Author Archives: PixelChick

Mentale strijd

Iedereen die hardloopt weet dat je te maken hebt met pieken en dalen. De ene keer gaat het lekker en de keer erop voelen je benen als pap. Dan hebben we het nog maar niet over pijntjes.

Vorige week kon ik niet de Zeven Heuvelen doen, ik voelde me niet lekker..grieperig…gewoon de bekende winter mallaise. Woensdag weer hardgelopen met Ben maar tijdens de klim van de bekende brug liep ik half te hyperen omdat ik mijn adem niet meer onder controle kon krijgen. Duidelijk nog niet hersteld!

Door de weeks lopen we nooit meer dan 11-12 kilometer en volgende week zondag is de agenda ook al weer volgepland. Het eerste weekend van december staat de volgende wedstrijd al op het programma: de Midwinterduin run. Een pittig deels onverhard parcours, met klimmetjes en een afstand van maar liefst 16,7 km. Na de halve van Amsterdam in oktober had ik niet veel kilometers in mijn benen zitten. Een maandagmiddagrun van 14 kilometer met Ben en verder wat goed gelopen 10 en 11 avondruns. Vorig weekend was eigenlijk de kans om weer even wat kilometers te maken, maar die afstand ging verloren, zodat vandaag mijn enige mogelijkheid was om weer kilometer ervaring op te doen. En dan is er een drukke week met slechte nachtrust en een volgeplande zaterdag. Ik had daarnaast ook al weken niet meer in mijn eentje gelopen. De laatste keren dat ik serieus een afstand ging rennen, kreeg ik te maken met gedachtes die niet stil te krijgen waren. Toegeven aan vermoeiheid….denken dat het niet lukt en ontevreden zijn over je wanprestatie. Als je met een maatje loopt, is die vaak wel in staat om je door dat moment heen te trekken en je net even verder te krijgen dan waar je zelf stopt.

Vorige week zondag liep ik voor het eerst weer alleen en probeerde niet toe te geven aan mijn lichaam dat riep om te stoppen. Vrijdag liep ik in Tiel waar ik eigenlijk altijd zonder enige beschutting loop en veel meer te maken heb met de weersomstandigheden van de winter en de herfst. Door de open weilanden en vol de wind erop, maar toch weer 9 kilometer in de pocket.

En dan de zondagochtend, waar ik toch minimaal 15 kilometer wilde volbrengen. Ik sliep niet geweldig, de benen voelden niet goed en mijn race begon met deze trap. Zo zag ik er ook tegenop….

10809024_657051721079005_451600900_n

Ik besloot te kiezen voor een route die zwaar zou zijn. Zaandam kent veel kluften in de vorm van bruggen. Tiel heeft dijken, bruggen en sluizen. Ik koos voor de route waarbij ik twee keer het kanaal moest oversteken. De brug daarover is hoog en lang en is een prachtige training. Ik kwam er tegenop en kon ook nog ademen, win! De terugweg langs het kanaal had ik vol de wind tegen en moest mijn tempo loslaten.

Ik wist dat deze route ongeveer 10 kilometer was en er kwamen nog genoeg lusjes aan om hem uit te breiden. Ik moest van mezelf langer rennen, niet zeiken gewoon gaan. Ik pakte een lus richting de Waalkade…weer een klimmetje en wind. Het was in eens best warm en ik begon aardig dorst te krijgen. Ik keek op mn horloge, 12.5 kilometer stonden erop, moest er nog 2 om thuis te komen. Maar ik voelde me nog goed dus besloot om de Shell binnen te gaan en daar een flesje sportdrank te kopen. Met de berg suikers in mijn lichaam ging het heerlijk weer en ik besloot de A15 opnieuw over te steken. En als je die oversteekt, moet je die ook weer terug. Ik had geen idee hoeveel kilometers ik al liep. Ik dwong mezelf de benen goed neer te zetten…niet te werken…tijd was niet belangrijk, het ging om de afstand.

Aangezien de Midwinterduin run deels onverhard is, pakte ik nog een stuk park erbij. Gewoon om er voor te zorgen dat ik focus moet houden tot het einde. Ik was inmiddels al te moe om nog na te denken over te stoppen. Ik had mijn Dam tot Damloop playlist opstaan en hoorde de eerste nummers al voor de tweede keer. Ik wist dus dat ik al langer dan anderhalf uur onderweg was.

