Author Archives: PixelChick

Volgend jaar weer?

Diep in de middag starten houdt in dat je een hele ochtend de tijd hebt om spanning te kweken. We moesten pas om 14.35 uur starten dus hadden pas om 12 uur afgesproken op de vaste ontmoetingsplek. Redelijk vroeg want mijn ervaring de voorgaande keren was dat er altijd een behoorlijke rij nog kon staan bij de bussen. Mijn hardloopmaatje ging sowieso al nooit met de bus naar de start dus voor hem was het gevoel van een sardientje een nieuwe ervaring ;-) In het park aangekomen was het verdacht rustig. Er stond een korte rij met mensen en er kwam net een bus aan. Naast me stond een man nog net een soft ijsje weg te werken en een broodje met ei, ui en andere heerlijkheden.

Foto 21-09-14 12 16 53

We besloten ons niet naar binnen te proppen en de volgende bus te pakken. We konden zelfs zitten, maar als je met de bus naar de start van een run gaat, is zitten een beetje raar ;-) Het zonnetje was flink aan het schijnen maar de koude wind zorgde voor aardig wat verkoeling. Dit zorgde wel continue voor de vraag, ga ik in het lang of kort lopen.

De bus bracht ons al om 13.00 uur in Amsterdam. Veel te vroeg natuurlijk, maar we konden wel nog even sfeer proeven. Ben, mijn hardloopmaatje, had gelukkig gisteren tijdens de Damloop by Night nog niet alle hits gehoord van de plaatselijke drumband dus gelukkig was deze ook present in Amserdam. Het had nog weinig zin om naar het startvak te gaan dus we besloten maar om aan het water te gaan zitten en nog een beetje te genieten van het mooie weer.

Foto 21-09-14 12 57 38

Na twee bananen, twee muesli-repen en twee bezoekjes aan de Dixie’s was het tijd om richting startvak te gaan. We hadden eigenlijk gerekend op een soort van veemarkt, maar we liepen zo het vak in. Het was nog even spannend want Ben had zich ingeschreven via Le Champion en mocht eigenlijk al om 11 uur starten. Maar hij besloot om vast te houden aan ons eerste plan om de race samen uit te lopen. De koude waterflesjes op mijn buik, de wind, zenuwen en Aquarius zorgden ervoor dat ik al na 1 minuut in het startvak weer wanhopig naar de Dixie begon te verlangen.

Inmiddels was het vak voor ons gestart en had de organisatie Annemarie Thomas geregeld die ons een warming up ging geven. Op dat moment wilde ik alleen maar focus en concentratie en heb weinig zin om mee te gaan hossen met mijn armen in de lucht. Ik was alleen maar bezig met de mensen voor me dat die het ook niet gingen doen want dan krijg je met mijn lengte een lastige situatie ;-) Natuurlijk had de Tom Tom ook weer moeite om de GPS te vinden en net voor het startschot stond daar ook GO op.

Foto 21-09-14 14 21 39

We hadden besloten om toch maar in het lang te gaan lopen. Denk dat we de enige twee waren in ons vak die geen hempje of t-shirt droegen. De rest was allemaal fris gekleed en de eerste kilometers heb ik ook nog lang gedacht dat ik een verkeerde keuze had gemaakt. We konden tot onze grote verbazing al vrij snel tempo maken. Ben had vorig jaar een teleurstellende tijd van 1:29 (hij kan echt veel harder) dus ons richtpunt was dat die tijd eraan ging. Ik zou dan tussen de 5:30 en de 5:35 moeten lopen per kilometer om in ieder geval op een PR uit te komen. Af en toe ging de duim omhoog en de blik gaan we niet te hard. “Nee joh, gaat lekker”. Na het 3 kilometer punt checkte ik mn horloge, slik…we lopen gemiddeld 5:17…ben ik niet veel te hard gestart nu?

10661879_1482714845338460_2475080281530422644_o

In het altijd gezellige Amsterdam Noord haalden we al de Power Rangers in en kwam het 8 km punt in zicht. Het psychologische “point of no return”. Het plan was eigenlijk om daarna tempo te gaan maken om te compenseren wat we in het begin hadden verloren. Maar omdat we vanaf de eerste kilometer de vaart erin hadden zitten, was de versnelling niet meer echt nodig. Langs de A10/A8 stond ook een behoorlijke frisse wind die we vol tegen ons hadden en aangezien we al ruim een uur aan het lopen waren, koelde mijn lichaam heel snel af. Ik had het gewoon koud!

