Beach Run in Castricum op de planning. Omdat de maand maart in het teken staat van chemo, AMC en het K-woord, is het gewoon fijn om leuke ontspannende vooruitzichten te hebben. Het was mentaal gezien misschien wel de zwaarste week sinds tijden. Het besef dat mijn vader ongeneeslijk ziek is en de confrontatie met de werking van de chemo kwamen hard aan en deed me pijn, heel veel pijn. Daarover heen nog de spanning voor de uitslag van de CT scan. Maar mijn vader werd weer redelijk snel de oude toen hij stopte met de anti-misselijkheidspillen en op donderdag fietste hij al weer vrolijk met Rhea en Lisa in de bak naar het Twiske heen en terug. Tuurlijk was hij daarna moe, maar de wilskracht die er in die man zit, dat werd door de mensen op Facebook al vergeleken met Lance Armstrong.

10985210_764097733685760_8006844854616204781_o

Dit weekend bleef ik in Zaandam, gewoon even rustig ook op zaterdag met mn moeder wat dingen doen. En uiteraard ‘savonds mijn befaamde pasta maken die mijn vader ook zo heerlijk weet te waarderen. Ik had geleerd van de Twiskemolenloop en wist dat het voor de Beachrun wel even belangrijk was om wat koolhydraten en eiwitten naar binnen te gooien.

Want die Beachrun was even als tussendoortje erbij gekomen als training voor Zandvoort, gewoon wat zand onder de voeten willen voelen. We schreven ons in voordat het parcours bekend was en na wat gegoogle naar eerdere edities leek het erop dat het parcours verdacht veel leek op de Strand en Duin run van januari. Ik hoor Ben nog zeggen, hoop dat het wel veel kilometers over het strand zijn. Toen het parcours op de site kwam, heb ik nog wel even aan die zin teruggedacht, want het was namelijk alleen maar strand. En aangezien we voor 8 kilometer niet meer de veters strikken, hadden we ons gelijk voor de 16 kilometer ingeschreven. Dit betekende dus TWEE rondes van 8 km over het strand. Normaal gesproken check ik altijd even het getijde voor het inschrijven maar ook dit had ik nagelaten. Ook hierin hadden we geen mazzel want het was hoogtij rond het tijdstip van de start. Dit betekende dus een kort strand…

Ja dat was ik dus…diegene die in januari Egmond nog niet durfde te lopen vanwege de 7 kilometer strand. Vanmorgen werd ik dus letterlijk wakker met angstzweet voor het avontuur wat ons vandaag stond te wachten. Want eerlijk is eerlijk…sinds die kekke Adidas Boost had ik een vervelende irritatie in mijn linker pootje. Na 2-3 keer lopen voelde ik een vervelend gevoel in mn linker kuit, een kuit die normaal gesproken nooit problemen geeft. Gelukkig kon ik ze omwisselen bij Runnersworld voor mijn vertrouwde Asics, deze keer in Mega Mindy kleuren. Maar bij het neerzetten van die kekke schoenen riep de ervaren verkoper en zelf vervent hardloper dat deze Adidas niet zo kek bleken te zijn. Zie het als een auto die niet uitgebalanceerd was…zo waren die Boost dus ook. Mijn gevoel zei dat ze niet recht stonden en ik had deze foto toevallig nog gemaakt voordat ik ze inleverde.

Foto 27-02-15 22 07 54

En dit heb ik dus tijdens de aankoop niet gemerkt maar na een paar runs mijn linker onderbeen dus duidelijk wel. Blij dat ik standvastig ben geweest en direct gestopt ben om er verder op te rennen…maar het kwaad was dus al wel geschied en ik had na 2x 10 km op zondag en maandag weer een zeurend gevoel in mijn linker pootje.

Aangezien ik donderdag en vrijdag thuiswerkte, kon ik een paar keer per dag een ijszak op de pijnlijke plekken leggen. Ik deed bepaalde rek en strek oefeningen, kon op mijn tenen staan, voelde verder geen echt harde plekken….dus een achillespees kon het niet zijn. Mijn vader zei me niet al te veel zorgen te maken en ik voelde wel na twee dagen ijzen dat de pijn wegtrok. Maar met een Beachrun van 16 kilometer op het programma en nog in mijn gedachten dat de laatste 2 runs van 15km + nou niet bepaald vlekkeloos gingen, sloeg de angst wel toe. Mijn vader zei al tegen me, gewoon kleine passen nemen op het strand en niks forceren.