Ik was er…18,5 kilometer mentale strijd. Heb op mezelf gescholden, niet opgeven…niks voelen…gewoon genieten van bijna 19 kilometers grond onder je voeten. Mijn snelheid was niet zoals de kortere runs, bijna 10 seconden langszamer per kilometer. Maar met de hoeveelheid weerstand die ik onderweg ben tegengekomen, is het verre van slecht.

Over twee weken gaan we die Midwinterduin run doen, denk dat ik vandaag daarvoor een goede training heb gedaan. Deze wedstrijd zou zwaarder zijn dan die 21 kilometer van Schoorl. We gaan het zien, we gaan het merken…en we gaan het zeker voelen!

0 heuvelen

Donderdag schreef ik het nog: ik was er al bang voor, de Advil, aspirine en Echinea-Forte hielpen niet meer, vrijdag voelde ik me beroerd. Ondanks dat naar mijn werk gegaan en met een gloeiende kop achter mijn computer gezeten. Twee complimenten ontvangen van collega’s dat ik er zo stralend uitzie vandaag. Ik heb koorts en voel me beroerd mannen. “Ja maar je ziet er zo relaxed uit”, ja dat is de Advil die z’n werk doet ;-) Ik wist al genoeg, mijn lichaam zei keihard nee dat ik zondag die 15 km heuvels op en heuvels af goed zou kunnen volbrengen.

Alles liep gewoon even anders dan gepland, waardoor mijn parkeer en douche gelegenheid in Nijmegen ook kwamen te vervallen. Half uur lopen naar de parkeergarage, half uur terugrijden naar Tiel…een uur lang in natte kleding zitten met een al niet topfit lijf was vragen om problemen. Zat maar één ding op, iets waar ik absoluut enorm veel moeite mee heb: cancellen. :-( Een tas vol met hardloopkleding had ik meegenomen naar Tiel en met pijn in mijn hart (en nog steeds in mijn hoofd ook haha) keek ik naar mijn startnummer die ik niet zou gaan gebruiken.

Jeroen moest zondag werken dus ik besloot maar naar Zaandam te rijden en daar ‘s middags een korte run te doen. Het regende pijpenstelen vandaag en ik had medelijden met de mensen die ‘m wel gingen doen. Je moet bijna 30 euro betalen om deel te kunnen nemen en een fatsoenlijke plek om jezelf te ontdoen van natte kleding achteraf is er niet. Kreeg later een berichtje van mijn maatje Ben dat die samen met zijn zwager maar in een nabijgelegen parkeergarage was gedoken om zo droog te blijven.

Om 10 over half 2 zou ik gaan starten in vak rood en trok nu ook mijn schoenen aan om een kleine 10 kilometer in Zaandam te lopen in mijn uppie. Al na 2 kilometer belande mijn voet in een diepe plas en ging ik soppend verder. De regen plenste op mijn gezicht en ik vond het stiekem gewoon lekker. Ik voelde al vrij snel aan mijn benen dat ik er verstandig aan had gedaan om niet naar Nijmegen af te reizen. Maar ik wilde in ieder geval proberen om nog een beetje een fatsoenlijk tempo te lopen. Sommige stukken gingen lekker en ik kon een goed tempo aan en liep technisch prima. Andere momenten was het gewoon buffelen en na iets meer dan 9 km vond ik het mooi geweest. Mijn TomTom horloge had er al geen zin in, dus noodgedwongen met Runkeeper aan de slag, wetende dat de pace daar nooit van klopt. Denk dat ik uiteindelijk gemiddeld 5:28 heb gelopen en ik was tevreden en doorweekt.

Foto 16-11-14 14 48 54

Thuisgekomen zag ik dat Ben zijn eerste 10 km er een flitsende tijd had uitgesleept en na 15 km finishte hij in een keurige 1:12:42. Netjes!

Vorig jaar schreef ik geen blog over de Zeven Heuvelen, maar deze keer zal ik het even zwart op wit zetten.

Aan een ieder die mij volgend jaar probeert te overtuigen, om te praten of mee te sleuren naar die 15 km van Nijmegen. Vergeet het maar, ik schrijf me er nooit meer voor in!

 

 

 

De 7 kluften van Nijmegen

Vorig jaar had ik me al op de eerste dag dat het kon ingeschreven: de zeven heuvelen loop. Neerlands op 1 na grootste hardloop evenement. Maar naarmate de datum naderde was ik er verre van klaar voor. Mijn trainingen gingen niet lekker en ik had eigenlijk al besloten dat ik genoeg excuses had om niet meer mee te doen.

