Author Archives: PixelChick

Reality Bites

Wij nemen nooit een annuleringsverzekering. Dan ga je er altijd vanuit dat er iets kan gebeuren. Wanneer je met die angst in het leven staat, leef je niet. Tijdens ons vorige verblijf in Sibculo met onze lieve vrienden Cees, Hanneke en Arie, hadden we direct al weer vol enthousiasme het volgende weekend in januari geboekt. Je denkt ergens misschien wel aan de woorden “bij leven en welzijn”, maar je gaat er niet vanuit. En eigenlijk was het daarom ook goed dat we dit weekend toen al geboekt hadden en het ons verplichtte om gewoon te gaan en te genieten.

Dus zetten we vrijdagochtend de knop om en besloten we de zorgen achter te laten in Zaandam. We reden via Beekbergen om daar eerst te eten bij onze favoriete eethuis De Roseboom. In de afgelopen 6 jaar zijn we daar trouwe klanten geworden. Mariska en Rene hebben Rhea en Lisa zien opgroeien van pups naar grote beren. Vanaf Beekbergen was het nog hooguit 3 kwartier rijden tot we in Sibculo arriveerden. Aangekomen in het huisje stond er een grote fruitmand op tafel. De keer dat we in oktober kwamen stond er ook een kado op tafel, toen was het bier om mijn vaders 61e verjaardag te vieren. Het was even slikken, maar ook vooral dankbaarheid dat er mensen om je geven en aan je denken in deze moeilijke tijd. We gingen snel ons vaste rondje doen in het bos want het werd al snel donker. Het was koud en er lag een laagje ijs op de plas. Terug in het huisje gekomen stond er nog een pakket klaar. Woorden schieten dan te kort eigenlijk…

De zaterdag begon wit…ja heel wit…want het had de hele nacht flink gesneeuwd en er lag zeker een centimeter of 10. De omgeving was veranderd in een levend sprookje en wat is het geweldig om met je Boppers in het bos te lopen…en dan ook nog eens in de verse sneeuw zonder enige voetstappen. Een mooie wandeling, blijde honden en baasjes en mijn vader voelde zich goed. Eigenlijk een perfecte dag waar je op dat moment alleen maar van mag genieten met elkaar, de honden en onze vrienden.

10925465_10203420518658704_3496089532043234993_o

Zondagochtend lag de sneeuw er nog steeds. We moesten een stukje rijden om vervolgens bij het Kasteel Twickel te arriveren. Een locatie die we vooral kenden van de foto’s van Cees en Arie en we zeker nu met de sneeuw ook graag zelf wilden zien. Zo goed als mijn vader zich zaterdag voelde, vandaag voelde hij zich een stuk minder lekker. Maar omdat dit voorlopig de laatste kans is om gewoon simpelweg te genieten, besloten we om dit ook gewoon te gaan doen. De wandeling op het landgoed was prachtig, net een sprookje. De honden genoten weer zichtbaar en de fotograven konden helemaal los gaan. Het afscheid met Cees, Hanneke en Arie was moeilijk en emotioneel. Een met een lach, een traan en een knuffel. We spreken af in oktober weer terug te komen. Je moet positief blijven, het leven gaat door.

10865849_10203420517058664_3349199780879372890_o

Terug in het huisje voelt mijn vader zich echt beroerd en kruipt in bed. We zouden eigenlijk ‘s avonds weer naar huis rijden, maar besluiten om dit al ‘s middags te gaan doen. De rekening voor de mooie momenten krijgt hij nu gepresenteerd, maar het was het wel waard. De harde werkelijkheid is weer terug, er zit iets in mijn vaders lichaam wat hem ontzettend ziek kan maken. Ik denk na over de laatste keer in oktober dat we hier ook wegreden. Het leven was toen een stuk makkelijker en simpeler. De komende tijd zal ontzettend zwaar gaan worden, maar we moeten ons er doorheen slaan. In april hebben we namelijk een vakantie geboekt in Haamstede, uiteraard zonder annulering. We moeten dan wel die kant op gaan, gewoon de omgeving achter ons laten. Even uit het leven stappen van het AMC, alvleesklierkanker en chemo’s. Om daarna weer terug te keren in de harde werkelijkheid…maar dan wel weer met een aantal mooie herinneringen. En die pakken ze niet meer van ons af.

Cees, Hanneke en Arie….bedankt voor het mooie weekend. Jullie zijn toppers.