Op de Noorder IJ en Zeedijk blaaste de wind nog vrolijk door en uit mijn ooghoek zak ik een jongen helemaal knockout in het gras liggen. Dat soort momenten doen altijd iets met me en doet je realiseren wat sport ook met mensen kan doen. Na een lang stuk strak asfalt draai je de Zuiddijk op, het slechtste stuk van de 16 km. Ik zat er doorheen, had het koud en ik kwam de man met de hamer tegen. Nam nog wat slokken water met druivesuiker en voelde iets van energie mn lichaam in stromen, maar die laatste 2 kilometers moest ik op karakter gaan doen.

10014301_1482714625338482_6492429489235440150_o

Ben ging voor me lopen en ik had mijn focus maar op hem gelegd en probeerde vooral niet te gaan nadenken hoe ver ik nog moest lopen. Voor de finish is er nog een flinke klim over de Zaan, als je op de brug bent zie je de letters “finish” staan. Ik wist dat we de tijd zouden halen en hoorde nog steeds muziek uit mijn Spotify Playlist. Daar zat voor 1:27 aan muziek in dus ik wist dat het vermoeide gevoel ergens door kwam. Wat is het dan fijn als je over die streep bent, leeg…moe…maar met een dik PR (1:27.19).

Foto 21-09-14 17 30 03

De benen doen zeer en het is nog een stuk lopen naar de kleding ophaal punten. Ik besef nog niet wat voor een tijd we gelopen hebben. Het flesje AA drank geeft nog een beetje energie en het aantrekken van een lange broek en een jasje geeft weer wat warmte terug aan mijn koude lijf.

Als ik later mijn vriend even bel om te vertellen dat het goed is gegaan, zegt hij dat er een jongen van 24 is overleden. Het beeld van die jongen die ik eerder heb zien liggen, schiet door mijn hoofd, maar hij was het niet. In het nieuws van 5 uur wordt hij al niet eens meer genoemd. Maar van ouders die vanochtend hun zoon succes hebben gewenst is nu hun leven ingestort. Een donkere vlek op een mooie dag.

Over vier weken moeten we weer aan de bak, dan wacht de Halve Marathon van Amsterdam op ons. Die zal ik wel iets rustiger moeten gaan lopen, maar deze tijd pakken ze niet meer van mij af. Bedankt Ben voor het meelopen!

Voorbereiding op “Idioterie”

Na mijn onverwacht goede tijd bij de Zeven Heuvelenloop had ik me voorgenomen in 2014 wat vaker mee te doen aan wedstrijden. Die Halve Marathon van Amsterdam stond eigenlijk al jaren op mijn verlanglijstje en besloot ik dus om me volledig op hardlopen te gaan richten en (tijdelijk) te stoppen met kickboksen. De wedstrijd agenda zou beginnen met de Zandvoort Circuit Run, maar die moest ik helaas vanwege persoonlijke omstandigheden voorbij laten gaan. In juni plande ik weer een race, de Overbetuwe Run. Helaas heb ik ook die aan me voorbij moeten laten gaan. Al met al dit jaar nog geen enkele wedstrijd gelopen…

In een vlaag van verstandsverbijstering had ik me in april ingeschreven voor de Dam tot Damloop. Het leek me wel leuk om ter voorbereiding van de Halve nog even die 10 mijl op mijn naam te zetten. Nu is die afstand voor mij normaal gesproken totaal geen probleem. Ik loop gemiddeld wel meer dan dat op een zondagmorgen, maar er is alleen één klein verschil. Ik loop in mijn eentje op een rustige landweg en het enige wat ik zo nu en dan tegenkom is een fietser. Genietend van de natuur en rust om me heen, kom ik altijd helemaal “zen” terug.

10294990_764224783598734_1414475158397047410_o

En dan ga je je inschrijven voor het grootste hardloop evenement van Nederland. Ik word al kriegel op de Kalverstraat in Amsterdam op een zaterdagmiddag. Deze massa kom ik nu ook tegen, maar dan hardlopend. Mensen die voor je voeten lopen, naar links gaan als jij ook net naar links wil gaan. Een bron van potentiële ergenis en toch heb ik me later verleiden om me weer aan mee te gaan doen. In 2006 en 2008 liep ik veel en goed, was jaren jonger en ik had twee keer een slechte tijd namelijk rond de 1.35. Dit kwam niet door mezelf, maar met name door die andere mensen die mij in de weg liepen.