Dus haalde ik vanmorgen Ben op om richting Castricum te rijden en daar het strand te inspecteren. De start in de finish was in het mulle zand, zeg maar dat zand waar je tot je enkels aan toe in wegzakt.

Foto 15-03-15 10 07 16

De wind kwam uit het oosten, vanaf het land maar op het strand waait die altijd stevig. Het voelde koud en bij het ophalen van de startnummers in een veredelde koelcel bleek al snel dat we daar niet konden wachten tot de start. De beloofde tenten waar we konden omkleden en de tassen konden afgeven waren ook in geen velden of wegen te bekennen. Dus we taaiden af naar Club Zand waar we dicht bij de open haard en King Johnny een warme chocomelk nuttigden voor de broodnodige energie.

Foto 15-03-15 10 13 30

De start van de 8 kilometer en de 16 was gelijktijdig en met een aardige sliert hardlopers liepen we over het strand richting Egmond om daar weer om te keren. De organisatie had een mooie lus over het parkeerterrein bedacht wat betekende dat je door een lang stuk zacht strand de hoge duin op moest om daarna via een trap het parkeerterrein te bereiken. Wie wel eens in Castricum komt en dit parkeerterrein kent weet hoe diep dit ligt en hoe pittig de beklimming is die daarna volgt.

Daarna was het weer via het mulle zand richting Heemskerk. Het strand was heel wisselend, er waren mooie vlakke en harde stukken, maar ook stukken die goed leken maar waar je in wegzakte. Met een kleine pas probeerde ik een voor dit parcours goed tempo te lopen en gelukkig had ik nagenoeg geen last van mijn blessure. Ben zijn wonderspray met sterke mentollucht deed zijn werking ;-)

We moesten via de finish van de 8 km nog een keer dezelfde ronde doen. We hadden nog net geen medaille om onze nek hangen, want het was duidelijk dat er niet veel “gekken” gekozen hadden voor de 16 kilometer. Het leek eerder op een training dan op een wedstrijd, want nadat we het laatste groepje hadden ingehaald, liepen Ben en ik de laatste 6 kilometer in ons uppie. Aangezien de organisatie vooral gespecialiseerd was in geld incasseren en vooral niet in het organiseren van een hardloopwedstrijd was het volslagen onduidelijk hoe we moesten lopen. Voor ons gevoel was de tweede keer naar Egmond ook veel langer en we twijfelden of we opnieuw de parkeerlus moesten nemen. Wurmend door het overige strandvolk met honden en niet-luisterende kinderen gingen we maar weer de strandopgang omhoog en vroegen we aan de vrouw bij het parkeerterrein hoe we daarna verder moesten. Zij zei het niet te weten en het maar aan de medewerkers verderop te vragen. Maar die waren in geen velden of wegen meer te bekennen en de bordjes met daarop de richting waren blijkbaar ook op ofzo. Dus sloegen we op goed geluk maar weer linksaf om de laatste kilometers te lopen, nu met de wind tegen.

De finish kwam als een verlossing, maar ik was zeker niet kapot gegaan en had eigenlijk heel ontspannen gelopen. We liepen gewoon een beetje te kletsen en te genieten van de zeelucht. De tassen stonden “veilig” in de koelcel en het was duidelijk dat we in deze bouwkeet niet konden omkleden dus besloten we maar weer richting de strandtent te lopen. Hier was het stampvol met mountainbikers die om 14.00 uur gingen starten en er werd lachend tegen ons gezegd dat we buiten op het terras plaats konden nemen. Waarop ik met mijn liefste glimlach vroeg of hij wel eens 16 kilometer had gelopen en dat ik niet van plan was om met mijn natte kleding buiten te gaan zitten. We wilden nog even wat eten en drinken en vooral…opwarmen. Omkleden deden we daar maar een beetje want ja…de organisatie had duidelijk niet nagedacht over het feit dat hardlopers ook droge kleding willen aandoen en na 16 kilometer strand best afkoelen. Een flesje drinken bij de finish was zelfs al te veel gevraagd en het meest bizarre is dat ze wel de hoofdprijs vragen voor het inschrijfgeld. Zelfs met de meest goedkope loopjes waarvoor we 5-6 euro neertelden stond op elke hoek een vrijwilliger de route aan te geven, waren er posten met drankvoorzieningen en zelfs stukken banaan. Ik heb nog even de medaille gechecked, maar nee zelfs daar zat geen dun laagje goud op dus ik vraag me echt af hoe Sportzi het in zijn hoofd heeft gehaald om voor dit event meer dan 5 euro te vragen.