Maar met een laatste eindsprint in de training en hulp van een toenmalig loopmaatje besloot ik er toch voor te gaan. Mijn eerste wedstrijd sinds de Dam tot Damloop van 2008. Vijf jaren met blessureleed en dan besloot ik om deel te gaan nemen aan een zwaar parcours zonder al te veel training. Het was druk en ik had een beroerde startplek. Starten aan de hoofdweg is prima, alles wat in die zijstraten staat is drama. Ik wilde vooraan staan dus stond al vroeg in mijn vak. Wachten, wachten en nog eens wachten. We starten veel te laat, ik had het koud en was een bonk adrenaline van opgebouwde frustratie. Dat we mochten starten ging ik als een speer. Ik had een enorme lading beuk muziek opstaan en had compleet vergeten mijn telefoon aan te zetten om te kijken wat mijn tempo was. Het parcours heb ik in een roes gelopen. Kan me veel bos herinneren, veel heuvels en een golfbaan. En dat ik er was en ik compleet kapot was. Bij de finish was ik blij dat ik er was en op zoek naar mijn vrienden. Geen bereik op mijn telefoon, vreemde omgeving…koud…moe…ondanks mijn goede tijd riep ik: IK DOE DEZE NOOIT MEER!

1403233_665576883463525_88150370_o

En dan een jaar later als je op Facebook ziet staan van je collega dat hij zich heeft ingeschreven, begint het te kriebelen. Een paar kliks verder heb ik me ook ingeschreven. Drie wedstrijden achter elkaar….het zal zwaar gaan worden.

Maar de Dam tot Damloop ging redelijk lekker. De Halve ging goed en dit is “maar” 15 km. Nee zo mag ik niet denken. Het zijn 15 zware kilometers…heuvel op en heuvel af. Ben en ik heb de afgelopen weken aardig wat kluft-trainingen gedaan (Zaans voor heuvel). Brug op, brug af…fietserstunneltje in….tunneltje omhoog. Netjes in de pas blijven lopen, pesten die kuiten. Geen enkele avond-route in Zaandam blijkt vlak te zijn en aangezien we altijd starten aan de ene kant van 2 grote rivieren en het spoor is er genoeg om overheen te kunnen klimmen ;-)

10665146_851291481558730_4542176183720597919_n

En dan komt de datum weer dichterbij. Het herstel na de halve ging eigenlijk goed. Veel beter dan na de Dam tot Dam waar ik toch wel aardig heb lopen kwakkelen. Laatste trainingen deze week netjes met een gemiddelde pace boven de 11 km per uur. Ondanks volle longen, dikke keel en een stekende schouder. Het lijkt bijna traditie te worden dat ik de dagen voor de wedstrijd mijn weerstand een dip heeft. Geen fijne traditie :-(

De komende dagen rust nemen en gaan voorbereiden op zondag. Normaal gesproken neem ik altijd muesli repen van de Albert Heijn mee en 2 bananen. Brood gaat er vaak niet meer in, maar die repen hebben voor mijn gevoel één berg aan rommel in zich. Dus ging ik eens op een zaterdagmiddag aan de slag met een recept uit de Runnersworld. En het resultaat….was gewoon ontzettend goed. Dus de ultieme voorbereiding zaterdag wordt in de keuken staan.

10592948_845279698826575_4042160030379537271_n

Ben loopt de zaterdagavond ervoor ook al de night-edition van de 7 Heuvelen en doet de dag erna nog eens de 15 km met mij. Vorig jaar waren wij daar ook al samen aanwezig, we wisten het ook, maar traditie getrouw (bleek achteraf) elkaar misgelopen. Dit jaar zal het niet gebeuren, want we hebben ‘s ochtends al afgesproken en staan voor het gemak ook nog in hetzelfde startvak. Als die griep gewoon nog even wegblijft en mijn longen open staan hoop ik zondag mijn tijd te gaan verbeteren, 1 uur en 22 minuten moeten verbeterd worden. Ik loop zoveel beter dan vorig jaar, ik heb mijn beste hardloopmaatje 15 km naast me lopen…Nijmegen here I come!