En nu is het morgen weer zover en ben ik misschien wel in een veel betere vorm nog dan 8 jaar geleden. Het afgelopen jaar heb ik ontzettend aan mijn techniek gewerkt en ben ik overgestapt op een ander merk hardloopschoenen, Asics. Van mijn gescheurde enkelband is nog weinig terug te zien, ik loop met links zelf stabieler als met rechts. En ondanks dat ik begin augustus het asfalt raakte en daar een paar flinke wonden aan overhield, heeft het me niet weerhouden van trainen.

En dan komt de Damloop dichterbij en wordt het steeds drukker op de weg. Allemaal mensen die nog 2 weken van te voren bedenken dat ze toch echt het luie zweet eruit moeten werken. Die mensen die in blinde paniek reageren als de Damloop organisatie bijna een week van te voren al waarschuwt dat het warm weer wordt. Die mensen die zich drukker maken om hun outfit dan hun prestatie. In 2008 wist je dat deze mensen er waren, maar door Facebook en Twitter wordt je dagelijks geconfronteerd met deze mensen. En ik erger me rot.

Ik wil morgen onder de 1.30 lopen, ik moet het makkelijk kunnen halen. Alleen ik heb te maken met een “obstacle run”. En morgen ben ik zelf mijn grootste vijand. Ik moet rustig blijven in mijn hoofd en me niet gaan lopen ergeren aan al die idioten die denken dat ze 16km ongetraind kunnen volbrengen. Ik ga er morgen alles aan doen om het te halen en loop gelukkig samen met mijn loopmaatje die het tempo in de gaten zal houden. Mijn ergenis moet ik om gaan zetten in adrenaline.

Ik heb een betere startplek dan de eerdere keren dat ik ‘m gelopen heb dus ik hoop dat ik morgen een beetje mijn eigen tempo kan lopen. Dan kan ik gaan genieten van misschien wel één van de mooiste wedstrijden van Nederland. Een thuiswedstrijd met de finish een aantal meters voor de plek waar ik 2 maanden terug nog languit op het asfalt lag…

…ik heb er zin in!

Designers zit niet stil

Afgelopen weekend vond de vierde editie van WordCamp Nederland, in Utrecht plaats. Dit is het event voor gebruikers en ontwikkelaars van WordPress. Voor mij was dit de derde keer dat ik aanwezig was, en voor de tweede keer was ik spreker. In 2012 behandelde ik een case over mobiel solliciteren, maar voor deze editie ging ik de uitdaging met mezelf aan. Ik besloot om te spreken vanuit mijn eigen vakgebied: design.

Inspiratie voor mijn onderwerp was een discussie op Twitter tussen een aantal frontenders. Deze behandelden het onderwerp of een designer wel of niet verstand moest hebben van CSS. Ik heb vorig jaar al tijdens een WordPress meetup in Amsterdam een discussie losgekregen over de veranderende rol van een designer en front-end developer binnen het web-team. Dit bleek ook voor WordCamp weer een prima basis te zijn om wat stof tot nadenken achter te laten in de zaal.

De rol van een designer is veranderd

Wanneer ik terug kijk op de ontwikkelingen van webdesign in de afgelopen 10 jaar is dit enerzijds eigenlijk enorm toegenomen, maar anderzijds ook weer beperkt. In 2006 maakte ik bijvoorbeeld heel veel websites met Flash en design voor een website in Flash betekende eigenlijk dat je geen beperkingen had. Je kon alle lettertypen gebruiken en alle elementen over elkaar heen schuiven. Als ‘finishing touch” deed je nog een beetje video, geluid of animatie erbij. Het wonderlijke was dat de bezoekers rustig minuten lang naar een eveneens prachtig ontworpen loading balk bleven kijken. Een grid was er niet en je kon helemaal los in Photoshop of Illustrator. Dit was voor het web een behoorlijke verademing omdat je zonder al te veel problemen gebruik kon maken van ongeveer alles.

Steve_Jobs_presents_iPhone

Maar in 2007 gebeurde er iets wat later het leven van een webdesigner behoorlijk zou gaan veranderen. De opkomst van de iPhone en 3 jaar later ook de iPad betekenden ongeveer het einde van Flash, want Flash werd hierop gewoon niet ondersteund. Maar niet alleen dat was een grote verandering voor het webdesign proces. Wat nog veel grotere gevolgen had was dat gebruikers je website nu ook op andere apparaten bekijken naast hun vertrouwde desktop of laptop. Webdesign was weer een stap verder in haar evolutie, maar hoe zit het met diegenen die dit moeten ontwikkelen?

