Written by In 2005 heb ik ‘m ook al eens gelopen: de 10 engelse mijlen van Amsterdam naar Zaandam. Een van de leukste kroeglopen van Nederland. In 2006 kon ik hem niet lopen omdat mijn plekje in het businessteam verloren ging vanwege een baanwissel…en vorig jaar kampte ik met blessures.
Op de eerste dag dat we ons konden inschrijven, had ik mijn vader en mezelf al opgegeven. En de afgelopen weken hebben we elke week onze kilometers gelopen. Dat moest dan ook geen probleem zijn. Dus stonden we gisteren met heel veel andere sportievelingen bij sporthal de Vang te wachten op de bus die ons naar de start in Amsterdam zou gaan brengen. Alleeen….er was geen bus te bekennen. Sommige mensen werden al nerveus omdat ze eerder moesten starten dan wij. Wij waren gelukkig nog ruim op tijd, maar een handiger begin was wel fijn geweest 
Uiteindelijk kwamen er een paar bussen en stonden we als knakworsten in een blik tegen elkaar gepropt. Via een behoorlijke omweg kwamen we uiteindelijk aan in Amsterdam.
Bij de vakindeling kwamen we erachter dat mijn vader en ik niet in hetzelfde vak stonden. Toch vreemd aangezien we dezelfde eindtijd hadden ingevuld. Mijn vader gewoon bij mij in het vak gaan staan zodat we samen konden oplopen. Drie jaar geleden waren er nog 6 vakken met trimlopers…nu waren dit er nog maar 3. Ik had ook al vrij snel het gevoel dat het vak een stuk voller stond. Toen het startsein had geklonken wist ik het zeker: er waren echt te veel mensen. Tot de Ijtunnel heb ik moeten sjokken omdat er geen doorkomen aan was. Pas in Noord had ik het gevoel dat ik mijn eigen tempo kon draaien. Het stuk van Noord tot Landsmeer blijft altijd het leukste deel. Mensen halen alles uit de kast om je tot steun te zijn.
We hadden afgesproken wel de eerste drinkposten te gebruiken. Het was best warm en liever een halve minuut stoppen dan later de man met de hamer tegen te komen. Na 10 kilometer begonnen de eerste mensen al af te vallen. Wandelaars en andere verdwaasden werden in een rap tempo ingehaald. Het 10 km punt hadden we in een uur. Dat betekende ook dat ik mijn tijd van 1:30 niet zou gaan halen. Echt jammer, kwam puur door de slechte start.
De Zuiddijk ging dit jaar verbazingwekkend goed. Of het door de AA drank kwam die ik bij de post daarvoor had gedronken of gewoon mijn dwaze blik en vol gas eroverheen gaan…we gingen als een speer. We kwamen dan ook nog redelijk fris de start over met een tijd rond de 1:35 uur.
En vandaag heb ik bijzonder last van mijn spieren. Iets wat ik al heel lang niet meer heb gehad door het hardlopen. Of het nou gekomen is door het vele staan of het slechte wegdek. Maar goed….het blijkt een leuke loop.
