Mijn vader was een atleet. Hij heeft in zijn leven diverse marathons gelopen en als kind ging ik vaak met mijn ouders mee naar hardloop wedstrijden. Ik had ook zo’n hardloopboekje. Niet dat ik atletisch was, want in tegenstelling tot mijn vader was kwam ik tijdens de gym activiteiten altijd als laatste binnen met een gevoel alsof ik ook een marathon had gelopen. Pas toen ik een jaar of 20 was begon ik erover na te denken dat ik misschien ook maar eens moest gaan hardlopen. Ik begon op mijn gewone Adidas gympen, maar als ik serieus wilde gaan rennen, moest ik goede schoenen hebben. Een wijze raad van mij pa en zodoende gingen we samen naar de hardloopwinkel waar ik mezelf een paar prachtige Nike Pegasus liet aanmeten.

Ik begon hardlopen steeds leuker te vinden en als mooie bijkomstigheid blijf je er gewoon prima door op gewicht. Ik begon met fitness en rende op de loopband tientallen kilometers per week voordat ik weer besloot om buiten verder te gaan. Ik kocht andere hardloopschoenen die enorm licht waren en samen met mijn vader trainden we zeker 3 keer in de week op straat. Naarmate mijn vader ouder werd kreeg hij helaas te maken met blessures en moest geregeld het hardlopen opgeven. Toch hebben we samen heel wat keren getraind en zelfs tijdens de vakanties in Duitsland, gingen we samen het heuvelachtige bos in om lekker even te rennen. Ik vergeet nooit meer die keer dat we na een mooie en zware run daarna het “Wassertretbecken” indoken om even af te koelen. De verbaasde gezichten van mensen die naar ons keken waren om in te lijsten.

Ondanks dat ik in eens de liefde had gevonden in een compleet andere sport, Muay Thai, wat veel tijd en energie opslokte, hebben we in 2008 samen de Dam tot Damloop gelopen. Dat was tevens ook de laatste keer. Door een ongeluk ergens op de route van de bus, stonden we uren te wachten in de kou voordat de bus ons naar Amsterdam bracht waar de start was. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel spierpijn heb gevoeld in mijn benen de dag erna. Ik kreeg tijdens de training voor de Dam tot Damloop ook te maken met een blessure onder mn voet. En moest daarna ook eigenlijk stoppen met rennen om de blessure de tijd te geven om te helen.

Ik ging weer verder met kickboksen maar begon ook steeds meer rugklachten te krijgen. Ik had een jaar ervoor al eens een wervelontsteking gehad en die bleef maar opspelen. Ook daarmee moest ik stoppen en het enige wat overbleef was een beetje suf fitnessen. Ik hou van sporten waarmee ik kapot kan gaan. Het klinkt misschien raar, maar mensen die zelf ook van sporten houden, weten hoe lekker het gevoel is naderhand als je over je eigen grens bent gegaan. Ik was ver over mijn grens gegaan en moest nu op de blaren zitten. Dat zitten zorgde er letterlijk voor dat de kilo’s ook erbij kwamen. En ik kreeg in november 2011 te maken met iets waarvan ik niet eens het bestaan afwist, een maagslijmvliesontsteking. We kwamen terug van een WordCamp in Utrecht en ik voelde me al de hele dag niet lekker. Het gevoel van honger hebben en niet kunnen eten omdat het pijn doet. Zelf water drinken doet pijn. Het werd een doktersbezoek en maagpillen en na een week kon ik weer een beetje eten. Klinkt als een perfect crash dieet, maar daarna komt het er weer net zo hard aan met versterking.

Je maag stuurt eigenlijk je hele stofwisseling aan. M’n maag functioneerde niet goed, dus m’n stofwisseling ook niet. Gevolg was dat ik van een ultiem sportief persoon veranderde in iemand die eigenlijk een vreemde werd in mijn eigen lichaam. Ik werd steeds zwaarder en omdat ik vaak te moe was om te sporten, ging dat ook in een laag tempo. Soort van vicieuze cirkel. Ik had de meest gekke dingen zoals een luchtpijp ontsteking en bij elke griepaanval in de buurt stond ik vooraan om ook ziek te worden. Ik voelde me letterlijk een kneus, een vreemde in mijn eigen lijf.

