Written by Terwijl de hoge pieten van de wereld lopen na te denken over het broeikas effect, beleven wij hier in Nederland weer een ouderwetse winter en slaat de Elfstedenkoorts toe. Garages kunnen winterbanden niet meer aanrukken en het strooizout is al op. Ik vind het winterse landschap prachtig! Afgelopen weekend in Drente genoten van een dikke laag sneeuw. Lekker met de honden in het bos gewandeld die al die sneeuw natuurlijk schitterend vinden. Hier in het westen lag niks bij thuiskomst. Saaie grijze tegels en bruine bomen en het regende. Die regen zorgde er dinsdag al voor dat ik niet naar mijn werk kon. De straten waren veranderd in ijsbanen. Mijn auto was letterlijk dichtgeregend. Kon geen spuitbusje of ingevette rubbertjes tegenop.
Dus besloot ik om woensdag maar naar mijn werk te gaan. Rond half 3 zag ik een tweet van de ANWB voorbij komen waarin ze waarschuwden voor extreme sneeuwval. Paar minuten daarna belde mijn moeder op dat het echt enorm sneeuwde. Het had weinig zin om toen nog naar huis te gaan, want ik ben al minimaal 50 minuten onderweg zonder tegenslagen. Ik besloot tot een uur of 5 op mijn werk te blijven en daarna in Vianen boodschappen te doen bij de Makro. Bij “ons” was het nog prima weer, de zon was net ondergegaan. Meestal is de drukte op de ring Amsterdam wel rond een uur of 7 weg en kan ik gewoon doorrijden. De ANWB sprak over een infarct bij Amsterdam. De ring stond klokje rond over alle banen muurvast. En ook op de A1 en A2 begonnen lange files te ontstaan. Ik besloot rond een uur of 6 maar naar huis te gaan en het erop wagen.
Ik haalde wat eten bij het tankstation, ging nog een laatste keer naar de wc en waagde het erop. Op de A2 was het rustig en ik kon doorrijden tot Amsterdam. De weg werd steeds slechter begaanbaar en een dikke laag sneeuw scheidde de rijstroken. Bij Amsterdam werd het pas echt erg. Ik twijfelde of de auto’s wel de weg op konden komen, want het was een ijsbaan. De derde baan was een glimmende strook ijs en op de tweede baan was het ook goed opletten. We reden gemiddeld 5 tot 10 km per uur. Langs de weg stonden mensen stil en de ANWB auto’s reden op en aan. Nederland was veranderd in een oostblokland.
Op de radio hield Patrick Kicken de automobilisten een beetje warm. Sommigen stonden al vanaf 4 uur ‘s middags stil op de A9. Ik was nog zo slim geweest om wat eten en drinken te halen, maar anderen hadden die mogelijkheid niet genomen of gehad. Pas om half elf was ik eindelijk thuis. Op dat moment stond er nog 21km file op de A9 en nog 17km file op de ring Amsterdam. Mijn voet was dood door het vele indrukken van de koppeling en mijn lichaam stijf van het zitten. Voorzichtig nam ik de steile afrit naar de lokale weg en trof tot mijn verbazing aan dat de N-weg schoner was dan de ring. De sneeuwruimers waren ook wakker geworden en in eens zag ik ze in colonnes vertrekken. De vrachtauto’s die al sinds ‘s middags op de Den Uylbrug stonden, waren ook net weggetakeld. Die waren door de plotselinge sneeuwval van de brug gevallen. Vol verbazing keek ik om me heen en hoorde nog net op de radio dat er iemand al 7 uur onderweg was. Om half elf was ik vermoeid thuis, ik had er 4 uur over gedaan om thuis te komen, waarvan ik 3,5 uur op de ring Amsterdam heb vastgestaan. Gelukkig heeft mijn autootje mij niet in de steek gelaten en heb ik geen gevaarlijke situaties gehad.
Vroeger waren dit normale winters. Ik vraag me af wat er gebeurd is in Nederland dat we er nu niet meer mee om kunnen gaan….