Terwijl de hoge pieten van de wereld lopen na te denken over het broeikas effect, beleven wij hier in Nederland weer een ouderwetse winter en slaat de Elfstedenkoorts toe. Garages kunnen winterbanden niet meer aanrukken en het strooizout is al op. Ik vind het winterse landschap prachtig! Afgelopen weekend in Drente genoten van een dikke laag sneeuw. Lekker met de honden in het bos gewandeld die al die sneeuw natuurlijk schitterend vinden. Hier in het westen lag niks bij thuiskomst. Saaie grijze tegels en bruine bomen en het regende. Die regen zorgde er dinsdag al voor dat ik niet naar mijn werk kon. De straten waren veranderd in ijsbanen. Mijn auto was letterlijk dichtgeregend. Kon geen spuitbusje of ingevette rubbertjes tegenop.

Dus besloot ik om woensdag maar naar mijn werk te gaan. Rond half 3 zag ik een tweet van de ANWB voorbij komen waarin ze waarschuwden voor extreme sneeuwval. Paar minuten daarna belde mijn moeder op dat het echt enorm sneeuwde. Het had weinig zin om toen nog naar huis te gaan, want ik ben al minimaal 50 minuten onderweg zonder tegenslagen. Ik besloot tot een uur of 5 op mijn werk te blijven en daarna in Vianen boodschappen te doen bij de Makro. Bij “ons” was het nog prima weer, de zon was net ondergegaan. Meestal is de drukte op de ring Amsterdam wel rond een uur of 7 weg en kan ik gewoon doorrijden. De ANWB sprak over een infarct bij Amsterdam. De ring stond klokje rond over alle banen muurvast. En ook op de A1 en A2 begonnen lange files te ontstaan. Ik besloot rond een uur of 6 maar naar huis te gaan en het erop wagen.

Ik haalde wat eten bij het tankstation, ging nog een laatste keer naar de wc en waagde het erop. Op de A2 was het rustig en ik kon doorrijden tot Amsterdam. De weg werd steeds slechter begaanbaar en een dikke laag sneeuw scheidde de rijstroken. Bij Amsterdam werd het pas echt erg. Ik twijfelde of de auto’s wel de weg op konden komen, want het was een ijsbaan. De derde baan was een glimmende strook ijs en op de tweede baan was het ook goed opletten. We reden gemiddeld 5 tot 10 km per uur. Langs de weg stonden mensen stil en de ANWB auto’s reden op en aan. Nederland was veranderd in een oostblokland.

Op de radio hield Patrick Kicken de automobilisten een beetje warm. Sommigen stonden al vanaf 4 uur ’s middags stil op de A9. Ik was nog zo slim geweest om wat eten en drinken te halen, maar anderen hadden die mogelijkheid niet genomen of gehad. Pas om half elf was ik eindelijk thuis. Op dat moment stond er nog 21km file op de A9 en nog 17km file op de ring Amsterdam. Mijn voet was dood door het vele indrukken van de koppeling en mijn lichaam stijf van het zitten. Voorzichtig nam ik de steile afrit naar de lokale weg en trof tot mijn verbazing aan dat de N-weg schoner was dan de ring. De sneeuwruimers waren ook wakker geworden en in eens zag ik ze in colonnes vertrekken. De vrachtauto’s die al sinds ’s middags op de Den Uylbrug stonden, waren ook net weggetakeld. Die waren door de plotselinge sneeuwval van de brug gevallen. Vol verbazing keek ik om me heen en hoorde nog net op de radio dat er iemand al 7 uur onderweg was. Om half elf was ik vermoeid thuis, ik had er 4 uur over gedaan om thuis te komen, waarvan ik 3,5 uur op de ring Amsterdam heb vastgestaan. Gelukkig heeft mijn autootje mij niet in de steek gelaten en heb ik geen gevaarlijke situaties gehad.

Vroeger waren dit normale winters. Ik vraag me af wat er gebeurd is in Nederland dat we er nu niet meer mee om kunnen gaan….

Echt te grappig dit filmpje haha!

Vanochtend regende het voor de zoveelste keer deze week kei- en keihard. Dat het rond een uur of 9 iets droger werd, deed ons besluiten om alsnog even met de honden lekker naar buiten te gaan. Rhea had haar nieuwe halsband om die ik gisteravond had gekocht. De maat gekopieerd van haar oude en even goed gecontroleerd of hij niet over haar kop heen kon gaan. Rhea heeft namelijk een bloedhekel aan diesel auto’s, brommers en ander motorisch tuig wat in haar ogen te veel herrie maakt. Dat heeft zij al vanaf haar pup zijn en we hebben menig uurtje langs de kant van de weg gestaan met “braaaaf” en “fooooeeei” als ze het wel deed. Soms gaat het goed, soms zijn er dagen dat ze zich overal aan irriteerd. We zijn er altijd op voorbereid. Komt er een brommer aan dan pakken we haar in haar nekvel vast om te voorkomen dat ze een rare beweging maakt.

