Het is inmiddels al weer bijna een jaar geleden dan we Rhea ophaalden in Sas van Gent, kort na het verlies van onze Nike. Nike was vanaf dag 1 een hele gekke hond geweest. Of het nou gekomen is door het achterwege laten van socialisatie door de fokker of het gewoon een klein foutje was bij Nike: ze was in ieder geval binnenshuis meer op haar plek dan buiten. Dat was in het begin wel even wennen, omdat onze eerste bobtail niet zo in elkaar zat. Rhea deed ons dan ook vanaf het begin denken aan onze eerste bopper. Ze was nergens bang voor, vond alles interessant en heeft voor iedereen aandacht. Wanneer er een vliegtuig over ons huis vliegt kijkt ze geinteresseerd naar boven. En bij het bezoek aan een kasteel staat ze te blaffen naar de beelden die de poort moeten beschermen tegen boze lieden. Rhea wil niks missen. Dat maakt haar een enorme leuke en gezellige hond en door haar open en sociale karakter is ook iedereen gek op haar.

Maar binnenshuis valt er voor Rhea vaak weinig te beleven. Ze staat het liefst bij het raam naar buiten te kijken of er nog wat te ontdekken valt. Het werd al vrij snel duidelijk dat Rhea niet een hond is die niet graag alleen is. We gingen met haar naar enorm veel OES-gelegenheden en kwamen er steeds meer achter dat Rhea gewoon een maatje nodig had. En niet eentje die na een middagje spelen weer weg ging, maar eentje die gewoon bij haar kon blijven.

Mijn ouders hebben altijd al de wens gehad om twee bobtails te hebben, maar Nike was er alles behalve een type voor. Nu Rhea dit wel bleek te zijn, werd het al snel duidelijk….er moest een tweede gaan komen. Over 2 dingen waren we het gelijk eens. Onze tweede OES moest bij Rosita vandaan komen. Sinds we haar hebben leren kennen door Rhea, is er een enorm respect ontstaan in haar manier van fokken en vertrouwen in haar als mens. En dat is niets ten nadele van andere fokkers, maar dat is gewoon een band die je met een persoon opbouwd. Een tweede voorwaarde was dat we perse een kind wilden hebben van Nikan. Rhea is ook een kind van Nikan en zijn goede en mooie karakter zien we terug in onze wolbaal. Niet alleen in haar, maar ook in haar broers en zusters. We hebben hem na ons eerste bezoek gelijk in ons hart gesloten en niet meer laten gaan. En we wilden heel graag dat onze tweede wel directe familie van Rhea zou zijn.

Dat Rosita Keesje liet dekken door Nikan, liet ons hart wel gelijk sneller kloppen. De manier waarop het verliep voelde goed en warm aan en dat er pups gezien waren op de echo, gaf ons een gevoel van blijdschap. Pas aan het einde van de drachtheid namen we het besluit om toch voor een pup te gaan. Maar de twijfel sloeg toe bij mijn moeder, want de stap naar een tweede hond is best groot, en Rhea is nog wel jong. Maar al na een aantal dagen, sloeg de twijfel weer om naar spijt. De wens naar een tweede OES groeide en groeide en het lot besliste dat we opnieuw de mogelijkheid kregen om een pup uit het nestje van Keesje en Nikan te krijgen.

Onze Lisa kunnen we begin juni ophalen. We kijken er allemaal enorm naar uit. Binnenkort gaan we met Rhea kijken naar de kleine monstertjes. En kan Rhea eens even lekker spelen met haar vader, op wie ze zo lijkt. En Lisa…wie weet gaat zij wel gewoon op haar moeder Keesje lijken. Dat vinden we helemaal niet erg!

Van Nike hebben we nooit geweten waar haar broertjes of zusjes woonden. Pas na haar overlijden ontdekte ik waar haar vader leefde. Bij Rhea was dit al behoorlijk veranderd en bij Lisa zal dit helemaal extreem zijn. Opa Fellow leeft in zoveel honden voort dat er echt 1 grote hondenfamilie bestaat