10954286_10203421078112690_1333825178_o

De week van…

Deze week zou een korte week worden. Morgen en maandag ben ik lekker vrij en gaan we even een paar dagen weg. Een week van 4 dagen betekent niet automatisch dat het een rustige week zou worden. Nee, deze week zat barstensvol. Niet alleen prive maar ook op het werk. Een project waar ik nu al bijna een jaar mee bezig ben, mijn kindje, begint nu zo succesvol te worden dat ik er echt een dagtaak aan heb. Eigenlijk een droom wat uitkomt, fulltime bezig zijn met mijn uit de hand gelopen hobby: WordPress.

Dinsdagavond had ik een date met de atletiekvereniging. Zoals mijn vader altijd zegt, wij zijn niet zo van het “pack”, meer de “lonely wolves”. Maar het was eigenlijk de bedoeling dat voordat alles de komende tijd gaat veranderen we nog een keertje samen zouden gaan hardlopen. Helaas was het steenkoud en zou het onverstandig zijn als mijn vader daar in die kou mee ging trainen. Een van de trainers bij AV Zaanland is Claudia Denneboom, dochter van kennissen van mijn ouders. We hadden elkaar echt jaren niet gesproken maar via Facebook weer de draad opgepakt nu we een gedeelde passie bleken te hebben. Claudia was super enthousiast dat mijn vader en ik even langskwamen en was op haar vrije trainingsavond ook present. Ik besloot maar even wat rondjes warm te lopen aangezien de trainer nog niet aanwezig was. De baan was redelijk glad en ik had het gevoel of ik op een schaatsbaan stond in plaats van een atletiekbaan. Claudia had me verteld dat ik al in groep 3 aan de slag moest, dat was gelijk een zware groep. Dit zou absoluut geen avondje relaxen worden. En zeker omdat mijn vader aan de kant stond te kijken, moet je je wel van je beste kant laten zien ;-)

Ik ben normaal nooit zo van een warming up. Ja even wat rekken binnen en dan 5 minuten warmlopen naar de ontmoetingsplek met Ben. Cooling down, wat is dat? Bedoel je daar mee, na het hardlopen wat afkoelen en napraten…. Toen ik vorig jaar een paar keer met Joep trainde probeerde die mij zijn AV training over te brengen met oefeningen. Ik ben nooit zo van de aerobic klasjes geweest en mijn motoriek is nooit op zijn sterkst geweest met de steplessen enzo ;-) En wat gingen we doen dinsdagavond…oefeningen, veel oefeningen…. Samen met een fietsband en dan weerstand trainen. Ik moest terugdenken aan de kickbokstrainingen met Richard, deden we hetzelfde. Daarna kwamen de “danspasjes” om de techniek te verbeteren.

Foto 20-01-15 20 39 32

Mijn vader stond ondertussen langs de kant lekker foto’s te maken. Want ja mijn eerste AV ervaring moest worden vastgelegd uiteraard :-P Het was echt ****ing koud en ik had zoiets van wanneer gaan we eens lekker hardlopen. Had 3 rondjes warmgelopen en beetje gekletst met 1 van de atleten. Moet toegeven, de mensen daar waren allemaal super hartelijk. Iets wat ik trouwens typerend vind voor het hardloopwereldje en de Zaanstreek. Nadat alle pasjes gedaan waren, moesten we rondjes rennen. Verdikkeme hoe lang is die baan eigenlijk…en hoeveel rondjes waren het nou. De trainer zag gelukkig al vrij snel dat ik er geen eind aan wist en zette me bij een groep mannen die lekker tempo aan het draaien waren. Aangezien ik dat gewend ben door mijn duurloopjes met Ben, was het voor mij bekend terrein. Ze liepen eigenlijk iets te hard voor me maar wist dat de trainer me wilde uittesten dus liet me niet kennen. Na een kilometer volle snelheid moest ik met een vrouw meelopen, wiens tempo weer net iets onder die van mij lag. De trainer hield me goed in de gaten en ik moest lachen om zijn opmerking, ik bewoog mijn lichaam als een bokser. Ja…logisch grapte ik terug, heb toch een paar jaar lang redelijk actief an kickboksen gedaan en daar gebruik je juist de kracht van je bovenlichaam. Dit dus afleren, net zoals ik mijn armen meer naast mijn lichaam moet houden.

Foto 20-01-15 21 12 25

Weet van mezelf dat ik nogal de neiging heb om breed uit te lopen en mijn hardloopmaatje te voorzien van wat ellebogen :-P Behalve dat het voor mij een leerzaam avondje was, was het voor mijn vader gewoon genieten. Lekker onder de mensen, hoop oude kennissen…even een avondje eruit en vooral niet nadenken over onze huidige situatie.