We liepen die 16 kilometer strand in de tijd van 1:34:44 en we zijn redelijk voorin nog wel geeindigd. Ondanks het zware parcours, blijft het strand van Castricum prachtig om te lopen. We gaan ons dit jaar ook zeker wel weer melden bij de Strand en Duinrun van AV Castricum. Sportzi mag volgend jaar weer andere gekken zoeken om voor dit wan-event te betalen. Alhoewel ik met dit geringe deelnemersaantal me afvraag of er volgend jaar weer een Beach Run plaats zal vinden.

Wat denk jij King Johnny?

Foto 15-03-15 10 24 55

Thuis gekomen hang ik de chocolade medaille bij de anderen. Ik zie het loopjasje van mijn vader er naast hangen. Vermoeiheid en trots maken dan altijd even plaats voor emoties. Komende woensdag start de tweede chemo ronde, tikkeltje zwaarder weer als de eerste. Dinsdag heb ik een afspraak bij de fysio om even naar mijn linker pootje te laten kijken. En hoe voelen de beentjes…moe…heel moe. Maar wat is vermoeiheid na een wedstrijd nu in vergelijking met de vermoeidheid na een zware chemo kuur?

Success isn’t given

Vandaag ben ik lekker een dagje vrij. Even een time out en wat tijd voor mezelf. De auto moest de jaarlijkse onderhoudsbeurt hebben en ik had die vanwege het onverwachte ziekenhuisbezoek van mijn vader al met een week uitgesteld. Helaas viel die nu middenin de eerste chemo dus om te voorkomen dat ik mezelf weer compleet in de stress zou helpen, nam ik even wat gas terug.

Omdat de chemo inmiddels al 4 weken uitgesteld was, bracht het naderen van de woensdag spanning met zich mee. Mijn vader was goed verkouden en de angst dat zijn bloedwaarden weer niet goed zouden zijn of dat hij nog koorts erbij zou krijgen, speelden in ons hoofd. Gisterochtend gingen we weer op tijd naar het AMC, mijn vader kreeg een groene sticker zodat hij op iedereen voorrang kreeg voor zijn bloedtest. Het was donker in het AMC, ze waren net bezig met een test voor noodstroom.

We hoefden pas om 10 uur op F6 te zijn, waar de chemo zou starten. Dus we gooiden er nog even snel een bak koffie tegenaan en besloten maar naar boven te gaan om te wachten op de bloeduitslag. Mijn vader werd daar onthaald als een beroemdheid…want meneer de Boorder was die meneer van die klaplong tijdens het plaatsen van de por-o-cath. Deze keer geen uitzicht over de ArenA maar over de A2 en een zonnetje dat voor de nodige warmte zorgde.

10854462_759411784154355_4957520434028153645_o

Het duurde maar lang voordat de uitslag van het bloed terug kwam. Frans , de afdelings verpleger, stelde ons al enigszins gerust dat het bloed er goed uitzag, maar er moest natuurlijk nog wel een officiele arts naar kijken. Het duurde lang voor die kwam en ondertussen kwamen ik weet niet hoeveel andere in witte jassen langs om mijn vader te onderzoeken. Een daarvan zijn dat het bloed niet helemaal goed was. De waardes van de witte bloedlichamen waren te hoog, wat kon duiden op een infectie. Ze moest met haar leidinggevende bespreken of de chemo door kon gaan. Mijn vader had geen koorts, was verkouden….maar toch moest het even besproken worden. En nog langer wachten….nog meer spanning…nog meer onzekerheid. Ondertussen zat ik met mijn laptop een op te leveren website te testen waarbij de sollicitaties niet aan kwamen. En samen met een collega uit te zoeken waarom dit niet lukte…..dat heet werken op locatie ;-)