De afgelopen jaren is het website bezoek met smartphones en tablets enorm toegenomen. Mensen gebruiken devices overal, tegelijkertijd of achter elkaar. Om een website geschikt te maken voor al die verschillende schermgroottes hebben, is in de afgelopen jaren responsive webdesign wel de standaard geworden. Ik kwam laatst een hele mooie tekst tegen. “Het web is altijd al responsive geweest, wij als webdesigners hebben er vaste pixels aan meegegeven.”

Wat betekent dit nu voor jouw rol als designer?

Tijdens WordCamp volgde ik ook andere presentaties en bij die van de front-end developers viel me één ding op: de irritatie richting designers. Vroeger voor het “responsive webdesign tijdperk” was de rol van een designer simpel. Je maakte een schets in Photoshop, pixel nauwkeurig en deze werd exact door vertaald naar code. Tegenwoordig moet je een design maken voor desktop, tablet, mobile…misschien nog 2 andere formaten. Elementen gaan verschuiven, volgorde van leesbaarheid is anders. Kortom een compleet andere manier van werken. Een developer maakte een mooie opmerking: “Fuck the designer”. En ondanks dat ik een geboren designer ben, kon ik niet anders dan hem gelijk geven.

blokkendoos

Responsive design klinkt voor ons designers nog een beetje eng. Misschien een beetje beperkend, alsof je al je vrijheden weer moet inleveren die je de afgelopen jaren heb verworven door de technische veranderingen en verbeteringen. Terwijl het meerendeel van de bezoekers nog steeds je site bezoekt met laptop of pc, moet je in eens rekening gaan houden met de meest kleine schermen. Twee jaar geleden dacht ik er ook zo over en vroeg mezelf ook af of responsive design niet gewoon een hype was. Achteraf gezien is dat gewoon iets wat tussen je oren zit en is het juist een uitdaging om iets te ontwikkelen wat voor alle schermen een perfecte gebruikers ervaring kan bieden.

I’ve lost my pixels

Ik moet toegeven, ik ben wel een designer met een ongezonde interesse in code omdat ik tijdens mijn eerste baan moest leren html-en. Toen ik begon met het ontwerpen volgens de methode van responsive design, wilde ik zelf de vrijheid hebben om te bepalen wat er gebeurde op een tablet of smartphone. Apple en Microsoft stonden aan de basis voor de hedendaagse design trend: “flat design”. Daardoor kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik Photoshop niet meer nodig had. Ik stapte over naar Illustrator en ging vandaaruit verder in de browser.

I've lost my pixels

Ik zag in de zaal een aantal mensen wit wegtrekken toen ik riep dat ze eens moesten proberen te stoppen met Photoshop. Gewoon alleen nog maar gebruiken waar het programma eigenlijk altijd voor heeft gediend: nabewerking van foto’s. Tuurlijk moet Illustrator je wel liggen. Ik heb jarenlang vol verbazing toegekeken hoe mijn collega al zijn ontwerpen deed in Illustrator terwijl ik het heerlijk vond om met pixels te werken. Illustrator gebruikte ik wel vaker voor Flash websites omdat Flash ook een vectoren programma is. Met de komst en ondersteuning van SVG, worden vectoren bestanden voor het web dus ook steeds meer een standaard. Waarom zou je op dubbele retina grootte gaan werken in Photoshop als je in Illustrator sowieso al een schaalbaar ontwerp kan opleveren.

Tuurlijk zal niet elke designer de stap kunnen maken om in de browser te gaan vormgeven en Photoshop kunnen loslaten. Net zo goed dat een frontend developer niet het oog voor detail bevat die een designer wel heeft. Daarom is het juist zo belangrijk dat de traditionele designer eens serieus gaat kijken naar zijn of haar eigen rol binnen het team. En zich eens goed gaat verdiepen in de mogelijkheden en beperkingen van de techniek. De rol van een designer is veranderd, design is niet langer alleen een mooi plaatje. Maar als designer moet je rekening gaan houden met het feit dat functionaliteit misschien nog wel belangrijker is dan jouw creatie. En het gevoel van beperking die je opgelegd krijgt door responsive design, is juist een reden om te gaan zoeken naar een andere invulling voor je creativiteit.