Woensdag is wederom een drukke dag op het werk en ‘s avonds wacht een duurloopje met Ben. Ik merk onderweg dat ik slecht zicht heb in het donker en behoorlijk last heb van mijn ogen. Meestal gaat het wel over na een warme douche, maar ik doe ‘s avonds nog wat op voor werken en voel geregeld prikken in mijn ogen. Als ik in bed lig, kan ik moeilijk de slaap vatten door de prikken. Ga toch geen ontstoken ogen krijgen he… Dit komt slecht uit, ik slaap laat, was al moe en vandaag moesten we weer vroeg op. Mijn vader had gisteren een telefoontje gehad of hij al om half 9 in het AMC wilde komen voor een vatenonderzoek. Half 9 in Amsterdam Zuid-Oost….dan zit je midden in de ochtendspits en ik ben er liever te vroeg dan dat we gaan stressen. Wil zo min mogelijk negatieve prikkels hebben voor mijn vader dus gaat de wekker deze week voor de 4e keer om half 6. Mijn ogen tranen, zijn wat dik en ze zijn licht ontstoken. Gelukkig rijden we zonder enige file binnen 25 minuten weer naar het AMC en zijn we er zelfs eerder als de dame achter de balie van de betreffende afdeling.

10946276_346926965493257_413411161_n

Laptop mee en als een normale werkdag begin ik netjes voor 8 uur ;-) Verrijkt met een Latte van de AHtoGo bouw ik rustig verder aan een website terwijl mijn vader een bloedvaten onderzoek zou krijgen. Uiteindelijk heeft hij alleen een gesprek gehad omdat op basis van zijn eerdere onderzoeken en zijn gezonde levensstijl en conditie zijn vaten prima in orde zijn. Dikke win! En we hoeven nog niet naar huis…

Voor het toedienen van de chemo moet er een port-a-cath geimplimenteerd worden. We krijgen een klein uurtje later gelijk een afspraak met de anesthetist. Ik zit in de wachtruimte met een ADHD peuter en een moeder die eerder bevallen lijkt van haar smartphone dan van haar eigen kind. Net als ik mijn geluidsdichte Beats earplugs uit mijn tas wil pakken, komt mijn vader terug en besluit ik mee te gaan naar het gesprek omdat ik daar wat meer rust heb ;-) Voor ons zit een vrouw van mijn leeftijd, vriendelijk als al het personeel van het AMC. Ze verteld ons dat het AMC gespecialiseerd is in alvleesklierkanker en dat het een verstandige keus is geweest om hier te blijven. We praten wat met haar en tonen haar de foto van Rhea en Lisa in de bakfiets.

10945577_737814509647416_8597302985231908225_n

We vertellen haar dat mijn moeder geen rijbewijs heeft en toch straks met de honden naar het Twiske wil. Ook als mijn vader straks misschien niet kan autorijden vanwege de chemo. En niet alleen dat maar ook omdat fietsen gewoon gezond is voor zijn herstel. Ze complimenteert ons met de manier van denken, de kracht en positiviteit. Dat we ondanks alles hoop houden en positief blijven. Iets wat gewoon enorm belangrijk is ook voor straks, want de geest stuurt op 1 of andere manier toch het lichaam aan….

We worden daarna weer doorgestuurd om een afspraak te maken voor het plaatsen van “het kastje”. Dit kan pas op 5 februari en dat geeft een week extra rust. Dinsdag komt de bakfiets en nu kan mijn vader een week lang nog met zijn nieuwste gadget spelen ;-)

Om een uur of 11 zijn we weer thuis uit het AMC. Even flink doorwerken want er moeten vandaag ook gewoon twee deadlines gehaald worden. In het ziekenhuis heb ik de dokter maar even opgebeld voor mijn ontstoken ogen en als ik thuis kom ligt het receptje al op tafel te wachten omdat mijn moeder die even heeft opgehaald. Het gaat een hele lange dag worden vandaag want we moeten ‘s avonds rond 9 uur wederom in het AMC aanwezig zijn voor een CT scan. Deze keer hoeft mijn vader niet van te voren een goedje te drinken en hoeft ook niet uren zijn eten te laten staan. Net als ik even languit op bed lig om naar mijn favoriete serie te kijken, belt het AMC. Of we nu al willen komen, er is een gaatje vrij. Laptop dicht, schoenen aan en hop de auto in met turbo snelheid want we moeten er al om 7 uur zijn.