Uiteindelijk kwam het verlossende woord….chemo ging eindelijk starten. Het klinkt raar, want je weet dat het troep is, maar op zo’n moment ben je blij dat het begint. Ik ronde nog even wat werk af en stapte in de auto naar Nieuwegein. Mijn vader zou die dag 2 soorten chemo krijgen en nummer 3 kreeg hij mee naar huis, inclusief pompje en schoudertas. Ik zorgde dat ik om 5 uur weer voor het AMC stond om mijn pa mee naar huis te nemen. Ondanks de zware chemo van die dag voelde hij zich verder goed op wat tinteling in de vingers na.

En dan ben je vandaag vrij en gaat de wekker gewoon om half 6 ‘sochtends. Want ja…ik moest de auto al om half 8 bij de garage neerzetten en dat betekent dus gewoon ochtendspits. Ik werd niet geholpen door mijn vaste contactpersoon daar maar door zijn vrouwelijke collega. We raakten wat aan de praat over hardlopen en dan zo in eens sta je te vertellen over je vader dat die niet meer rent omdat hij ongeneeslijk ziek is. En elke keer voelt het weer alsof ik over het leven van een ander sta te praten.

Meeste mensen rusten uit op een vrije dag. Ik wilde gewoon even lekker lopen en Ben hoefde niet lang te twijfelen en riep gelijk dat hij vrij zou nemen. We hadden in oktober ooit eens een mooie route gelopen voor een Halve Marathon en we besloten een aangepaste versie hierop te doen. Dat dit geen “wandeling” van 10 kilometer zou worden wist ik al. Je kan discussies hebben over sportrusten en wat goed en gezond is voor je lichaam. Maar soms moet je ook gewoon weten hoe ver en diep je kan gaan. “Find your inner sadist”. Ik wist van te voren dat de kans vrij groot zou zijn dat ik na een kilometer of 15 weer leeg zou lopen. En ondanks dat vooruitzicht begonnen we er aan.

De eerste 12 km gingen weer heerlijk, het zonnetje was gaan schijnen, het was rustig op de weg…gewoon genieten. Zat weer lekker laag in snelheid en als ik even had aangezet had ik op mijn dooie gemak een dik PR kunnen lopen op de 10. We draaiden iets eerder het veld in dan afgelopen zondag en ik had me van te voren flink verkeken op de wind. Deze kwam wederom uit het westen en hadden we het hele stuk tegen. Zondag was er iets meer wind, maar de afstand dat we hem nu tegen hadden was een stuk langer. Ik stop niet graag tijdens een training, maar we wilden gewoon even deze lollige foto schieten. En zoals Ben zei, je lag daar alsof je niet meer van het bankje af wilde.

Foto 05-03-15 12 14 44

Toen we stopten klokten we 19 kilometer. Ik was vreselijk moe. Niet buiten adem ofzo, maar gewoon lichamelijk moe en had gewoon honger. Ik was wederom enorm teleurgesteld in mezelf. De eerste 10 kilometer had ik zo goed gelopen en daarna met de tegenwind heb ik het weer compleet laten lopen. Wanneer je dit leest, zul je ongetwijfeld denken dat ik knettergek ben. Maar ik weet gewoon nu dat als ik onder deze zware omstandigheden bijna 2 halve marathons kan lopen in een kleine week….dat als ik me gewoon goed voel ik bergen kan verzetten. Success isn’t given….

af661ba4a3d2744fc72a4c283588e0d5

‘s Middags wordt ik weer door de garage gebeld, ik kan mijn auto weer ophalen, dus wederom in trainingsoutfit loop ik naar de bus om richting Sloterdijk te reizen. Amsterdam-West is een gezellige garage met nog de echte hartelijke Amsterdammers en sinds ik mijn auto daar gekocht heb 4 jaar terug, ben ik daar blijven hangen. Het personeel is er gewoon sociaal en betrokken en dat ik binnenkwam werd er ook gelijk gevraagd of ik nog lekker had hardgelopen. “Nou niet helemaal lekker, maar wel weer 19 km aangetikt”, zei ik. Gelijk werd er een jonge collega bij getrokken omdat hij ook veel 21km wedstrijden op zijn naam had staan. Ik ben geen opschepper over mijn tijden, maar weet dat ik het afgelopen half jaar, sinds ik met Ben train, gewoon ontzettende sprongen vooruit heb gemaakt en best veel mannen achter me laat in een wedstrijd. Het gezicht van zo’n jonge vent dat ik hem er in Schoorl dik heb uitgelopen is er eentje om vast te leggen :D