Het web bestaat niet uit pixels

Soms verlang ik ook terug naar die tijd dat ik helemaal los kon. Dat ik me niet druk hoefde te maken hoe snel een site ingeladen was. Vindbaarheid, daar deden we niet aan. Maar als ik dan bezig ben met een ontwerp om te zetten naar een responsive website dan ervaar ik toch weer hetzelfde gevoel. Het zit in de kleine dingen, en heel veel kleine dingen bij elkaar maken iets toch weer groot. Je merkt het nu al, steeds meer browsers gaan de nieuwste technieken ondersteunen waardoor de mogelijkden voor ons designers ook weer toenemen. Maar ga daar niet op zitten wachten, maak je front-ender eens blij en geef hem niet het gevoel of je weer wat over de schutting werpt. Laat die pixels los en neem het web zoals het bedoelt was: als vrije vorm.

Reacties

Na afloop zag ik een behoorlijk aantal mentions op Twitter van mensen die mijn presentatie hadden bijgewoond. Gekscherend werd ik de Photoshop-killer genoemd. Roepen dat je moet stoppen met Photoshop is natuurlijk ook wel de gevoelige snaar raken van designers. En dan nog er eens aan toevoegen dat ze moeten gaan coden is helemaal tegen de schenen schoppen. Voor mij werkt vormgeven in de browser erg fijn, maar voor een design start ik wel altijd in Illustrator. Hoe ik dat design verder vertaal naar de andere schermen is een stap die ik in mijn hoofd doe en later verder uitwerk in code. Die vrijheid die ik in code heb komt omdat ik ook gewoon goed ben in HTML en CSS. Ik snap dat voor het grootste deel van de designers code alleen maar zal beperken doordat ze het niet zelf kunnen schrijven.

Maar met mijn presentatie had ik wel bereikt wat ik wilde. Mensen ging er over nadenken wat ik had verteld. Mijn volledige presentatie kun je vinden op Slideshare.

De treurige status van de (mobiele) reiswebsite

Onze eerste Koningsdag is achter de rug, de bomen zijn groen gekleurd en de temperaturen gaan omhoog. Langszaam begin je aan de zomer te denken. En daarbij horen natuurlijk ook vakantieplannen!

Bij het zoeken naar een leuke vakantie is voor veel mensen Google de eerste stap. Vorig jaar toonde Google’s rapport “Our Mobile Planet” nog dat reizen  in de top 5 staat van meestgebruikte onderwerpen waarop wij zoeken. Maar hoe zit het eigenlijk met de mobiele status van de reiswebsites? Een zoekactie naar dit onderwerp  levert een artikel van Twinkle Magazine op uit 2012. Nu zijn we ruim 2 jaar verder en wat is hierin nu eigenlijk veranderd?

Travel Top 30: de grootste online spelers

Twinkle verwijst in het artikel naar de toenmalige Travel Top 30 op hun website. Leuk om die ook even voor 2013 te bekijken. Hieronder het lijstje:

  1. KLM
  2. TUI Nederland / Kras.nl
  3. Sundio Group
  4. Transavia.com
  5. Thomas Cook
  6. Travix
  7.  Landal GreenParks
  8. Emesa Nederland
  9. Roompot
  10. Vliegtickets.nl

Ik zal jullie alvast de verrasing verklappen: het meerendeel neemt nog steeds de smartphone bezoekers niet serieus.

De mobiele aanvoerders

KLM werd in het artikel uit 2012 al geroemd en stond ruim bovenaan. KLM snapt het gewoon, lopen voorop en doen hun best om hun klanten tevreden te houden.  Top!

Een stap in de juiste (mobiele) richting

De tweede vliegmaatschappij in dit rijtje,  Transavia heeft wat meer moeite om het te begrijpen. Wanneer ik met mijn smartphone via Google naar Transavia.com ga, krijg ik HET scherm wat je als mobiele bezoeker echt NOOIT wil krijgen. Juist het scherm met verwijzing naar de app. Ik wil geen app downloaden, ik wil zien wat je me te bieden hebt, dus ik klik op de link “ga naar de website”.

transavia

Ik heb nu spijt dat ik de app niet heb gedownload. Met de website kan ik helemaal niks op mijn smartphone. Met de app kun je wel gewoon een vlucht boeken. Dat dan weer wel… Maar lieve mensen van Transavia, wil je perse verwijzen naar je app, haal dan aub die link weg naar de website. Ik ben teleurgesteld. :-( Maar goed, toch een plusje omdat jullie in ieder geval een app hebben, zelfs voor Android en iPhone.