Het is nog aardig druk in de wachtruimte voor de CT en MRI scans. Mijn vader krijgt een liter water wat hij in een half uur moet weg zien te drinken. De grote plant naast hem, ziet er verleidelijk uit, maar het is voor eigen bestwil om het zelf te absorberen. Ik doe met hem mee en trakteer mezelf weer op een koffie. Ik heb inmiddels al een koffiekaart gekregen voor spaarpunten.

10410519_896686567019221_1852625684408277611_n

Mijn vader en ik proberen maar beetje grapjes te maken om zo de sfeer ontspannen te houden. Natuurlijk zijn we bang voor de uitslag van de CT scan. Is het groter geworden, zelfde gebleven….pas over een week horen we de uitslag. Mijn vader vertelt dat het meisje dat de scan neemt aan hem vraagt wanneer hij de uitslag krijgt. Mijn vader antwoord daarop dat hij al de uitslag weet, hij heeft alvleesklier kanker. Met trillende handen stop ik mijn parkeerkaartje in de automaat…daar was het woord weer…dat vreselijk K woord. Ik hou mijn tranen in, we gaan lekker naar huis. Deze dag hebben we ook weer gehad. Nu weer een weekje rust, morgen gaan we naar het oosten toe om even te ontspannen in het bos met onze kennissen aldaar.

De afgelopen week was als mijn training op de atletiekbaan. Een hele gladde ondergrond en je voelt telkens je voeten wegglijden. Sprintjes van 800 meter, uitgeput en dan 200 meter rust….even op adem komen en dan weer vol aan de bak.

We hebben inmiddels van veel mensen kaartjes ontvangen, priveberichten, bloemen en een fruitmand. Het voelt zo ontzettend fijn dat jullie zo aan ons denken, medeleven en dit ook op deze manier uiten!

Mental Toughness

Komende week is het Nationale Helweek. Een helweek is een mentale training methode, bedacht door de Noorse trainer en coach Erik Bertrand Larssen. Gebaseerd op de helweek uit het leger, komt het neer op 7 dagen afzien, 7 dagen jezelf uitdagen en leren van wat je allemaal tegenkomt.

google-header

Leuk concept, maar waarom wachten tot “Blue Monday” met je goede voornemens. Het leven is eigenlijk al gewoon een grote survival tocht en het is vaak gewoon “eten of gegeten worden”. Sinds ik eigenlijk openlijk blog over het hardlopen, de ziekte van mijn vader, krijg ik van veel mensen complimenten. “Wat ben je sterk”. Het is eigenlijk heel simpel, we kiezen niet voor een situatie, we worden gedwongen. Het enige wat je kan doen is overleven en daarnaast proberen te genieten.

Volgend weekend gaan we gewoon naar Sibculo toe om daar te wandelen met Cees, Hanneke en Arie. Op de heenweg nog even lekker uit eten bij onze favoriete eettent de Rozenboom. En mijn ouders gaan deze week een bakfiets kopen zodat als autorijden straks misschien te zwaar is mijn moeder zelf naar het Twiske kan met Rhea en Lisa. Want ja mijn vader gaat het de komende 2 maanden superzwaar krijgen. En niet alleen hij, mijn moeder en ik ook. Maar het geloof, de hoop en de liefde is groot. Gisteren heb ik ook voor mijn vader een nieuwe hanger gehaald. We dragen er nu alledrie eentje om de nek. Het geeft ons kracht in deze zware tijd en het klinkt misschien gek maar na al onzekerheid en stress van de afgelopen weken, is er nu ook een soort van rust.

En dat merk ik ook aan mezelf. Ik slaap weer rustig zonder wakker te worden met dat beklemmende gevoel. Ben weer een stuk rustiger tussen mijn oren ondanks dat er nog steeds een grote angst is voor wat gaat komen, de hoop overheerst. Dit weekend stond ook gewoon in het teken van “rust” pakken. Noordwijk hadden we maar niet door laten gaan. Niet zozeer omdat ik de wedstrijd kilometers niet aan kon, maar meer omdat het gewoon vroeg opstaan is en ik wat meer slaap wilde pakken. Zoals Ben ook zei, soms moet je gewoon even voor jezelf kiezen. Niet mijn sterkste punt, maar nu was er wel ruimte vrijgekomen om nog eens een lange afstand te pakken. De teller op Runkeeper van Schoorl toonde aan dat we nog maar drie weken hebben voordat de volgende halve marathon er aan komt. En het was al weer even geleden dat er 21 kilometer uit onze benen kwam. Als je dan een weekend pakt dat je rustig aan wil doen, waarom dan niet gewoon een halve marathon gaan lopen in de zeik regen. De route bevatte ook alle kluften die gemeente Zaanstad rijk was….en volgens mij ook alle molens… Het pad had ik ook nog nooit gelopen dus het is dan altijd even afwachten waar je uitkomt. Uiteraard had ik al wel zorgvuldig voorwerk gedaan met Google streetview ;-)