De medewerker die me vanochtend hielp, keek me aan en zei ik vind het maar knap van je zoveel kilometers. “Elke kilometer is er eentje voor mijn vader”.

Hardlopen en mijn vader zijn gewoon verbonden. Mijn camelbag van Asics draagt hij nu voor zijn chemo. Hij is gewoon vandaag met de honden naar het Twiske gegaan, heeft autogereden en doet bijna alsof er niks aan de hand is. Af en toe hoor je het pompje, nog een dagje…morgen weer naar het AMC en dan wordt hij weer losgekoppeld.

10433134_917569574930920_2301851542709426686_n

Mijn stoere sterke vader, je hoort hem nooit klagen. Zaterdagochtend worden we al weer om 8 uur verwacht in het AMC voor een nieuwe CT scan. Ik hoop zo dat alle ellende die hij weer gehad heeft de afgelopen weken, beloond wordt door een positieve uitslag.

Man met de hamer

Afgelopen week was een zware week. Er was maar weinig tijd voor mezelf en daardoor had ik alleen woensdagavond nog even een schamele 8.5 kilometer eruit weten te persen. Toen het onzeker was of we vorige maand Schoorl konden doen, hadden we al beetje gekeken in de hardloop agenda en kwam de Twiske Molen Loop onder onze aandacht. Maar Schoorl ging gelukkig wel door dus hij verdween ook weer net zo hard uit onze gedachten.

En toen kwam daar die week dat mijn vader in het ziekenhuis lag en het besluit om het weekend in Zaandam te blijven zodat we even met elkaar weg konden gaan op zaterdag. Dit hield dus in dat zondag ook vrij kwam om te gaan hardlopen met Ben. We hadden het nog wel over de Twiske Molen Loop gehad en Ben is eigenlijk vrij makkelijk…hij heeft altijd zin. Weet niet of het door de Red Bull kwam die ik woensdagmiddag had gedronken of het vooruitzicht dat mijn vader weer thuis kwam. Maar zo in eens zat ik op inschrijven.nl en had ik ons ingeschreven voor een Halve Marathon.

Meestal heb ik voor een Halve Marathon een goede voorbereiding met extra rust en koolhydraten. Rust had ik afgelopen week niet gehad en tel daar ook nog eens een stevige verkoudheid bij op. Ook bleef ik een raar gevoel houden in mijn linker kuit sinds ik op die “kekke” Adidas had gelopen. Op het gebied van eten sloeg ik ook de plank mis. Gisterenmiddag een lekkere kipsate en ‘s avonds at ik niks meer. Ja wat chips…

Maar dat maakt allemaal niet uit, de zin was er en dat is het allerbelangrijkste. Omdat het een thuiswedstrijd was, konden we min of meer uitslapen en hoefden we maar een minuut of 10 te rijden met de auto. Het is inmiddels traditie geworden om voor de wedstrijd een bakkie koffie te doen. Ik loop er lekker op en het hoort bij ons schema. Had al gezien dat ze bij de Shell een Starbuck-to-go hebben. Dus besloten we die uit te proberen en konden we niets anders dan concluderen dat ze daar stevig melkschuim hadden :-P

Foto 01-03-15 10 01 20

Voor 10 uur bewandelden we het Sportpark van AV Waterland en mijn eerste conclusie was dat de atletiekbaan van AV Zaanland toch wel de luxe versie was. Natuurlijk was er weer het gekut met vlak voor de start naar de wc gaan. Maar de Dixi’s buiten hadden gelukkig geen lange rij dus stonden we keurig op tijd in ons startvak.