Ik startte weer met bokszaktraining om naast het fitnessen ook weer wat te doen. Mijn rug zat inmiddels wel weer goed na accupunctuur. Mijn maag bleef een probleemgeval. Ik hoefde niet elke dag een maagpil te slikken, maar 1 keer in de week zeker. In het voor- en najaar had ik sowieso meer last, maar dat schijnt normaal te zijn met Gastritis. Omdat dit ook veroorzaakt kan worden door een bacterie in het bloed, is dat ook onderzocht. Ik bleek behoorlijk te kort te hebben aan vitamine D dus kreeg een doosje pillen mee van de dokter, waarop als 1 van de bijwerkingen stond “kan maagzuur geven”. Dus…

Gastritis werd niet veroorzaakt door de bacterie, dus was het gewoon de chronische versie en kon ik de rest van mijn leven aan de maagtabletten. Aangezien die op den duur ook gewoon maagkanker veroorzaken, was het niet mijn streven om die te blijven slikken. Ik besloot om weer voorzichtig te starten met hardlopen, maar alsof het lot er mee speelde, scheurde ik in januari 2012 mijn enkelband aan twee kanten en kon ik helemaal niks. Het was 30 april dat m’n moeder me aankeek en zei “het gaat niet goed met je gezondheid, je word gewoon hartstikke dik, je moet er nu echt wat aan gaan doen.” Soms heb je gewoon een goede klap in je gezicht nodig en wie kan dat beter geven dan je eigen moeder…

Er ging iets om in mijn hoofd en ondanks dat ik behoorlijke pijn had aan mijn enkel – en tegen advies van mijn fysio in – startte ik met hardlopen. Gewoon heel voorzichtig en mijn enkel goed ingetaped. Ik vergeet nooit meer de opmerking van een bijdehande fietser die dacht grappig te zijn en riep “kun je niet harder”. In mijn gedachte gaf ik hem een high-kick van zijn fiets en lag hij in eens op de grond zeg maar….

Ik downloadde een app, genaamde Foodzy. Ik deed altijd al inchecken op locaties…nu moest ik inchecken wat ik at. Je word daardoor heel bewust van wat je eet. Ongemerkt krijg je meer binnen dan je denkt en ik besloot rigoureus te stoppen met alles waar te veel calorieën inzaten. Al vrij snel zag mijn moeder wel dat ik wat kilootjes kwijt was. Ik durfde niet op de weegschaal te staan en pas na een tijdje deed ik het eens op zondagochtend, 67 stond erop. De weegschaal thuis was een digitale en gaf een kilo meer aan. Ik schrok me kapot, zoveel had ik nog nooit gewogen en ik was nu al wat kwijt.

Naarmate ik vaker begon te rennen, leek mijn enkel ook sterker te worden. En gestimuleerd door de weegschaal rende ik zeker weer 1 keer per week. Ik vulde dat aan met bokszaktraining en fitness. Een ding wist ik nog uit mijn fanatieke periode, hardlopen in de winter maakt je sterk. Ondanks dat ik niet ‘s avonds kan rennen vanwege nachtblindheid kon ik dankzij mijn twee thuiswerkdagen gewoon lekker buiten rennen. Soms werd ik wel eens gebeld door mijn collega die zich dan afvroeg wat ik aan het doen was omdat ik hijgend de telefoon op nam

Of het nu regende, waaide of sneeuwde…ik besloot me niet te laten weerhouden door het weer. En behalve dat ik me weer steeds fitter begon te voelen, namen mijn maagklachten ook af. Ik heb denk ik het afgelopen half jaar slecht 1 keer een pil hoeven te slikken. Ik kreeg daarnaast de tip om gewoon visolie pillen te slikken, dat zou ook helpen en combinatie met gewoon simpele vitamine D tabletten van de drogist. En terwijl ongeveer heel Nederland griep kreeg deze winter, had ik alleen een paar dagen het gevoel van niet helemaal 100% voelen, maar echt ziek worden deed ik niet. Ik had eindelijk weer het gevoel dat ik mijn lichaam terug had en realiseerde me hoe belangrijk buiten hardlopen voor mij is om me gezond te voelen.

Na een bijna een jaar gaf de weegschaal thuis gisteren 58 kilo aan. Nog steeds iets te veel voor iemand van mijn lengte, maar zeker 12 tot 13 kilo minder dan vorig jaar. Afgelopen week liep ik voor het eerst weer meer dan 10 kilometer. En toen ik na de aanschaf van nieuwe schoenen weer mijn oude voetblessure kreeg, heb ik direct een paar schoenen besteld van het oude type. Luisteren naar je lichaam heb ik geleerd in die afgelopen jaren. In oktober ga ik de Halve Marathon van Amsterdam lopen en in november de 7 Heuvelen loop. Als ik ‘s avonds moe ben na een werkdag trek ik toch vaak gewoon mijn hardloopschoenen aan en ga ik buiten lekker een beetje rennen. Kickboksen staat op een laag pitje…daar is mijn rug niet tegen bestand. En fitness doe ik alleen als ik echt geen zin heb om te rennen en even relaxed wat wil fietsen.

Als ik terugkijk, ben ik mijn moeder zo enorm dankbaar, dat ze me gewoon even met mijn neus op de feiten drukte. De waarheid is hard, confronterend maar soms heb je dat gewoon nodig.

Bedankt mam….