Written by In een eerder blog heb ik het al eens gehad over onze Rhea en hoe zij zich gedroeg. We hebben ons vaak zorgen gemaakt om haar dat ze misschien wel bloedarmoede of iets dergelijks had. Maar als we haar dan weer onvermoeibaar zagen rennen op een regiowandeling dan wisten we dat ze niks mankeerde. De laatste weken, rondom haar loopsheid zat er echt geen gang meer in Rhea. Het wandelen ging traag en zelfs haar favoriete uitje naar het bos zorgde er niet meer voor dat ze daar ouderwets ging rennen. Op de KCM had ze zelfs in haar keurrapport dat ze niet zwaarder mocht worden. Rhea…te zwaar…een hond die buiten altijd zoveel energie verspilde moest nu bijna op dieet. We gingen veel met haar in de polder wandelen wat ze wel leuk vond en waar het tempo wel hoger lag. Daardoor wisten we weer dat er niets aan de hand was met haar…maar dat het gewoon tussen haar oren zat.
We hadden al besloten dat we Lisa gingen halen en omdat we er zo lang mee bezig waren, ging de tijd zo langszaam. En dan komt eindelijk het moment dat je haar kan ophalen. We hadden nog nooit twee honden tegelijkertijd gehad dus het was voor ons ook heel spannend. Op de terugweg naar huis keek Rhea steeds een beetje achterom naar Lisa en de blik in haar ogen vertelden: “is ze daar nog steeds…ik droom dus niet…” Thuis aangekomen was Rhea heel onwennig. Ze wist niet goed wat ze met Lisa aan moest. Overal waar Lisa liep, liep Rhea ook. Maar eigenlijk de dag erna begon Rhea losser te worden. Ze ging Lisa accepteren en begon met haar te spelen. Heel voorzichtig…ze gingen elke keer een stapje verder en de dagen verstreken.
Rhea is een andere hond geworden. Het leek wel alsof er een jaar lang een begrenzer op haar heeft gezeten. Eentje die ervoor zorgde dat ze zichzelf remde in van alles. Als ik Rhea zie spelen met Lisa…samen aan hun aapje zie trekken, samen hun broodje zie eten…alles samen zie doen…dan realiseren we ons dat je als baasjes nog zo goed voor je hond kan zijn. Je kan ze al het speelgoed in de wereld geven. Het lekkerste eten….wandelingen in het bos…liefde, aandacht…het staat niet in verhouding wat de vriendschap van een andere hond kan geven. Rhea doet nu dingen die onze vorige honden ook altijd gedaan hebben, maar zij nooit. Ze is nu pupperiger dan ooit te voren. Ze is gewoon een hele gelukkig en blijde hond.
Als we naar die 2 kijken dan zijn we zo blij met Lisa. Lisa en Rhea zijn onafscheidelijk. Rhea lag het liefst de hele dag te slapen. En nu…ze is de hele dag bijna wakker. Als Lisa slaapt ligt ze lekker een beetje te kluiven of een beetje naar de wolken te staren. Maar die slome trage Rhea van vroeger…die zit alleen nog in onze gedachtes!
Bo werd ook vanochtend opgehaald en daardoor konden we gelijk kennismaken met de andere puppiemensen. Arjan is al een begrip geworden op Hyves en nu konden we hem feliciteren met zijn eigen Bobientje. Terwijl Rhea aan het spelen was met de pups en Fairy haalde Rosita het ene kado na het andere kado naar voren. We kregen een hele tas vol met speelgoed mee en daarin ook een kussentje gevuld met haar van Fairy en moeder Keesje. Keesje is dan de moeder van de pups, maar Fairy is echt een geweldige pleegmoeder. Ze zal haar kleine speelmakkers enorm gaan missen. Maar het is heel fijn voor Rosita om te weten dat ze een hond in huis heeft wonen die straks een geweldige moeder zal zijn. 