Dat er veel wind zou staan….daar hadden we al op gerekend. Het stuk langs het water toonde donkerzwarte golven en ik slikte even toen ik zag dat we het hele stuk in het veld deze wind tegen zouden hebben. De eerste 5 kilometer gingen als een trein en liep op die afstand ook een dik PR. Ben keek me al een paar keer aan, ga je niet te snel? Maar ik wist dat ik genoeg tijd zou gaan verliezen zodra we de wind tegen zouden krijgen. Het parcours was lekker kronkelig dus we hadden het eerste stuk de wind heel wisselend. Ik dacht nog even mijn PR op de 10 te kunnen verbeteren toen ik na 6 kilometer een gemiddelde van 5:09 zag staan op mijn horloge.

Maar we naderden het veld en in eens was daar die westerwind. Je voelt je benen bewegen, je lichaam doodmoe worden, maar je komt amper nog vooruit. We hebben vaak genoeg in de wind getraind…ook in het Twiske. Maar zoveel wind als er nu stond…dit was niet normaal. We besloten een beetje achter andere hardlopers te hangen maar het tempo was dan net weer niet lekker genoeg voor ons. Ben probeerde me ook nog uit het windje te houden, maar er was zoveel wind…. Het is dan een heel lang stuk dat je enorm veel energie kost…alsof je lichaam lekkage vertoont en je alle energie uit je voelt stromen. De man met de hamer stond al op me te wachten bij kilometer 12. En als je dan nog 9 kilometer moet….met regelmatig wind tegen…dat is zwaar.

url

Door alles zat ik er ook mentaal niet lekker in. Normaal kan ik mezelf er wel overheen zetten, maar het lukte me niet…ik wilde opgeven…stoppen…gewoon gaan janken. Maar wist ik dit al niet van te voren? Was dit al niet in de eerste plaats de aanleiding dat ik ons had ingeschreven voor een 21 kilometer. Ik was bang voor mijn kuit…het tegen de wind inbeuken kost energie en het koste me moeite om de voeten te laten rollen. “Gaat het?” vroeg Ben. “Nee het gaat ronduit KUT, ik ben een teleurstelling….ik wil stoppen!”. En dat dus 8 kilometer lang :-P Nu kan ik er om lachen maar dan komt dat punt met het bord. 16 kilometer mag links af en dan is het nog een kort stukje langs die molen. Maar de 21 kilometer is rechts af en dan is het 6 kilometer. “21 deze kant op, jullie moeten nog een rondje!”, waren de woorden van de vrijwilliger. Weer een stuk tegenwind…ik had enorme dorst…iets wat ik niet vaak ervaar en ik had al bij twee verzorgingsposten gretig de AA-drank achterover geslagen. En mijn eigen flesjes met Aquarius stonden ook al droog.

Ben had al een paar keer geroepen, die tijd is niet belangrijk meer…het gaat om het uitlopen. Zo lang je geen pijn hebt, gewoon doorgaan. De heuvels deed ik rustig aan uit angst dat mijn kuit misschien te strak kwam te staan. De brug bij de molen, deed ik wandelend omdat ik gewoon niet meer de energie had om er tegenop te komen. Wat had ik mijn hoofd gehaald om dit te gaan doen. Onze grap “waar is de molen, daar is de molen”. Nou na vandaag kan ik die f*cking molen niet meer zien ;-)

IMG_3323

Nog een kleine kilometer, kom op hoorde ik naast me. Vanachter ons rende een senior die lachend riep, kom op je bent nog binnen de 2 uur. Lekker boeien dacht ik..normaal ren ik je eruit met 6 minuten. Iets in me wilde hem inhalen en voor ‘m eindigen bij de finish. Maar de energie was er niet meer. Denk dat ik nog nooit zo kapot ben gegaan tijdens het hardlopen. Dat ik stilstond, draaide de wereld door. We gingen even zitten, pakten een chocomelk en Ben zei tegen me…”waag het niet dat je gaat schrijven dat je teleurgesteld bent”.

finish

Was het verstandig om dit te doen? Vast niet. Is dit gezond? Neuh…Was het lekker…zeker niet. Ben ik trots…JA!