westerwindpad_1888526a

Het was vooral even spannend of ik het tempo wel zou kunnen volhouden. Ik zag op mijn horloge dat we heerlijk een snelheid van 5:21 aanhielden en Ben vroeg ook een paar keer onderweg aan me of het goed ging. Ik liep ontspannen en had alleen wat koudere spieren door de natte hardlooplegging. Dat we op bekend gebied weer kwamen, liepen we stom genoeg gewoon verkeerd waardoor er nog een extra lusje bijkwam. Maar ik wilde perse de kluft doen over het spoor langs de A7 dus kregen we nog even een mooi stukje route door de Jagersplas. Meerdere mensen complimenteerden ons vandaag als bikkels omdat we gewoon heerlijk door de regen aan het stampen waren. In het begin ontweken we nog wel wat plassen, maar uiteindelijk maakte het niet meer uit hoe diep ze waren, dwars er doorheen. En dan na 21 kilometer hebben we gewoon even ruim 3 minuten sneller gelopen dan in Amsterdam. Mijn benen voel ik bijna niet meer van de kou, maar dat boeit gewoon niet. We hebben gewoon weer even 21 kilometer hardgelopen in de zeikregen terwijl iedereen op weg was naar de Praxis en Hornbach.

Als ik thuiskom word ik door mijn vader direct naar boven gestuurd…die weet als geen ander hoe koud mijn spieren zijn nu. Ik kijk nog even met een glimlach naar de video die ik van mijn neef Arjan heb ontvangen vanochtend. Ik ben daar met mijn ouders op bezoek bij mijn opa en oma. Ik vind dit fragment eigenlijk alleszeggend. Ik hou van je pap, al 36 jaar…

Schermafdruk 2015-01-18 17.25.47

Uit mijn speakers klinkt ondertussen “I Don’t Like Mondays” van de Boomtown Rats, het nummer wat gaat over “Blue Monday”. Morgen is het Blue Monday, de start van Helweek. Ik heb mijn hele leven lang al een hekel aan oud en nieuw, iets wat ik heb overgenomen van mijn vader. Typerend ook dat juist afgelopen jaar deze periode onze HELWEEK was.

Ik geloof niet in goede voornemens, als iets moet veranderen in je leven dan plan je dat niet, dat doe je gewoon. Ik heb ook geen Helweek nodig om mijn prioriteiten helder te krijgen. Afgelopen vrijdag had ik mijn jaarlijkste functioneringsgesprek. Een van mijn bazen vroeg aan mij wat mijn doelen waren voor volgend dit jaar. Ik keek hem aan en lachte en zei dat ik wel de kansen pakte of creeerde als die voorbij komen. Zo is het leven gewoon, je kan wel alles plannen, voornemens maken maar de weg hier naartoe heeft soms gewoon een afslag. Ik ben vanuit huis heel nuchter opgevoed en zo zijn we hier nog steeds. Zoals mijn vader zegt “ik weet dat ik een tumor in mijn lijf heb zitten, maar er zijn ik weet niet hoeveel mensen die het NIET weten”.

Ik haal mijn kracht niet uit een boek, maar uit mijn ouders. Mijn hele leven lang hebben ze altijd gezegd dat als ik wat wil bereiken in het leven, ik daar voor moet vechten. Op je luie gat zitten wachten tot kansen je kant opkomen is ook niet voor mij weggelegd. Mijn ouders, beide op hun manier sterke persoonlijkheden. Beide in hun leven al genoeg meegemaakt, maar nooit de schouders laten hangen.

Over drie weken loop ik de halve marathon van Schoorl. Mijn vader zal dan zijn eerste chemo al achter de rug hebben. Hij heeft Schoorl al vele malen gelopen, niet alleen de 21 maar ook de 30 als training voor de hele marathon. Het zal zwaar worden, maar als ik naar hem kijk, zijn volle gezicht…zijn mentale kracht…dan is 21 kilometer in Schoorl een makkie vergeleken met wat hij gaat krijgen.