Donkere dagen

Mijn Facebook stond gisteren vol met dit soort afbeeldingen.

fokke-en-sukke

Mensen die je wilden helpen herinneren dat je vooral niet moest vergeten de klok achteruit te zetten. Nu zijn mijn enige tijdsindicaties mijn Apple producten en gelukkig gaat daar alles automatisch. Enige die niet automatisch gaat is mijn eigen bioritme. De maanden oktober – maart voel ik me net een mol. Het enige daglicht wat ik te zien krijg, is de wandeling van 10 minuten in de middagpauze.

En aangezien ik het grootste deel van de dag binnen betonnen muren zit, vind ik het ‘s avonds erg fijn om wat in de buitenlucht te doen. Tijdens de zomermaanden zit ik regelmatig onder werktijd naar buiten te kijken en te verheugen op de run die ik voor die avond gepland hebt. In de donkere maanden ben ik afhankelijk van mijn thuiswerkdagen om buiten te kunnen hardlopen. Naast dat het niet handig om als vrouw in je uppie over de donkere wegen te rennen, zie ik ook gewoon verrekte slecht in het donker. Noem het nachtblindheid, als ik vanuit een lichte ruimte in eens in een donkere sta, dan zie ik gewoon een grote zwarte vlek. Ook tijdens autorijden op onverlichte wegen voel ik me altijd een stuk minder prettig dan wanneer er wel verlichting aanwezig is. Om die reden ging ik ook nooit hardlopen in het donker.

Maar de afgelopen maanden ben ik steeds meer gaan hardlopen met mijn Zaanse hardloopmaatje. Dus het probleem van eventueel alleen hardlopen in de avonduren was weggevinkt. Dan bleef nog wel openstaan die verrekte nachtblindheid. Ik had het eigenlijk nog nooit geprobeerd en had mezelf voorgenomen het gewoon eens uit te proberen. Ik had afgelopen jaren al wel een aantal keren in de schemer gelopen en zolang het donker worden in stappen ging, had ik daar nooit veel problemen in ondervonden.

De afgelopen weken werd het steeds donkerder tijdens het avondrondje. Sommige routes zijn beter bevallen dan de andere. Je ervaart alles heel anders in het donker. Hoe mensen eigenlijk alleen maar bezig zijn met hun telefoons op de fiets en niet met hun omgeving. Het is al een aantal keer gebeurd dat we maar opzij springen omdat mensen compleet uit hun lichaam getreden op een fiets zitten. En dan lopen we er inmiddels al bij als halve kerstbomen met knipperende lichtjes en reflecterende strips. Denk dat ik als hardloper beter verlicht ben dan de gemiddelde fietser ;-) Dus die route pakken we niet meer op dat tijdstip, de tijd dat mensen vanaf het station naar huis fietsen.

Foto 29-10-14 18 47 53

Want buiten die vervelende fietsers om, ervaar ik hardlopen in het donker als rustgevend. Inderdaad je hebt minder afleiding van de omgeving, het is rustiger op straat en je hebt door het mindere zicht gewoon direct meer focus. Ik merk ook nu ik vaker in het donker hardloop dat ik niet meer alleen vlekken zie, maar dat ik beter contrast kan zien. Ik ga express alleen op verharde wegen lopen, die ik goed ken vanuit het licht. Ga niet het risico lopen om een route te kiezen met straattegels die scheef liggen. Wat er dan kan gebeuren heb ik drie jaar terug al eens meegemaakt en lang last van gehad.

Hopelijk kan ik op deze manier overwinteren en mijn kilometers blijven maken. We hebben na de succesvolle Halve Marathon van vorig weekend de hardloopagenda tot en met maart gevuld met een aantal leuke loopjes. Zo’n loop door de grote stad is leuk voor een keer, maar met de hoeveelheid mensen en trambanen is de CPC loop van Den Haag geen goed plan. Dus gaan we begin februari de Halve van Schoorl doen. Prachtige route door de bos en duingebieden van Schoorl en Groet. En om daarvoor te trainen doen we nog 2 andere kleinere wedstrijden in dezelfde regio.

Afgelopen jaar kon ik de Zandvoort Circuit Run niet doen omdat mijn vader die dag naar het ziekenhuis moest. Gelukkig is met hem alles goed gekomen, niets belangrijkers in het leven dan gezondheid!!! Dus in 2015 ga ik hem weer proberen te volbrengen als mooie afsluiting van een vijftal kuitenbijtende runs ;-)