Ben en mijn vader waren het over één ding eens, een loop als deze maakt je zoveel sterker dan een Amsterdam of Schoorl die eigenlijk fluitend ging. Ik ben diep gegaan…heel diep maar ik heb het gedaan. Gewoon even een halve marathon als tussendoortje na een vreselijk zware week. En dan ook nog knap binnen de twee uur.

rk

Een ding moet ik toegeven. Als ik deze alleen had gelopen, was ik uitgestapt…gestopt..opgegeven. Ben wist dat ik een achterlijk zware week had gehad en trok me er doorheen tot over de streep.

De beloning voor mijn prestatie wacht ook thuis. Mijn vader…gisteren nog een schim van zichzelf…vandaag weer die sterke man. Hij voelt zich weer een stuk beter, sterker… Voor hem liepen we vandaag die 21 kilometer…voor hem zullen we nog heel veel kilometers gaan lopen.

Out From The Deep

Ik schaam me er niet voor dat ik naar de Vampire Diaries kijk. Ja, al 5 seizoenen lang geniet ik van Damon, Elena en Stefan….drie tiener vampieren. Het is gewoon een lekkere simpele serie waar je zonder enige vorm van verstand naar kan kijken. Toch kijk ik er de laatste tijd anders naar. De moeder  van een van de personages in de serie heeft een hersen tumor en overlijdt in de laatst uitgezonden aflevering. Een vampier heeft een “humanity switch”, of te wel…het gevoel uitzetten. En dat is ook wat het personage doet omdat ze niet kan dealen met het verlies van haar moeder.

Denk dat iedereen in zijn leven wel eens een moment krijgt dat je gewoonweg je gevoel uit wilt zetten. Soms is je emmer gewoon zo vol dat je lichaam omschakelt naar een soort van auto-pilot uit zelfbescherming. Nadeel is alleen dat als je weer terugschakelt van je lichamelijke cruise controll het alsnog keihard op je pad komt.

We liepen duidelijk op onze tenen en de onzekerheid rondom de situatie van mijn vader was ronduit slopend. Het leek wel of zijn long nooit meer zou dichten. Dinsdag was de situatie gelukkig iets beter, maar nog niet optimaal en het was al duidelijk dat de kans op chemo woensdag enorm klein zou zijn. Elke dag was hetzelfde ritueel, ‘s ochtends werd er een foto gemaakt…dan in spanning afwachten wat het resultaat was. Mijn vader, de fotograaf maakte vanuit het AMC een hele serie foto’s van zijn slofjes….

1974013_755993581162842_3339216346612923450_o (1)

Woensdag besloot ik thuis te werken, ook om wat rust te creeeren voor mezelf. Om half 6 opstaan, naar mijn werk rijden…terug naar huis rijden, eten naar binnen proppen en mijn moeder afzetten bij het AMC. Weer naar huis rijden, uurtje wachten en samen met Rhea en Lisa weer richting Amsterdam. We waren een geoliede machine mijn moeder en ik.

Mijn vader lag inmiddels al bijna een week in het ziekenhuis voor iets wat een dag opname had moeten zijn. Alles door een gat in zijn long van ruim 9 centimeter. We hadden gelukkig veel contact met elkaar en via Facebook chat schreef hij me woensdagochtend voor de foto dat hij zich goed voelde en er vertrouwen in had. De intentie was nog steeds dat de chemo vandaag zou beginnen, mits het gat in zijn long dicht was. Preventief werd er ook al bloedonderzoek gedaan en was de afdeling F6 van het AMC paraat. Er werd vergaderd met een longarts om te bespreken of het verstandig was aan de chemo te beginnen. Deze was eerlijk, er was verder geen documentatie of ervaring over de combinatie van chemo en een klaplong…

Chemo werd uitgesteld naar vrijdag. Mijn vader zat in de ziekenhuis modus, hij was er nu toch en had zoiets van die laatste kilometers kan ik ook nog wel lopen. Maar mijn moeder en ik keken elkaar aan en hadden hier alles behalve een goed gevoel over. Het was nog niet eens zeker of mijn vader die woensdag naar huis mocht komen. En wanneer je start met de chemo herstellen wonden sowieso niet meer. Aangezien er ook nog een behoorlijk gat zat op de plek waar de drain had gezeten, waren we zondermeer verbaasd dat er nog nagedacht werd over het starten van chemo binnen zo’n korte tijd. Na familie overleg stuurde mijn vader de hoofdarts een e-mail dat hij er niet achterstond om deze week nog met chemo te starten en zij was het hier mee eens. Dus werd het met een week uitgesteld.