En morgen…

monday1

Geloof, hoop en liefde

Het zien van de weegschaal en het moment dat je weet dat iemand met een alvleesklier tumor in 2 weken tijd bijna 4 kilo aankomt, is een moment van hoop. En je hebt hoop nodig om te leven. Vandaag zou na ruim vier weken spanning eindelijk duidelijkheid komen…

o-NERVOUSNESS-GPS-GUIDE-facebook

Nadat ik gisteravond mijn blog online zette, ging ik eerst even hardlopen. Ik voelde me rustig in mijn hoofd en liep ontspannen. Sliep ook eigenlijk direct en werd pas om 7 uur wakker. Het gesprek was vandaag om een uur of 2 en ik bleef bij Rhea en Lisa. Naarmate de tijd vorderde, maakte de rust plaats voor spanning. Ik kreeg als reactie op mijn sms naar mijn moeder of het heel erg was, “maar ook goede dingen”. Mijn arm viel inmiddels bijna van mijn schouder zo strak en pijnlijk die was door de spanning. Toen eindelijk het verlossende telefoontje…

Een uitslag van een tumor biopt duiden ze aan in fases. Maar omdat de enige kans op genezing bij alvleesklier kanker een operatie is, is nu elke uitslag gewoon fase 4. Dus ja dan krijg je het traject van chemokuren waarvan er een aantal verschillende zijn. Met normale enkelvoudige chemo is er 10% kans dat de tumor kleiner wordt. Maar het AMC heeft goede ervaring met een cocktail van 3 chemo’s waardoor de kans op verkleining van de tumor in eens 5x groter is. Aangezien mijn ouders een goed gevoel hebben bij het AMC en ik ze na dat gekloot in het Slotervaart niet opnieuw zoiets wil laten meemaken, blijft mijn pa onder behandeling van het AMC. Ik heb de mazzel dat ik werk bij een bedrijf waar alle begrip wordt getoond en waardoor ik dus met mijn vader mee kan naar het AMC. Normaal gebeurd dit in een lokaal ziekenhuis, voor ons dus het ZMC in Zaandam. Mijn vader krijgt dus binnenkort een kleine operatie waarbij er een soort van kastje aan hem wordt gekoppeld. Er wordt dan 48 uur chemo gedruppeld en dit dan 4 keer in een cyclus van 2 weken.

En dan is er eindelijk die duidelijkheid en kunnen we ons voorbereiden op de strijd die gaat komen. Het zal niet makkelijk zijn voor ons, maar ik weet dat mijn vaders lichaam in uitstekende conditie verkeerd en dat hij er alles aan zal doen om te overleven. Volgens de arts kan de tumor er al jaren zitten en simpel gezegd mag je dan enorm dankbaar zijn dat er geen uitzaaiingen zijn. En dat de tumor dan in al die tijd ook nog relatief klein gebleven is.

Mijn vader heeft de tumor in de kop van de alvleesklier en dit komt ook het meeste voor. Alleen heeft hij het geluk gehad dat de tumor de galbuis afsloot terwijl het bij veel mensen pas ontdekt wordt als het al te laat is. Pancreas kanker wordt daarom niet voor niets bestempeld als een “sluipmoordernaar”. Kans op genezing is er voor mijn vader eigenlijk ook niet meer, maar kans op verlenging is er nog wel. En als er alleen nog maar gesproken wordt over “verlenging” dan realiseer je je pas goed wat voor vreselijke ziekte er in mijn vader zit.

We gaan nu hopen dat de tumor door de chemo inderdaad zijn angels uit de bloedvaten terugtrekt en dat daarna de nano knife de tumor nog een genadeslag zal geven. Een hoop “als” maar als dit lukt, kunnen ze zelfs nog opereren. En dan voel je rust en dankbaarheid omdat een uitslag voor veel mensen een gelopen race is, maar er voor mijn vader nog een marathon in het vooruitzicht is. Een marathon waarbij elke kilometer dubbel telt.

Mijn vader is een bikkel, een bijter….geen opgever. Hij heeft vele marathons gelopen in zijn leven, 42 kilometers….strijden tegen jezelf, pijn lijden maar vooral doorzetten. Dat gaan we nu ook weer doen…

Hoop, hoe weinig ook…je moet het aangrijpen met beide handen. Mijn vaders drang om te leven is zo groot en hoop….hoop doet leven…

9eff14a2622232675ece25c4154cf4da