HuskSundio Group

Ik heb goede hoop op de Sundio Group die met een aantal grote namen zoals SunWeb, Jiba en GoGo redelijk gericht zijn op jongeren. Opvallend is eigenlijk de diversiteit in het mobiele aanbod. Aantal websites zijn alleen voor de desktop, Sunweb heeft dan een aparte mobiele site en de 3 websites die responsive zijn, lijken verdacht veel op elkaar. Maakt verder niet uit, ze zijn gelukkig mobiel. Ik pak even die van Husk.nl en probeer een reis te boeken. De site is lekker snel en zelfs de beschikbaarheid vloeit rap over mijn scherm. Ik spring zowat van blijdschap op als ik een “boek” knop zie staan, waarna ik in een andere beveiligde omgeving kom die ook gewoon smartphone proof is.

Helaas heeft SunWeb geen responsive website, maar een aparte mobiele website, die uiteraard ook apart is geindexeerd door Google. Naast de m.site heeft SunWeb ook een uitgebreide app, ik kan er zelfs mijn reis mee boeken.

Husk heeft naast zijn responsive website ook nog een iPhone app maar deze is meer voor gebruikers die hun reis al geboekt hebben en op de plek van bestemming nog wat informatie nodig hebben. De app is ook niet te vinden in de category “reizen”, maar in “lifestyle”. Logisch dus ;-)

Vliegtickets

Vliegtickets heeft ook een soort van responsive website. Ongeveer 80% van de normale content op de homepage verdwijnt en alleen het zoekblok blijft achter. Het formulier heeft op de smartphone niet de bekende native formulieren dus het is vrij lastig om bijvoorbeeld met de datum prikker om te gaan.

Thomas Cook

Thomas Cook lijkt zich vooral te richten op apps. Ze hebben een ruim aanbod in zowel de Google Play als de Apple Store. Beetje jammer dat de website nog niet geschikt is voor de mobiele bezoeker, maar misschien zijn ze nog druk bezig ;-)

De achterblijvers

Ander verhaal voor de websites www.tui.nl en www.kras.nl. De nummer 2 uit de lijst van online travel partijen heeft gewoon geen mobiele website. Ik zoek naar iPhone apps en die zijn zelfs niet aanwezig. Hoe willen ze op deze manier de online bezoeker nog kunnen servicen?

Landal is een organisatie die ik ook al een paar keer op Twitter “geprikkeld” hebt naar hun mobiele beleid. De laatste keer is al weer een aantal maanden geleden en toen kreeg ik als reactie terug dat ze bezig waren met een nieuwe website. Ik weet dat website trajecten veel tijd in beslag kunnen nemen en dat met name het hele boekingsproces lastig door te vertalen is naar kleinere schermen. Ik hoop dus dat Landal nog dit jaar kan komen met een website waar ook de smartphone bezoekers blij van worden.

De oprichter van Roompot heb ik twee jaar geleden eens gesproken toen ik bij BNR radio te gast was. Hij had toen nog zijn focus op social media maar was zeker wel geinteresseerd in mobiel. Nu twee jaar verder is er alleen nog maar een app voor de iPad met het magazine. Vorig jaar was er ook nog een iPhone app, maar die kan ik niet meer vinden.

Ik ben op zoek naar een verklaring

Wat is nu de reden dat de reisbranche zo enorm achterloopt? Het proces om een reis te boeken vergt natuurlijk wel het invoeren van een berg gegevens. Booking.com doet dit heel goed door dit te koppelen aan een inlog. Bij Landal of Roompot is dit natuurlijk wat lastiger omdat dit hier niet het geval is (Zou trouwens best handig om wel met inlog te gaan werken). Tevens is het binnenhalen van alle data voor bijvoorbeeld de last minutes redelijk traag en zwaar. Niet iets wat je snel zal kunnen doen op je mobieltje met de snelheid van 3G.

Kijken, kijken…kan niet kopen

Maar wat doen mensen nou juist op hun andere schermen: juist orienteren. En zelfs dat is bij het grote gros van de reiswebsites gewoonweg niet mogelijk. Ik hoop dat dit over twee jaar anders is. Dat Landal zich aan zijn belofte houdt en nog dit jaar met een mobiel vriendelijke website komt. Ik hoop dat de Sundio Group hun responsive website template gewoon even strak trekt ook naar hun andere websites. En dat meneer Roompot na het lezen van dit artikel zich ons gesprek herinnert en mij kan vertellen waarom ze er zelfs op achteruit zijn gegaan (van app naar niks).