Mijn moeder bracht ik woensdagmiddag weer naar het AMC, het was nog steeds niet duidelijk of mijn vader mee mocht. We hielden er al stilletjes rekening mee dat het weer een dag later zou worden. Onderweg naar het AMC belde mijn moeder op…mijn vader was “vrijgelaten”. Tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik over de A10 reed. Tranen van geluk deze keer…eindelijk een einde aan deze nachtmerrie. Had mijn vader sinds zondag niet meer gezien omdat ik met mijn verkoudheid niet bij hem durfde te komen uit angst hem een longontsteking te bezorgen :-( En dan zit hij weer naast je in de auto en rijden we weer naar huis, alsof er niks gebeurd is…

Woensdagavond wilde ik hardlopen, hoe moe ik ook was, ik wilde mijn hoofd legen. Het was een strijd met mezelf…mijn lichaam wilde niet, mijn geest nog minder. Maar ik dacht aan mijn vader en de strijd die hij had gehad de afgelopen week en op wilskracht hield ik 9 kilometer vol.

De klap komt altijd later. Mijn vader was in uitstekende conditie voordat de port-o-cath operatie volledig misliep. Nu voelde hij zich alsof hij een zware griep had verslagen. Een ding wisten we wel, we gingen zaterdag een dagje weg. Gewoon om even krachten op te doen voor de echte strijd die nog gaat komen. Want ALLES maar dan ook ALLES wat we tot nu toe hebben meegemaakt…datgene waar het allemaal om draait is nog steeds niet gestart.

Dus reden we vandaag naar Kootwijkerzand voor een wandeling, een korte dat wel…maar we waren er even uit met elkaar. Mijn vader was even ouderwets bezig met Rhea en Lisa. De camera lag in de weg met zijn geplaatste port-o-cath en de vermoeiheid die hij onderging was een confrontatie voor ons allemaal. Ik zag mijn vader in strijd met zichzelf en niet willen toegeven. Dit was zijn dag, en die kon niemand van hem afpakken.

Foto 28-02-15 11 52 35

We gingen daarna nog even eten bij de Rosenboom. Mariska, de eigenaar had alles gevolgd via Facebook en was blij ons weer te zien. De laatste keer dat we bij haar waren was een maand geleden….en stond de chemo te wachten. Nu weken verder was er zoveel gebeurd…en nog steeds geen chemo. Soms kun je genieten van de kleine dingen. Als ik dan naast me kijk en mijn vader lekker zie eten van een pannetje geroerbakte kip met groenten, dan ben ik gelukkig. Van Mariska kregen we het toetje, de traditionele appeltaart met ijs en slagroom. Na een week ziekenhuisvoedsel mocht het gewoon even….De betrokkenheid van mensen komt op zulke momenten tot uiting, omdat jullie het zo moeilijk hebben gehad.

Foto 28-02-15 14 26 57

Thuis aangekomen is mijn vader moe, uitgevloerd gaat hij op de bank liggen. Mijn moeder komt even bij me en samen huilen we. Hoe zal volgend weekend zijn, wat staat ons nog te wachten. Woensdag start de chemo maar Leonie, de behandelend arts voor de alvleesklier kanker heeft ook al aangegeven dat er nog een CT scan gaat komen. Het is inmiddels al weer 5 weken terug namelijk….

We kunnen wel even wat positiefs gebruiken, even goed nieuws en hopen dat ook deze CT scan aantoont dat de tumor niet of nauwelijks gegroeid zal zijn. Ik zet nog een keer “Out From The Deep” op van Enigma, muziek wat ik heb leren waarderen door mijn vader. Mijn moeder maakte afgelopen dagen weer een mooi compliment, ik lijk sprekend op mijn vader, in alles. Dus gaan we morgen ook gewoon de Twiskemolenloop doen. Geen 16 kilometer, want als er een 21 kilometer was deed mijn vader die. Ik zal het morgen heel zwaar gaan krijgen na de uitputtende week, maar die 21 kilometer worden voor mijn pa. Gewoon omdat ik supertrots op hem ben.

“Thats Why We Are Here”.