Deze morgen liepen we de straat uit op weg naar het park toen er een busje van de Albert Heijn boodschappen service aan kwam stuiven. Blijkbaar was hij te laat op schema en kon hij het niet vinden. Door de hobbel in de straat maakte hij nog al veel herrie en ik stond al weer klaar met Rhea kort en dicht tegen mij vast. Hoe het heeft kunnen gebeuren is een raadsel, maar ze maakte een beweging waardoor de halsband over haar kop trok en in volle vaart achter het busje aan rende. Ik aarzelde geen ogenblik en rende er net zo hard achter aan op mijn kaplaarzen. Rhea had inmiddels het andere eind van de straat bereikt en het busje maakte een bocht naar links, de drukke weg op. Ik had een stille hoop dat Rhea ging inhouden, maar mijn hart zat in mijn keel toen ze er nog steeds in volle snelheid achteraan rende. 30 meter verderop reed het busje de straat achter ons in. Het is allemaal 1-richtingsverkeer en ik zag hem inhouden in de bocht omdat Rhea aan de zijkant stond te blaffen. Ik dacht, gelukkig hij stopt…ik kan Rhea pakken. Maar hij trok op en reed de straat in. Ik bleef in volle snelheid rennen en roepen en aan het einde van de straat zag ik het busje weer links gaan met Rhea er nog steeds achteraan rennend. Mijn longen deden zeer, ik kon niet meer en moest opgeven. Ik had een stille hoop dat nu Rhea weer richting onze eigen straat rende opgevangen werd door mijn moeder. Aan het einde van de straat stond een Turkse man wild te gebaren dat ze “die kant” op was gerend. Ik rende door en schreeuwde naar een vrouw die het al doorhad dat er iets mis was. Rhea stond midden op de drukke weg voor de uitgang van onze straat naar mij te kijken. De vrouw had haar aandacht getrokken en mijn moeder die inmiddels op de fiets ook mijn kant op was gekomen kon Rhea vastpakken. Ze was duidelijk blij ons weer te zien en was gek genoeg totaal niet buiten adem. In tegenstelling tot mij, want ik loop al de hele dag te hoesten en heb nog steeds pijn in mn longen van de veel te grote inspanning.

Rhea heeft nu weer haar tuigje om. Ze past het maatje van Lisa weer en we gaan niet meer het risico lopen dat ons ontglipt. Het was vroeg in de ochtend en daardoor nog erg rustig op straat. We hebben ontzettende mazzel gehad en ik ben eigenlijk al de hele dag van slag. Het is niet te beschrijven hoe onmachtig je je voelt als je het volledige contact met je hond verliest en je moet opgeven achter haar aan te rennen.
Vanavond was Rhea heel rustig op straat. Ze blafte nergens tegen, hopelijk is ze geschrokken van haar actie.

Ik heb de AH bezorgservice opgebeld en een klacht ingediend over de bezorger die gewoon als een dwaas bleef doorrijden terwijl hij zag dat ik schreeuwend achter mijn hond aanrende. Zulke mensen horen niet door een woonwijk heen te rijden. Rhea had vandaag een engeltje op haar rug die over haar waakte. Zij heeft nergens meer last van, maar in mijn hoofd blijft het moment maar afspelen. Een tuigje is misschien wat minder fijn voor haar vacht, maar wel prettiger voor mijn hart…

En de mensen die zich afvragen bij het kijken van mijn foto’s waarom Rhea altijd aan een riem loopt op het strand? Hoop dat dit verhaal antwoord geeft op die vraag.

Begin jaren 80 was V te bewonderen op de Nederlandse televisie. Een cheesy Science Fiction serie over een stelletje goed-ogende aliens die uiteindelijk iets minder vriendelijke bedoelingen hadden. In de tijd van Buck Rogers, Battlestar Gallactica en Star Trek stak V een beetje af. Maar toch hoef je deze naam maar 1 keer te noemen en menig scifi liefhebber weet weer waarover het ging. Vermoedelijk heeft 1 van de producenten van het Amerikaanse ABC deze zelfde warme herinneringen aan de serie en bedacht dat we het in 2009 allemaal een stuk beter kunnen neerzetten: V Remake is een feit.

Zitten we daar nu op te wachten zo’n remake? Battlestar Galactica is 4 seizoenen lang 1 van mijn favoriete series geweest. Dit was ook een remake, maar met een nieuwere kijk op de oude verhaallijn. Datzelfde geldt voor V. Ik heb net zoals BSG ooit misschien 1 of 2 afleveringen gezien van de oude serie en begin fris te kijken naar de pilot aflevering. Gelijk herken ik veel acteurs. De hoofdrol gaat naar Julliet uit Lost, die in de laatste aflevering in een donker gat stortte en dus blijkbaar weer tijd heeft voor een nieuw project. Joel Gretsch ken ik nog uit 4 seizoenen 4400 en Steven Spielberg’s Taken. Ik ga er eens even lekker voor zitten, want dit belooft ten minste geen knullige remake.

V’s remake is spannend, goed geproduceerd en na 4 afleveringen, behoor ik al tot de trouwe kijkers!