Written by Vandaag is het 2 weken geleden dat Nike overleed. Terwijl de dierenarts haar naar een narcoseslaap bracht en ik haar nog eenmaal in de ogen keek, voordat deze voor altijd gesloten bleven, klonk Ultrafox’s Vienna op de radio. Vienna…ter nagedachtenis aan Nike. Ik zal nooit meer naar dit nummer kunnen luisteren zonder aan twee reebruine ogen terug te denken.
Monthly archives for June, 2008
It’s all in the family :D
Rhea lijkt sprekend op haar vader Nikan. Hieronder even een foto van Nikan, een ontzettende knuffelbeer die net als zijn dochter je hart veroverd binnen luttele seconden.
Even voorstellen: Rhea
Ik heb van veel mensen lieve reacties gehad op het bericht dat Nike overleden is. Bedankt allemaal 
Iedereen verwerkt het verlies van hun trouwste viervoeter op een andere manier. Wij wilden zo snel mogelijk een nieuwe pup. Tussen Nike en zijn voorganger zat nog geen 48 uur. Wat een overgang was dat zeg. We gingen van een bijna 14 jarige demente bopper over een springlevende 8 weken tellende Gremlin. Maar we genoten er elke dag van.
Omdat ik wist dat Nike zijn dagen beperkt zouden zijn, had ik al contact gezocht met fokkers van bobtails. Zodat ik zou weten als het moment daar was, welke fokker er mooie pups zou hebben. Maar Nike overleed veel eerder als we verwacht hadden….en er waren geen pups. Ik belde naar Duitsland waar een nest pups geboren zou zijn, maar ze waren al verzegd: een wachtlijst. Via Oes kwam ik er achter dat er in Zeeuws Vlaanderen nog pups waren. Ik belde de fokster op en er waren nog drie teefjes.
Zogezegd reden we zondag vol spanning richting het uiterste puntje van Zeeland. De pups sprongen ons letterlijk in de armen. Maar 1 pup deed ons allemaal wat. Omdat we Nike nooit wilden en zouden vergeten en deze 2 zwarte oren had, wilden we een pup hebben die een ander uiterlijk zou hebben. Het mooiste pupje uit het nest had twee witte oortjes. We wisten het: deze zou mee naar huis gaan.
Alsof ze Nikes aanwezigheid in het huis nog voelde, is ze vanaf het eerste moment bij ons heel rustig. Ze slaapt ‘s nachts goed door en mist haar familie nauwelijks. Haar staartje wappert als een zweepje op haar kontje van enthausiasme. Rhea heeft mn hart gestolen.
Verdriet en geluk kan zo dicht naast elkaar liggen…
Nike
Vandaag zou ik eigenlijk op vakantie zijn. Zou ik nu uitkijken over de Stausee met op de achtergrond het Hochwald. Maar ik kijk nu de leegte in en ben nog in Zaandam. Vanochtend hebben we veel te snel Nike moeten laten inslapen. Het ging ineens zo snel, haar nekkliertjes waren opgezet en de ballen waren zo groot geworden. We gingen met haar naar de dierenarts toe vorige week, bang dat ze zou stikken. De dierenarts gaf haar Prednison en vertelde ons dat ze klierkanker had. Hoelang heeft ze nog vroeg ik hem. Hij antwoordde met 6 weken tot 6 maanden.
Ze leefde nog even op, we verwenden haar, zij gaf ons haar liefde terug. We dachten, Nike dit wordt jouw laatste vakantie in het Hochwald, geniet ervan meisje. Maar Nike had genoeg genoten vond ze zelf. Gisterochtend tilde ze in eens haar kopje niet meer op. Ze was moe, had geen zin meer. Ze keek me met haar trouwe ogen aan, Elles wat is er met me aan de hand. Ze was gestopt met eten…ze wilde niet meer.
We besloten om te doen wat het beste voor haar was. We belden de dierenarts op met de vraag of hij de volgende dag bij ons langs wilde komen. We wilden haar hier thuis laten heengaan, in haar vertrouwde omgeving. Gisteren toen we allemaal bij elkaar waren, stond Nike op. Ze keek met haar heldere blik naar ons allemaal en gaf ons met haar laatste krachten nog een mooi afscheidsavond. Vanochtend keek ze voor zich uit en wankelde op haar pootjes. Ze snapte er niks van. Haar geest wilde door, maar haar lichaam had haar in de steek gelaten…
Het is zo leeg in mij en leeg in huis. Als ik de kamer binnenkom, zeg ik hardop, Nike heb je goed op het huis gepast? Nike is nog bij ons, voor altijd in ons huis. Ze was mijn grootste vriendin. Stelde me nooit teleur en was er altijd als ik haar nodig had. Nike, mijn snoeps….ik mis je lieverd.
